Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

NOTATKI Z PODRÓŻY

Слово Просвіти, №31 за 2008 рік

Motyl wypleciony ze srebrnej nici — symbol Macedonii Lubow HOŁOTA Zakończenie. Początek w numerze 29 z 2008 r. IV Z rąk przewodniczącego Wspólnoty Pisarzy Macedonii Rade Siljana nestor macedońskich poetów Srbo Iwanowski oraz ja otrzymaliśmy „Kniżewno żezło” — wyrzeźbiony przez ludowych mistrzów drewniany suwenir, symbol laureatstwa, ozdobiony kwiatostanami lipy i liśćmi, zwieńczony skrzydlatymi Pegazami. „Literacka buława” — przetłumaczyła Wira Czornyj-Meszkowa, a mnie chce się zachować dla tego wspaniałego dzieła nazwę „Kniżewne żezło”. Zwłaszcza po tym, gdy zobaczyłam je w rękach Srbo Iwanowskiego, o którym Eftim Kletnikow, poeta i literaturoznawca, w mowie koronacyjnej powiedział: „Wniósł on ogromny wkład we współczesną literaturę macedońską, której wysokim ideałom nie zdradził. Jest poetą, a jego poezja służyła tej sprawie, którą obecnie uwieńczono buławą. Charakterystyczna dla Srbo Iwanowskiego jest poezja o intymnym brzmieniu, jest on liryk-imaginista, mistrz subtelnego poetyckiego pejzażu. Otrzymawszy hojny poetycki dar od urodzenia, wykrystalizował go i pomnożył głęboką duchowością, umiejętnością nasycenia słowa czystością natury, prawdziwością uczuć. W jego poezjach jest ta ekstatyczna radość, która przychodzi spontanicznie, jak bóstwo”. Przewodniczący jury Pande Manojłow, tłumaczka z języka ukraińskiego Wira Czornyj-Meszkowa oraz inni mówcy witali laureatów, a burmistrz miasta Skopje Trifun Kostowski ogłosił mnie honorową obywatelką stolicy Macedonii, wręczając symboliczny klucz do miasta i tabliczkę. Nie chciałabym, aby u Was, drodzy czytelnicy, powstało wrażenie, że chwalę się nagrodą. Nie, pragnę jedynie w pełni przekazać ten niebywały nastrój, który panował na poetyckim święcie lip. Najlepsza jego część — czytanie poezji, kiedy każdy z obecnych poetów czytał swoje najdroższe wersy, pozostawiając głosowy, sło- Macedonia — kraj chrześcijańskich zabytków, unikalnych świątyń, fresków, malowideł, ikon i rzeźbionych ołtarzy

s. 9 · strona oryginału ↗

ła”. Jest i taką pozostanie, bo czuję się zobowiązana wobec Towarzystwa, wobec Skopje. W takich przypadkach zawsze składam sobie obietnicę: odpracuję! I robię, co mogę. Czytam całą biblioteczkę wydawnictw „Maticy”, podarowanych przez Rade Siljana, i co nieco zostało już przetłumaczone. Dziś debiutuję jako tłumaczka z macedońskiego. ..Samolot ze Skopje też jest bardzo wczesny, jeszcze przed wschodem słońca. Jeszcze nie ucichły nocne cykady, a ciągnąca się, ciepła i cicha noc dopiero zaczęła nabierać chłodu. Na lotnisku Aleksandra Wielkiego patrzę na jego marmurową twarz i wspominam macedońską legendę o tym, że kiedy nadejdzie czas, Macedończyk odkryje swoją największą tajemnicę. Przeczucia podpowiadają mi, że ten czas nie jest daleki. Już spod skrzydła samolotu oglądam się na Skopje i wspominam imię poety z gitarą, autora „Ballady o lipie” — Mile Jovanovskiego Porečanca. I Valię Izovą Velevą wspominam. I Violetę Zlatevą Tančevą, i Kosarę Gočkovą — to poeci „Święta lip”, jego laureaci. I moje siostry oraz bracia. Do widzenia, Skopje! Żyj, Macedonio! Przecież to twoja córka, którą świat zna jako Matkę Teresę z Kalkuty, mówiła: „Oddaj to, co masz w sobie najlepszego”. Wydaje się, że właśnie według tej zasady żyją duchowi wojownicy — pisarze Republiki Macedonii: realizują swój cel, czynią dobro, uczciwie i szczerze pomagają rodakom zachowywać i pomnażać macedońską tożsamość, macedońskie dziedzictwo kulturowo-historyczne, wysokiego ducha postępu. A jak może być inaczej tam, gdzie wszystko, co najlepsze, nazywa się „tatkowina”? I jakim jesteś ty, trzymając „Kniżewne Żezło” w rękach? w diabelskie ciało anioła nęcisz Wieczorami otwieram księgę radości na pożółkłych stronach rozpoznaję imiona rozmyte oblicza dzieciństwa dziwaczne losy ukryte w ciemnych kątach zaniepokojone spojrzeniem pełne ciszy Wieczorami jesiennymi czystości pragnę Uważnie oglądam rysunki wiele zwierząt oswojono w lata ciężkie podróżowano po różnych krajach świata przedwcześnie posiwiałe głowy cienie światła ukryte w spojrzeniach Wieczorami odczytuję księgę radości odczytuję bezgłośnie i wstydliwie na papierze zczerniałym zanotowane tęsknotą koronkowe pajęczyny stały się okładką młodość śpi księżycem ukołysana Wieczorami przewracam księgę spojrzeniem nadziei Drzewo życia wyrywam z korzeniami boleśnie wydycham z piersi świat stworzony z iluzji i oczom nie wierzę wiele cieni znika z księgi radości przyjaciele w mumie się przemienili Przełożyła Lubow HOŁOTA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn