Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Z ROSY I WODY!

Слово Просвіти, №31 за 2007 рік

2 sierpnia patriarcha ukraińskiej poezji Ołeksij Jakowycz JUSZCZENKO skończył 90 lat. Swój jubileusz poeta powitał przy biurku, na którym leżą szkice nowych wierszy, wspomnienia o tych drogich sercu ludziach, którzy pozostawili w jego życiu dobry ślad. Ołeksij Juszczenko to nie tylko autor wielu dziesiątek tomików poetyckich, znanych pieśni, szeregu książek wspomnieniowych „U I marzymy też o przyszłych dniach, Kiedy takie usłyszymy pieśni Z ust całej Ukrainy rodu. Świat narodził się nowy, doba nowa, Ale jak ta rodzina, jeszcze nie śpiewa. Lecz wierzy się — podobny śpiew kwartetu Jeszcze radością obejmie całą planetę, Bo nie na darmo i sen mi się przyśnił: Nowy świat pracy i pieśni się narodził. TYLKO W BAJCE POJAWIAJĄ SIĘ SKRZYDŁA… W celi, na ścianie więzienia gestapo, Ołena TEŁIHA zrobiła napis: — Tutaj siedziała i stąd idzie na rozstrzelanie Ołena Tełiha. Obok słów wydrapany był znak tryzuba. 21 lutego 1942 roku została rozstrzelana w Babim Jarze. Już na dworze wiosenna odwilż, A zima oddycha w duszę moją… „Tutaj siedziała… Ołena Tełiha”… Zatrzymuję się. W zadumie stoję. Poetka, Tełiha Ołena, — Noce, dni tutaj ostatnie jej, Nie zobaczy wiosennych sztandarów, Nie będą witać już słowiki. Szara cela, niby grobowiec, — Ani promyczka, ani wietrzyka… Nawet Wolność tutaj się nie przyśni, Wiosennego nie będzie gońca, — Nie przeniknie słowo iskrzące Ani Olżycza, ani Samczuka: Czarne królestwo tutaj niemca — faszysty, Gdzie wcześniej było królestwo CzeKa, — Może i inne imię miało — DePeU — sprawa, oczywiście, nie w tym… Ile dusz promienistych przepadło W kącie kamienistym, głuchym… Te słowa przeczyta, być może, Ktoś w inne czasy na ścianie. Burzyła się w duszy burza, ulewa… Tutaj ostatnie i noce, i dni… „Tutaj Ołena Tełiha siedziała…” Myśli wiją się, jak chmury smutne. „Tylko w bajce pojawiają się skrzydła, Lecz one nie były pisane mnie…” I myślom stąd nie polecieć, Nie usłyszy nikt głosu twego. Dzikusy grają role elity W dramacie śmierci, katów i prostytutek. I o Wolność daremne nadzieje. Swoją porę kończy zima. … Ja stoję, a już wieczór jaśnieje, Wiatr skrzydła co chwila podnosi. Babi Jar — to nie jar, a mogiła, Babi Jar pełen żalu, popiołów… Gdzież byliście wy, bajek dziwne skrzydła, Czemu ratunku nie przyniosły? … Już i wiosna bujnokwiatna, szalona. Ja przechodzę po ulicy tej I słowa „Tutaj siedziała Ołena” Niby słyszę: „Zatrzymaj się, postój…” Zatrzymuję się, wyglądam, Widzę — obraz jej wypływa. Ktoś szepcze — dobrze znam — To Ołeny Tełihy słowa: „Stłumię swoje nieustanne wspomnienie, Będę radość dawać i śmiech. Tylko tym dana Zwycięstwo, Kto i w bólu śmiać się zdołał!” * * * Lata mijają. Smutku szara Chmura odpływa, kruszeje. I wyrasta w sercu wiara, I siła rozkwita i piękno. Byli zimni i głodni, Jak marzenie — chleb, żywe ciepło… Tę drogę przejść od początku gotowi, Byle nie zmartwychwstało zło. Niech ono skamieniałe W muzeach — czarny negatyw… Sławmy trud — bezmierną siłę, Co przepaść żalu zasypał.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn