Strona · s. 12strona oryginału ↗
RODOWÓD
Слово Просвіти, №31 за 2007 рік
Walentyna DAWŁYDENKO Słoneczne zajączki odbijały się na szybie autobusu i nie było jeszcze gorąco, bo za oknem jedwabiście falowały zielone wzgórza kaniowszczyzny i pachniały świeżo, jak po ulewie. Więc zapewne ktoś spojrzał na te ziemskie piękności przez swoją niebiańską soczewkę i przybliżył ostrość na dziewczynkę, w której postaci było po równo koloru porannej zorzy i bieluchnej bieli (letni sarafan, sandałki, włosy). Nie rzuciło mi się to w oczy od razu, nawet o jej imię zapytałam dopiero po przyjeździe do Kijowa po naszej długiej rozmowie. Najistotniejsze jest to, że nie był to wywiad, moja sąsiadka z autobusu nie wiedziała, że jestem dziennikarką. A jej samej, ze względu na młody wiek i szczerość charakteru, nie przyszło do głowy chwalić się czy, według współczesnych wyobrażeń, tworzyć sobie wizerunek. Nasz dialog biegł jak letnia ścieżka po wzgórzach, to obierając określony kierunek, to przerywając się i znów pojawiając na krótką chwilę. Białe sandałki, myślę, te same, które zakładała na bal maturalny, i album ze zdjęciami kolegów z klasy wystarczająco określiły wiek mojej sąsiadki. Dalej moja ciekawość nie sięgała, motywem jej podróży do stolicy były najwyraźniej egzaminy wstępne. Nie prowadzę rozmów w drodze, bo nie piszę nowel ani powieści, żeby zaglądać w cudzy świat w poszukiwaniu wątków i charakterów. Znacznie silniejszym impulsem dla mnie są krajobrazy, patrzenie w okno — o, szczęście, jakie dolinki z kwitnącymi ziołami i biały krwawnik aż po miedzę. Taki bukiet krwawnika wiozę i ja od przyjaciółki-artystki. Dzwoni do mnie niedługo po wyjeździe z Kaniowa. Zapewniam, że czuję się wspaniale, już dwadzieścia minut w drodze. Widocznie wtedy przemknął słoneczny zajączek na szybie, w ognisko niebiańskiej soczewki wybrano — z całej planety, kraju, kaniowskich widnokręgów — ten doprawdy naiwny obiekt w dwóch kolorach: porannej zorzy i białym. Bo to dziewczę samo zaczęło rozmowę: “Przepraszam, czy nastawiła Pani swój stoper, kiedy ruszyliśmy z Kaniowa?” Jestem trochę oszołomiona i rozbawiona: nie, a po co? Poważnie informuje: ona to zrobiła na swoim telefonie komórkowym, zatem teraz jest równo dwadzieścia pięć minut, odkąd odjechaliśmy z Kaniowa. Dalej pobiegła ścieżka naszej rozmowy, początkowo zapytałam tylko dla przyzwoitości, na jaką uczelnię będzie zdawać, czy jest z Kaniowa. Ani na chwilę nie zapominając o bukiecie krwawnika, który trochę drapał mnie w kolana, ani o tym krwawniku za oknem, którym chciało się zachwycać. Przytaczam teraz tylko odpowiedzi mojej młodej sąsiadki — to jak gobe-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
