Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

TANIEC W RYTMIE SERCA

Слово Просвіти, №31 за 2011 рік

Zespół „Tiń Soncia”, który występuje w gatunku „heavy-folk” (wśród ludzi „kozacki rock”), zawsze zbiera pełne sale. Przypominam sobie jeden z ostatnich koncertów w Centrum Kultury i Sztuki Akademii Kijowsko-Mohylańskiej. W sali nie było gdzie szpilki wcisnąć od takiej liczby fanów. A powodem tego był koncert-prezentacja nowego albumu „Taniec Serca”. Wybierając moment, zadałam kilka pytań Serhijowi WASYLUKOWI, liderowi zespołu „Tiń Soncia”… — Serhiju, czy nie wydaje się Panu, że w repertuarze współczesnych wykonawców prawie nie ma miejsca na patriotyczne motywy? — Mamy obecnie bardzo mało dobrej, treściwej muzyki. Na przykład, wychowywałem się na ukraińskiej estradzie końca lat 90. Tam prawie nie było tematów patriotycznych, ale był bardzo sympatyczny rodzimy produkt, którym zachwycały się setki tysięcy, jeśli nie miliony, i to sprzyjało wychowaniu patriotycznemu. Czuliśmy, że mamy coś swojego i jest to godne podziwu. Przykro, że dla większości wykonawców, których kochaliśmy, tematy patriotyczne w ogóle nie są bliskie. I o ile Taras Czubaj oraz zespół „Skriabin” nagrywali pieśni powstańcze, to Biłyk, Powalij, Własowa, „Aqua Vita” już przechodzili na język rosyjski. Najbardziej nie lubię w sztuce nieszczerości. — W szczerość Pana zespołu nie ma wątpliwości, bo każdy występ „Tini Soncia” to pełna sala. Czym hipnotyzujecie widza? — Fanów mamy rzeczywiście niemało, my snu na nich nie zsyłamy. I zbierają się oni w wielkich salach. A oto w czym tkwi nasza wyjątkowość, lepiej zapytać ich samych. — Czy zmiany w składzie zespołu odbiły się na poszukiwaniach twórczych? — „Tiń Soncia” od 2003 roku jest zespołem konceptualnym z ideologicznie i stylistycznie wyważonym własnym repertuarem, niezależnie od naszego składu. Wszyscy bardzo kochamy skrzypaczkę Sonię Rohalśką, ogromny wkład twórczy bandurzysty Iwana Łuzana. Ale „Tiń Soncia” to przede wszystkim szczególny duch muzyczny i poetycki. A to, że trzon zespołu pozostaje niezmienny, tylko potwierdza: jesteśmy ludźmi o tych samych poglądach. — A jakie były przesłanki stworzenia nowego albumu „Taniec Serca”? — Po prezentacji „Połumianoji Ruty” od razu zabraliśmy się za tworzenie nowego repertuaru. Przez cztery lata zebraliśmy symboliczną kolekcję najlepszych utworów. Ogromne szczęście mieć świadomość, że jest się współtwórcą takich kompozycji jak „Misiaciu mij”, „Po wranisznij zori”… W albumie zebrane są naprawdę wspaniałe kompozycje niemal na każdy gust. — Albumy „Nad Dykym Polem” oraz „Połumiana Ruta” po prostu „oddychają” ukraińską przeszłością… A jakie są wiodące tematy nowego albumu? — Album jest wielowymiarowy, dojrzały i bardzo osobisty. W piosenkach „Persza kwitka” oraz „Soncia lit” mówimy o trudnym temacie — odejściu najbliższych, przewartościowujemy pojęcie życia i śmierci, w kołysance „Schowana u mrijach” zwracamy się do naszych dzieci, w piosenkach „Doroha w lis”, „Chrestyny Wowkułaky” prowadzimy paralele między nami a zaświatami — takie sobie echo „Pieśni leśnej” Łesi Ukrainki. Tematy patriotyczne również są obecne — na liczne propozycje fanów nagraliśmy ponownie „Kozaczu Mohyłu” i teraz brzmi ona znacznie lepiej. Również w albumie znajduje się rockowa wersja piosenki do słów Wasyla Stusa „U ckomu poli synomu, jak lon”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn