Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

LIPIECKI PRZEŁOM

Слово Просвіти, №31 за 2007 рік

Halyna ŁEWICKA, członkini NSŻU, Kijów. Polityczny upał 2007 roku potęguje się jeszcze upałem naturalnym. Dlatego wielu polityków i zwykłych Ukraińców stara się ukryć czy to nad wodą, czy gdzieś w Karpatach. Jednak i na łonie natury spokój nie jest gwarantowany. Jaskrawym świadectwem tego jest niedawna katastrofa z fosforem w obwodzie lwowskim. Prawda, w planie informacyjnym już odeszła w cień. I nie dlatego, że wszystko wyjaśniono, a dlatego, że przykrywają ją nowe, bardziej gorące wydarzenia. Należy do nich zamiar Ołeksandra Moroza zwołania nadzwyczajnego posiedzenia sesji Rady Najwyższej i w ten sposób „wybicia” z rąk Prezydenta podstawy prawnej do przeprowadzenia przedterminowych wyborów parlamentarnych. Jest to pośrednio związane z lwowską katastrofą fosforową. Choć pociąg z fosforem jest już poza granicami Ukrainy, jednak politycy domagają się dymisji ministra transportu. Rada obwodowa we Lwowie na sesji podjęła decyzję, że minister transportu i łączności Rudkowski oraz główny kolejarz kraju Kozak powinni zostać zwolnieni ze stanowisk, ponieważ nie zdołali zapewnić niezawodności przejazdu tego ładunku przez terytorium Ukrainy. Już 2 sierpnia na Ukrainie oficjalnie startuje kampania wyborcza, więc naturalne, że sytuacja z dymisją zarówno ministra transportu, jak i głównego kolejarza będzie się zaostrzać. Tym bardziej, że premier na posiedzeniu rządu również mówił o konieczności przeglądu kadr w transporcie kolejowym. Jednak nie w ministrze transportu tkwi główna ostrość kampanii wyborczej. Potęguje ją również to, że 46 deputowanych ludowych jeszcze 23 lipca skierowało do Sądu Konstytucyjnego kolejny wniosek w sprawie zgodności z Konstytucją dekretu Prezydenta „O wyznaczeniu przedterminowych wyborów do Rady Najwyższej Ukrainy” z 5 czerwca 2007 roku. Prawda, eksperci uważają, że 10 głosów, niezbędnych do podjęcia tej czy innej decyzji w tej sprawie, nie zbierze się. I Sąd Konstytucyjny nie stanie się przeszkodą dla przeprowadzenia 30 września przedterminowych wyborów. Politolodzy twierdzą, że do wyborów parlamentarnych dojrzała już partia premiera „Regiony Ukrainy”. I choć oficjalną decyzję ma ogłosić 4 sierpnia, jednak aktywna działalność wielu regionalnych polityków, w szczególności pierwszego wicepremiera Mykoły Azarowa, pozwala wyciągać jednoznaczne wnioski. Przebywał on już w stolicy Federacji Rosyjskiej i prowadził negocjacje z putinowską partią „Jedna Rosja”. Azarow chce w przededniu wyborów jeszcze bardziej wzmacniać więzi gospodarcze z FR i tym, oczywiście, chwalić się przed wyborcami, aby głosowali na regionalnych. Również przedstawiciele partii premiera już zaktywizowali się w terenie. W szczególności w Doniecku uciekają się nawet do takich przedwyborczych sztuczek: na obchody 75-lecia obwodu donieckiego do programu koncertowego zaproszono głównie rosyjskich wykonawców. Z ukraińskich artystów byli tylko ci, którzy śpiewają w języku rosyjskim. Wyjątek zrobiono dla „Mad Heads XL”. Ludzie na placu w Doniecku ich piosenki w języku ukraińskim, w szczególności „Nadia je” (Nadzieja jest), bardzo dobrze przyjmowali, jednak lokalny kanał telewizyjny „Ukraina” (finansowany przez