Strona · s. 4strona oryginału ↗
PAMIĘĆ
Слово Просвіти, №31 за 2008 рік
Ciąg dalszy. Pocz. w nr 25 z 2008 r. W grudniu 1933 roku Hitler wykonał kolejny ruch: ogłosił, że Niemcy musiały się zbroić w celu wzmocnienia Zachodu w opozycji do komunizmu. W 1934 roku podpisał pakt o nieagresji oraz umowy gospodarczo-kulturalne z Polską. (Uważano to za akt rozbijania francuskiego systemu sojuszy). Czerwiec 1935 roku przyniósł niemiecko-brytyjską umowę o stosunku sił morskich (35:100) i późniejsze odrzucenie postanowień traktatu wersalskiego dotyczących kontroli sił zbrojnych Niemiec. Politykę bezpieczeństwa zbiorowego publicznie afiszowano, a jednocześnie ignorowano przez oba państwa. Cynizm, z jakim prowadzono kampanię w prasie, ujawnił sekretarz Kominternu Karol Radek. Wyjaśniał on W. Kriwickiemu, rezydentowi rosyjskiego wywiadu wojskowego w Europie Zachodniej: „To, co piszę, to jedno, a rzeczywistość to coś innego. Nikt nie może dać nam tego, co dawały Niemcy. Dla nas zerwanie z Niemcami jest po prostu niemożliwe”. W grudniu 1935 i lipcu 1936 roku rosyjska ambasada w Berlinie zwraca się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych Niemiec z propozycją podpisania „wzajemnego paktu o nieagresji”. Mimo to w latach 1936–1937 napięcie między nimi osiągnęło najwyższy punkt. 17 lipca 1936 roku rozpoczęła się wojna domowa w Hiszpanii; 1 listopada 1936 roku ogłoszono utworzenie sojuszu wojskowo-politycznego między Niemcami a Włochami – „oś Rzym–Berlin”. 24 listopada Niemcy i Japonia podpisały pakt antykominternowski. W Reichstagu wybrzmiały ostre antybolszewickie przemówienia Hitlera. Jednak żadne z tych wydarzeń nie wpłynęło na rosyjskie próby zbliżenia z Niemcami. Demonstracyjny przegląd traktatu wersalskiego pod pretekstem zjednoczenia Niemców w Wielką Rzeszę rozpoczął się od zajęcia zdemilitaryzowanej strefy nadreńskiej 7 marca 1936 roku przez dwa bataliony motocyklistów. Częściowa mobilizacja we Francji i pilne zajęcie przez trzynaście dywizji linii Maginota tak przestraszyły Hitlera, że przygotowano rozkaz wycofania tych sił z jak najmniejszymi stratami podczas pierwszych prób wkroczenia sił francuskich do strefy. Wkrótce okazało się, że ani Francja, ani Anglia nie są gotowe na zdecydowane działania. Hitler triumfował. Od tej pory był gotowy rozwiązywać problemy Niemiec, stosując siłę, a agresję usprawiedliwiać dążeniem do pokoju. Zajmując 12 marca 1938 roku bez ani jednego strzału Austrię, Hitler zwrócił całą swoją uwagę na Czechosłowację. W jej skład w wyniku traktatu wersalskiego weszło prawie 3,25 mln Niemców z ziem byłego imperium austro-węgierskiego. Niezadowoleni z tego, że stali się obywatelami słowiańskiego państwa, pod wpływem wzrostu nazistowskich Niemiec, cały czas w różnych formach skarżyli się na dyskryminację. We wrześniu Hitler ogłosił, że położenie Niemców jest nie do zniesienia i należy je naprawić poprzez przyłączenie do Niemiec wszystkich terytoriów, które zamieszkują Niemcy lub które należały do Niemców w jakimkolwiek czasie. Dzięki strategicznemu położeniu w centrum Europy Czechosłowacja miała umowy o wzajemnej obronie z Francją i Związkiem Radzieckim. Ani Wielka Brytania, ani Francja nie były gotowe na konfrontację wojskową z dozbrojonymi Niemcami. Francuskie gazety stworzyły „wrażenie, że nieugięty opór wobec niemieckiej agresji jest prawie niemożliwy”. Tymczasem w Armii Czerwonej trwały masowe czystki. Rozpoczęły się one procesem przeciwko marszałkowi Tuchaczewskiemu. (Wiosną 1937 roku Tuchaczewski przybył do Pragi i omawiał z prezydentem Be-)
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
