Strona · s. 6strona oryginału ↗
Manifest antyukraińskiego rewanżu
Слово Просвіти, №31 за 2012 рік
Na terenach Ukrainy zderzyły się dwie cywilizacje. Od skutków ich walki zależy nie tylko przyszłość ukraińskiego narodu, ukraińskiej ziemi, ale i stosunek sił na kontynencie. Dwa lata temu nad naszą ludnością, chrześcijańską ze światopoglądu, rolniczą z pochodzenia, europejską z historii i kultury, wzięli górę landsknechci przeciwnego kulturowo-cywilizacyjnego kierunku, ateistycznego w swojej niemoralności, nomadycznego z pochodzenia, azjatyckiego pod względem sposobu życia. Potomkowie nomadów nie ukrywają swojego celu: pozbawić ukraiński naród przyszłości na ojczystej ziemi. Oleg HRYNIV, profesor, doktor nauk filozoficznych, m. Lwów. Zamiary nomadycznej bandooligarchii po raz kolejny naświetlił jej antyukraiński ideolog, który sprawuje urząd ministra oświaty i nauki, młodzieży i sportu. Artykuł Tabacznyka „Uroki utraczennoj Dierżawy” (2000, 6—13 lipca br.) nie pozostawia wątpliwości, że ukrainofoby dokładają starań, aby zniszczyć samodzielne państwo ukraińskie, przekształcić je w dodatek do Rosji, a taki status ostatecznie doprowadzi do wchłonięcia Ukraińców jako etnosu przez rosyjską wspólnotę. Próżno mieć nadzieję, że w antyukraińskim obozie zwyciężą gołębie. Nie zaprzeczam: niektórzy regionaliści przestrzegają bardziej liberalnej polityki w porównaniu z otwartymi i cynicznymi przywódcami imperialistycznych idei, ale przypominają oni białe kruki, których głosu nie będą słuchać tabacznyki, czecetowy, jefremowy, kolesniczenki, kiwałowy. Nadzieje są płonne! Nie oszukujmy samych siebie, bracia Ukraińcy! Antyukraiński sabat wokół projektu ustawy o zasadach polityki językowej to tylko jeden przejaw ukrainocydu jako strategicznego celu obecnej bandooligarchii. Jak potwierdzają wydarzenia polityczne, ukrainofoby nie odstąpią ani na krok. Nie chcą uznać prawa narodu ukraińskiego do istnienia na ojczystej ziemi. W czasach przebywania naszego narodu w Imperium Rosyjskim ukrainocyd przybierał różne formy. Choć we wszystkich czasach przewidywał on lingwocyd, czyli próbę pozbawienia Ukraińców ojczystego języka, w pewnych okresach, na przykład podczas Wielkiego Hołodomoru, dochodziło do ludobójstwa, czyli do masowego niszczenia ukraińskiej ludności. Zaprzeczanie Wielkiemu Hołodomorowi jako ludobójstwu Ukraińców przed światem logicznie prowadzi do wniosku, że obecna bandooligarchia jest spadkobierczynią carskiego i bolszewickiego reżimów. Już ponad dwa lata nomadyczna bandooligarchia, co potwierdza jej antyukraińska polityka, próbuje przeprowadzać etnocyd Ukraińców jako formę ukrainocydu. O tym przekonuje wspomniany artykuł Tabacznyka, który przesiąknięty jest chucpą, czyli nieukrywanym cynizmem i rozwydrzoną zuchwałością. Aby przypudrować politykę bandooligarchii, ukrainofob tytułuje się nie ministrem, a naukowymi tytułami. Dla otumanienia czytelników! Czyż minister Tabacznyk będzie prowadził inną politykę niż profesor i doktor nauk historycznych w rządowym fotelu? Jak zawsze, on łże!