regionalnego miliardera Rinata Achmetowa), który transmitował koncert, wyciął ukraińskie piosenki. I jak tu nie zacytować wersów z trzeciego tomu „Dzienników” Olesia Honczara: „Jak brutalnie rusyfikowano szkoły, nawet wieczorowe. Wchodzi do klasy dyrektor-szowinista: — Komu trudno dajetsia ukrainskij, podnimitie ruku — oswobozhu… A robotnicy w większości wiejscy chłopcy, Ukraińcy… Tak oto pluli im w duszę”. To w duszę ukra- AUTORYTATYWNIE Ołeh ROMANCZUK: Panie Jewhenie, jakoś wyraził Pan myśl, że jądro duchowej arystokracji zawsze jest w opozycji. Jak ocenia Pan tę myśl w naszym obecnym życiu? Jewhen SWERSTIUK: Niestety, mało co zmieniło się w naszym życiu, i rozczarowanie naszej elity pozostaje takie, jakim było i w tamtych czasach. A czasy nawet trochę się zepsuły, dlatego że do polityki idzie lżejszy element. Polityka się zdyskredytowała, i duchowo aktywni ludzie unikają tej sfery profanacji wartości. A Rada Najwyższa jest ostrym przykładem degradacji w wielu aspektach. Ja nawet myślę, że ona o wiele przegrywa w porównaniu z tym, co miała Ukraina dziesięć lat temu. — Nasza Rada Najwyższa nijak nie mogła określić się z terminem ludobójstwa, popełnionego przeciwko narodowi ukraińskiemu, przeciwko Ukraińcom. Jak Pan uważa, dlaczego nie ma zrozumienia tej tragedii wśród, zapewne, większej części deputowanych Rady Najwyższej? — Chciałbym zróżnicować różne siły w Radzie Najwyższej. Ale my teraz mówimy o tak zwanej „większości”. I jeśli mówić o tych, którzy reprezentują tę większość, to nie są ludzie sumienia, nie są ludzie wiedzy i nie są ludzie poprawnego politycznego myślenia. To ludzie, którzy mają swoje interesy, i te interesy u nich przeważają, i bardzo często to prowincjonalni kierownicy garaży, administratorzy, którzy nawet nie bardzo wyobrażają sobie, co to jest myślenie narodowe i odpowiedzialność narodowa. Ja myślę, że ogólnie oni są zorientowani na te impulsy, które do trzeciorzędnych obywateli Ukrainy przychodziły z Kremla. Krym nie uznaje ludobójstwa dlatego, że ta straszna decyzja podejmowana była na poziomie kryminalnego klanu. Tam nie pozostało żadnych śladów, żadnych podpisów, tak samo, jak nie ma i podpisu Hitlera pod polityką ludobójstwa Żydów. Wszystko robiono potajemnie, i my jesteśmy zmuszeni teraz badać to tak, jak bada się przestępstwo kryminalne. I śledztwo musi być sumienne przed obliczem prawa i prawdy. Jeśli u człowieka nie ma odpowiedzialności przed prawdą, i on tylko bawi się w prawdę, to zawsze będzie dostarczać polityczne koniunktury. Faktycznie wszyscy ci ludzie w Radzie Najwyższej, o których my teraz mówimy, — to niewolnicy politycznej koniunktury. — I władzy, oczywiście? — Odpowiednio, i władzy. Oni są zobowiązani wobec tych, którzy ich organizowali, którzy ich prowadzili, którzy teraz są ich szefami. A przebijać się wbrew koniunkturze, wbrew osobistej korzyści do prawdy może tylko człowiek bardzo wielkiej skali lub wielkiego sumienia. Dla przeciętnego politykiera jest to absolutnie niemożliwe. Dlatego oni nawet nie odczuwają wstydu, że dziesiątki krajów świata uznały ludobójstwo narodu ukraińskiego, a Parlament Ukraiński nie chciał uznać. Wstyd o tym mówić, a im nie wstyd. — Możliwie, mówić o wstydzie tutaj

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn