Strona · s. 14strona oryginału ↗
DUCHOWA PRZESTRZEŃ
Слово Просвіти, №31 за 2008 рік
XIV w. wędrówka mnichów z Ławry Peczerskiej w Kijowie na ziemie północne trwała. Wielu z nich zostawało biskupami i tam kontynuowało działalność archipasterską. Byli też tacy, którzy szukali odosobnienia, lecz z czasem zaczynali budować cerkwie i zakładać klasztory. Prepodobny Stefan Machryszcki urodził się na początku XIV w. w Kijowie. Tu minęły jego młodzieńcze lata, tu zdobył podstawy chrześcijańskiego wychowania. Jeszcze jako młodzieniec postanowił poświęcić się monastycyzmowi. Złożył śluby zakonne w klasztorze Peczerskim. Po kilkuletnim doskonaleniu swoich mniszych podvigów w tej Świętej obitelii Stefan zaczął szukać dróg do odosobnienia dla pełnego milczenia. Ówczesne prześladowania prawosławnych na Ukrainie zmusiły go do udania się na północ, najpierw do Moskwy. Tam życzliwie go przyjął i wielokrotnie rozmawiał z nim moskiewski książę Iwan, ojciec Dymitra Dońskiego. Od księcia Stefan otrzymał dyplom, który pozwalał mu osiąść na ziemi włodzimierskiej. Metropolita Kijowski i całej Rusi Teognost, który wówczas przebywał w Moskwie, pobłogosławił jego nowe osiedlenie. Miejsce wybrano w urochiszczu u zbiegu rzek Machryszcza i Mołokczy, w odległości 30 wiorst od Ławry Troicko-Siergijewskiej, której założycielem był prepodobny Sergiusz, igumen Radoneski. Przede wszystkim Stefan zbudował sobie niewielką celę. Tu zaopatrywał się w drewno na opał, uprawiał ziemię. Bardzo cenił swoje odosobnienie i pełne milczenie. Pogłoski o przybyłym z Kijowa podwiżniku szybko się rozchodziły. Początkowo ludzie przychodzili tylko na rozmowy duchowe, potem pojawili się też prawdziwi gorliwcy życia zakonnego. Długo Stefan nie odważał się naruszać swojej samotności, jednak w końcu ustąpił prośbom chłopów i pozwolił im osiąść. A kiedy zebrała się niewielka gromada,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