Kto nie widzi, że Tabacznyk to kreatura kremlowskiego kierownictwa! Właśnie dlatego drwi on ze wszystkich, a Janukowycz nie jest wyjątkiem! Prezydent nigdy nie zwolni takiego ministra! Dlaczego? Jako wasal Moskwy boi się swoich gospodarzy! Nie oszukujmy samych siebie, bracia Ukraińcy! Dopóki będziemy wierzyć, że dobry car zaprowadzi porządek z samowolnymi podwładnymi! Etnobójstwo Ukraińców zaplanowano na Kremlu! Jest ono uwarunkowane agonią tamtejszego czekistowskiego kierownictwa, które usiłuje przyhamować nieubłagane katastrofalne zmniejszanie się rosyjskiej populacji, a dlatego chce uzupełnić ją kosztem Białorusinów i Ukraińców. Na pierwszy rzut oka artykuł Tabacznyka dotyczy przeszłości, wszak w nim „analizowane” są lekcje upadku hetmańskiego reżimu Pawła Skoropadskiego, czyli wydarzenia sprzed prawie stu lat. W rzeczywistości widzimy zupełnie co innego. Spekulując na przeszłości, Tabacznyk wychodzi ze skóry, by narzucić „głubokoje soznanije nierazrywnoj swiazi s Rossijej”. Właśnie w tym tkwi rdzeń jego spekulatywnej ukrainofobii. Wszystko doprowadzono do absurdu, do bezwstydnej falsyfikacji, kiedy fakty historyczne wykorzystuje się jako szmatę do wycierania imperialnego buta. Kto nie zdziwi się, gdy przeczyta o totalitaryzmie Centralnej Rady? Ale tutaj dziwna logika! Dlaczego totalitarna Centralna Rada zaprosiła na pomoc wojska niemieckie i austriackie? Jeszcze jedno „odkrycie” doktora nauk historycznych: to nielegitymność rewolucyjnego parlamentu! Jak gdyby ukraińscy politycy mogli przeprowadzić ogólnonarodowe wybory w czasie, gdy na Ukrainę czyhały wrogie siły! Czyż nie jest zrozumiałe, że przywódcy ludowego parlamentu chcieli takich wyborów, ale nie sprzyjała temu ówczesna konstelacja międzynarodowa? Oczywiście, Tabacznyk, którego praca doktorska została obroniona z etnologii i poświęcona totalitarnej bolszewickiej maszynie, lepiej wie o totalitaryzmie niż my, ignoranci! Szkalowanie Centralnej Rady nie jest celem samym w sobie. Może historykowi dziwnie czytać o analogiach Centralnej Rady i „pomarańczowej władzy”, „wszystkich tych juszczenkotymoszenkach”. Jak się dowiadujemy, pomarańczowa władza również była nielegitymna, a jej przywódcy „byli staratielnymi uczienikami swoich priedszestwiennikow iz Centralnoj Rady”. Śmiesznie? Dziwnie? Ależ nie! Naciągane za włosy! Widzicie, rzekomo „totalitarna” Centralna Rada nie mogła zaprowadzić porządku w państwie, dlatego już na legitymnych zasadach władzę objął hetman Paweł Skoropadski. A po dziewięćdziesięciu latach było tak samo: na zmianę „wszystkim tym juszczenkotymoszenkom” z ich „totalitarną” władzą przyszedł prezydent Wiktor Janukowycz, na którego zagłosowało nieco ponad połowa wyborców, którzy przyszli do lokali wyborczych (a nie połowa naszych obywateli!), i zaczął zaprowadzać porządek. Czyż nie jest stosowne przystosować słowa Tabacznyka, że Janukowycz może być uważany za „staratielnego uczienika” hetmana Skoropadskiego! Tylko ukrainofob na stanowisku ministra w rządzie Janukowycza „zapomina”, że hetman dbał o rozwój ukraińskiej edukacji, nauki i kultury. Za jego hetmanowania utworzono Ukraińską Akademię Nauk, założono dwa ukraińskie