Strona · s. 14strona oryginału ↗
Święta księżniczka
Слово Просвіти, №31 за 2008 рік
Ziemska droga jej córki Julianii była krótka. Zmarła ona około roku 1540. Młodą zmarłą pochowano przy ścianie prawego przydziału Iwano-Predtieczeńskiego Głównej Cerkwi Uspieńskiej w Kijowsko-Peczerskiej Ławrze. Na terenie klasztoru chowano bynajmniej nie wszystkich, trzeba było mieć przed nim wielkie zasługi. Oczywiście wzięto pod uwagę dobroczynne dzieła ojca, ale i sama Julianija słynęła z dobroczynności. Sprawiedliwa dziewica była dobra, łagodna, cicha i miłosierna. Żyła w codziennej modlitwie, a ludzie już za jej życia uważali ją za świętą. Minęło kilka lat po przeniesieniu szczątków, a Julianija w cudownym widzeniu ukazała się nowemu archimandrycie za cudowne odnalezienie czcigodnych relikwii sprawiedliwej dziewicy. Wielu pielgrzymów zaczęło przychodzić do nich i tam zaczęły się dziać cuda i uzdrowienia. Kalnofojski Afanasij, kijowski pisarz XVII wieku, pisał: „Pewnego razu do klasztoru przyszedł nieznany człowiek i, udając wierzącego, poprosił o otwarcie relikwiarza z mощami świętej Julianii, jakby chciał im oddać pokłon. Gdy jego prośbę spełniono, obłudnie kłaniał się i długo przyciskał się do nich. Lecz potem, wychodząc z cerkwi i przekroczywszy próg świątyni, upadł na ziemię i z niesamowitym krzykiem umarł w straszliwych mękach. Za zgodą archimandryty przeszukano nieszczęśnika i wyrzucono ich [...] ihumen: „Bóg wam przebaczy, dzieci. To nie wy się gniewacie, lecz wami porusza przewrotny diabeł”. Czcigodny Stefan został zmuszony opuścić obitel, pozostawiając starego Iliję, i udać się ze swoim uczniem Hryhorijem w odległe wołogodzkie lasy. I tam nie zdołał ukryć się przed ludźmi miłującymi Boga. Zatrzymali się oni w odległości 60 wiorst od Wołogdy nad rzeką Awnież. Wokół nich zebrała się braci zakonna i wspólnie założyli Awnieski Święto-Trójcowy klasztor z dwiema świątyniami: ku czci [...] on, wyszedłszy z cerkwi, dostąpił cudownego widzenia: przed nim ukazały się oblicza wielu świętych dziewic, a jedna z nich zwróciła się do ihumena tymi słowami: „Ja jestem Julianija, której relikwie spoczywają w świętej cerkwi Peczerskiej. Dlaczego więc omijasz mnie i moje relikwie? Dla tego właśnie Pan dał ci znak, abyś zrozumiał, że i ja zostałam przez Pana Boga zaliczona do świętych dziewic, które Mu się przypodobały”. Rzeczywiście, ihumen Teodosij dotąd nie kłonił się świętym relikwiom. Przybył do Peczerskiego klasztoru, aby oddać pokłon świętemu miejscu, i od tego czasu już nigdy o tym nie zapomniał. W nocy z 21 na 22 kwietnia 1718 roku od niezgaszonej świecy w celi namiestnika Kijowsko-Peczerskiego klasztoru
Przez wiele dziesięcioleci braciszkowie z Machryszczy godnie podtrzymywali fundamenty pobożności, które zaprowadził pierwszy igumen — prepodobny Stefan. W latach dwudziestych XVI wieku stuletni mnich Herman z Machryszczy podczas nocnej modlitwy zobaczył ogień, który płonął przy grobie prepodobnego Stefana, oświetlając cały klasztor. Ten cud zobaczył także igumen klasztoru Iona. Z polecenia igumena Trójcowo-Sergiejewskiego klasztoru Ar-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
