Strona · s. 3strona oryginału ↗
JEWHEN SWERSTIUK: «ŚLEDZTWO MUSI BYĆ SUMIENNE WOBEC OBLICZA PRAWA I PRAWDY»
Слово Просвіти, №31 за 2007 рік
uzagalni nie dowodzi się. Straszne słowo „prawda”, uznanie ludobójstwa za prawdę, najwyraźniej nie tylko rozmija się z sumieniem, lecz na poziomie genetycznym wywołuje podświadomy lęk przed tym, czego dopuścili się ich poprzednicy. Chodzi więc o nieuświadomiony do końca strach, który ciąży nad nimi, i oni, potomkowie tych, którzy popełniali zbrodnie przeciwko narodowi ukraińskiemu, boją się spojrzeć prawdzie w oczy, bo boją się pokutować. — Może i tak, właśnie jako psychologiczny warunek ich postępowania. To ludzie wychowani w systemie, w którym istniała tylko jedna prawda — gazeta „Prawda”. Każdy człowiek, który wykraczał poza ramy tej gazety z inną prawdą, już był dysydentem, już był podejrzany. Dlatego ludzie nie chcieli obciążać się inną prawdą, woleli nie wiedzieć, nie słyszeć, nie rozumieć, i to było opłacalne. Myślę, że w psychologii ludzi tej szkoły jest to zakodowane. Choć oni rozumieją, że istnieje polityczne zamówienie na określone zachowanie, to w nich żyje niewolniczy strach przed prawdą, która jest niewygodna, która do dobra nie doprowadzi, i każdy z nich wie: setki tysięcy ludzi siedziały w obozach koncentracyjnych tylko za to, że powiedziały wsłuch jakąś małą prawdę. — Pan jest redaktorem gazety „Nasza wiara”. Jestem przekonany, że gdyby Pańską gazetę regularnie czytali ci, którzy w Radzie Najwyższej stanowią większość i nie uznają ludobójstwa, to dla tych, którzy walczyli przeciwko niej i chcieli, aby upadła... A jest wielu tych, którzy nie odczuwali braku informacji, czuli się dość komfortowo w warunkach wskazówek i instrukcji. W latach 90. zauważyłem, że wielu ludzi nie przyjmuje nowych informacji, do których jest dostęp, nie interesuje się nimi, wygodniej im żyć w przytulności wczorajszych iluzji. Ogólnie ludzie w swoim myśleniu kierują się stereotypami i rozbijanie tych stereotypów jest niezwykle trudne. Wszyscy jesteśmy w pewnym stopniu nosicielami stereotypów. Tylko człowiek otwarty jest gotów do dialogu i do rozważań o prawdzie, a człowiek zamknięty agresywnie przyjmuje każdą informację, broni się przed nią. — Trzeba życzyć naszej inteligencji, jeśli ją w ogóle mamy, aby szła własną drogą — drogą prawdy. A jeśli w nas istnieje arystokracja duchowa, to ona także najwyraźniej musi coś robić, iść tą niełatwą drogą do prawdy, aby utwierdzało się nasze państwo jako państwo ukraińskie, aby jego obywatele identyfikowali się z ukraińskością. — Z duchową arystokracją zawsze był problem, bo jest ona w wielkiej mierze dziedziczna. Nie wymyślisz Andrija Szeptyckiego i go nie znajdziesz. To praca wielu pokoleń. Weźmy dobrego kapłana (nie jakiegoś byłego kryminalisty, który zostaje biskupem Mefodiuszem), który chce pracować z ludźmi i służyć Kościołowi, to w przeszłości i dziad,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