uniwersytety: w Kijowie i Kamieńcu Podolskim, 150 ukraińskich gimnazjów, wydano kilka milionów ukraińskich podręczników itd. Hetman troszczył się o utwierdzenie języka ukraińskiego w sferze zarządzania państwowego, co przyznawał nawet W. Wynnyczenko. A czym może pochwalić się rząd Janukowycza? Projektem ustawy Kiwałowa—Kolesniczenki, który zawęża sfery użycia języka ukraińskiego! Zatem analogia między obecną bandooligarchią a rządami hetmana Skoropadskiego nie ma żadnych podstaw! Jest ona obliczona na ludzi, którzy są niezadowoleni ze swojego życia i pragną „silnej ręki”, za którą uważają przywódców sąsiednich państw, którzy ustanowili autorytarną formę rządów, zbliżającą się do totalitaryzmu. Nawiasem mówiąc, hetman Skoropadski nie aresztował działaczy Centralnej Rady. A jak działa obecna bandooligarchia! Działa według przewrotnej zasady: „przyjaciołom wszystko, a przeciwnikom — prawo”. Nie po prostu prawo, a interpretowane spekulatywnie, do czego oswojono Sąd Konstytucyjny, który patrzy na palec władzy! Swoją nienawiść do odrodzonej Ukrainy jako samodzielnego państwa Tabacznyk logicznie wiąże z miłością do bolszewików, których idee reanimuje w szkolnych i uczelnianych kursach z historii, literatury, języka. Jeszcze jedno potwierdzenie antyukraińskiego rewanżu! Jeśli wierzyć ukrainofobowi, to bolszewików, którzy pod dowództwem carskiego podpułkownika Murawjowa ze zwierzęcą furią zabijali ukraińskich studentów i gimnazjalistów pod Krutami, radośnie witali nie tylko robotnicy, ale i chłopi, burżuazja oraz prawosławne duchowieństwo. Metropolita Antoni Chrapowicki nawet oświadczył przy zbliżaniu się murawjowskich ordyńców do Kijowa: „Sozwsem byłaby bieda, da wot, sława Bogu, bolszewiczki wyruczyli!”. Czego się dziwić? Moskiewscy klerykałowie i moskiewscy bolszewicy wyrośli na jednym gruncie, który podsycany był nienawiścią do Ukrainy! Czyż nie dlatego obecny patriarcha Cyryl i wczorajszy kagiebista na prezydenckim fotelu tak łatwo znajdują wspólny język. O takich Rosjanie mówią: „Oboje riaboje!”.
Jak wiemy, po czternastu latach „bolszewicy” pokażą ukraińskim chłopom swoją istotę, wygłodziv miliony rolników głodem, który był ludobójstwem Ukraińców, ponieważ w sąsiednich wsiach, gdzie mieszkali Rosjanie, pszenicą karmiono bydło. Tabacznik do tego nie dochodzi. Po co? Taka prawda jest sprzeczna z jego „metodą wybiórczą”, która w sprawie sądowej obraca się w „wybiórczą sprawiedliwość”. Właśnie metody wybiórczej zawsze używali bolszewicy: chcesz uderzyć przeciwnika — wyciągnij z kontekstu jakieś postanowienie, a potem zastosuj do wszystkich przypadków życia. Czyż nie w ten sposób poniżają Ukraińców leninowskim cytatem jeszcze z czasów przedrewolucyjnych o niezdolności Ukraińców do wolnego życia bez Rosjan na pomniku przed rynkiem Besarabskim w stolicy! Najpełniej zamysł artykułu Tabacznika oddano w takich słowach: „Opierając się na lekcjach upadku Państwa Ukraińskiego, jego były hetman ostrzegał, jakie tragiczne konsekwencje w przyszłości może mieć powtórzenie sytuacji, gdy w budownictwie narodowo-państwowym wezmą górę destrukcyjne kompleksy rusofobiczne”. Bez wątpienia historyk, który sądzi o okresie zmagań narodowowyzwoleńczych lat 1917—1921, powinien wiedzieć, że M. Hruszewski, przewodniczący Centralnej Rady, jeszcze w 1917 roku wysunął hasło: „Ukraina — nie tylko dla Ukraińców!”