Strona · s. 6strona oryginału ↗
CZYTELNICZY WIECE MALUJE LATO, MALUJĄ KWIATY
Слово Просвіти, №31 за 2008 рік
Lidia WICENIA
— Szewczenko! — Oj, patrzcie — Szewczenko! W weekendy wszyscy wolni od domowych i ogrodowych trosk mieszkańcy Myrhorodu idą odpoczywać na teren „Myrhorodkurortu”. I już po kilku krokach ich oraz licznych gości miasta czeka niespodziewany widok: poziomy klomb, na którym z pięćdziesięciu tysięcy dekoracyjnych roślin o różnych odcieniach zieleni wymalowano portret Kobziarza. Dlatego mało kto powstrzymuje się od zachwyconego okrzyku: „Oj, patrzcie — Szewczenko!”. Przede wszystkim tę zdumiewającą kompozycję śpieszą pokazać młodym rodzicom ich dzieci, a wszyscy, którzy mają aparat fotograficzny, fotografują ją i robią sobie przy niej zdjęcia. Stworzyli ten „klomb” artysta Anatolij Szkurko (szablon) oraz artystka od zazieleniania kurortu Ada Szewczenko. Ona, nawiasem mówiąc, już od wielu lat zadziwia mieszkańców Myrhorodu i kuracjuszy zawsze niespodziewanymi wystawami. A na jubileusz wybitnego rodaka Mykoły Hohola zobaczą tu także jego portret, ułożony z kwiatów. Odrestaurowana na terenie kurortu cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej wzywa dzwonami na nabożeństwo. Białe łabędzie dostojnie pływają przy swoich domkach w myrhorodzkiej kałuży, którą opisał Mykoła Hohol, a łabędziątka wychodzą na trawniki poskubać trawkę. Dzieci nie tylko podziwiają je, ale też głaszczą te jeszcze „brzydkie kaczątka”.
Klementyna PAJEWSKA, była nauczycielka, obwód rówieński
Zakończyły się egzaminy, przebrzmiały wieczory maturalne i na szkolnych korytarzach zapadła niezwykła cisza, która bywa tylko podczas wakacji. Odpoczywają od dziecięcego gwaru portrety na ścianach, mapy geograficzne, tablice i podręczniki. Minie niewiele czasu — i próg tej świątyni wiedzy przekroczą dzieci, aby zdobywać wiedzę, nabywać doświadczenia w kontaktach ze światem poza tymi murami. Dla każdego z nas szkoła stała się pierwszym etapem własnego wzrostu, pierwszym decydującym stopniem, który bez wątpienia miał wpływ na kształtowanie naszego „Ja”. Była dla nas codzienną pracą, radością kontaktów z rówieśnikami, rozczarowaniem pierwszej miłości oraz jeszcze drżącymi nadziejami i oczekiwaniem dorosłego życia — tą pełnią egzystencji, za którą czasami tęsknimy. Dorósłszy, wychowując własne dzieci, uświadamiamy sobie, jakiego wysiłku dokładali nasi nauczyciele, pracując z nami. Tradycje szkolnictwa w naszej wsi Bokijma są bardzo dawne. Szkołę wiejską ukończył mój pradziadek Juchym Karpiuk, urodzony w 1860 roku. Wtedy, za władzy carskiej, uczyły się daleko nie wszystkie wiejskie dzieci, ale ci, którzy kończyli szkołę, zdobywali głęboką, gruntowną wiedzę. Mimo dość skromnego wykształcenia, społeczność wybrała Juchyma Karpiuka na wiejskiego starostę, który miał niemałe uprawnienia: mógł dzielić ziemię, prowadzić sprawy sądowe, zwracać się z prośbami do wyższych instancji — aż do cara. Według wspomnień Neonili Szeremety, jej tata, urodzony w 1882 roku, uczył się w wiejskiej dwuklasowej szkole. Ukończyli ją także Prokip Karpiuk i Tychin Torczeniuk. Edukacja szkolna dawała możliwość kompetentnego prowadzenia gospodarstwa, jednak absolwenci nie mogli kontynuować nauki w szkole wyższej. Później szkoła stała się czteroklasową. Tata Petro Pajewski,
Gościny w przyjaznej, szczęśliwej rodzinie Werstiuków
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