. Trzeci Uniwersał ogłosił zasadę autonomii narodowo-personalnej, co następnie potwierdziła Konstytucja Ukraińskiej Republiki Ludowej. W rządzie URL byli przedstawiciele mniejszości narodowych. Po co kłamać, ukrainofobie! Widocznie Tabacznikowi milsze jest inne hasło, które praktycznie wcielali w życie bolszewicy: „Ukraina — nie dla Ukraińców!”. W tym istota słowotoku! W końcu zastanówmy się nad czymś innym. Jeśli nasze budownictwo narodowo-państwowe nie jest możliwe bez „destrukcyjnych kompleksów rusofobicznych”, to czy jest ono możliwe z niszczycielskimi kompleksami ukrainofobicznymi Tabacznika, Jefremowa, Kolesniczenki, Kiwałowa? Sądzę, że możliwe, jeśli budować państwo nie dla Ukraińców! Wtedy wszystko staje na swoim miejscu, jak przewidział Tabacznik i jego moskiewscy mentorzy! W końcu „kompleksami rusofobicznymi” domorośli bandy-oligarchowie nazywają walkę Ukraińców o swoje prawa, przeciwko otwartemu ukrainobójstwu! Analizując poglądy P. Skoropadskiego, musimy wziąć pod uwagę także to, że wychowywał się on w specyficznych warunkach. Niektóre jego twierdzenia są bezpodstawne. Kto będzie nalegał, że ukraińskość przywieziono na brzegi Dniepru z Galicji? Śmieszne, ale nie dla ukrainofoba Tabacznika! Jednocześnie nie trzeba zapominać, że hetman nie zaliczyłby do kultury rosyjskiej „odesko-donbaskiej erzac-kultury” obecnych bandy-oligarchów i ich landsknechtów. A Tabacznik pcha się z ukrainofobiczną siekierą w otwarte ukraińskie drzwi! Inaczej nie może — nienawiść podjudza! Wątpię, by hetman powitał oklaskami wykonanie na scenie „Murki”! Spekulatywną „metodę wybiórczą” Tabacznik wykorzystuje po to, by bez żadnych zastrzeżeń przenieść myśli działaczy hetmanatu Skoropadskiego na nasze dni. Właśnie tak deklaruje „celowość” po dziewięćdziesięciu czterech latach „dwujęzyczności”, co w praktyce doprowadzi do deukrainizacji ukraińskiej ludności. Tak samo broni jedności cerkiewnej, choć w krajach prawosławnych po ogłoszeniu niepodległości utwierdza się autokefalia cerkiewna. Oczywiście, moskiewscy szowiniści i klerykałowie nie uznają zasad światowego prawosławia! Takich samych zasad swoich właścicieli przestrzega szczery chrześcijanin prawosławny Tabacznik. Na zakończenie artykułu podano praktyczne wnioski, a faktycznie wytyczne do walki przeciwko ukraińskim siłom patriotycznym. Okazuje się, że tylko Rosja pragnie „silnej, prawdziwie niepodległej Ukrainy”, a Unia Europejska i USA są zainteresowane, by na naszych ziemiach istniało „marionetkowe pseudopaństwo”. Czyż nie dla zbudowania takiej silnej Ukrainy rosyjskie kierownictwo sprzedaje naszemu państwu gaz po fantastycznie zawyżonych cenach? Tabacznik proponuje Ukrainie wstąpienie do Unii Eurazjatyckiej i Unii Celnej, a to wyjście, jak widzi nawet obecne kierownictwo, zgubne dla Ukrainy jako niepodległego państwa. Ale członek rządu Tabacznik przypomina kaprala, który z całej kompanii tylko jeden idzie w krok! Jeszcze jedna „lekcja utraconego państwa” brzmi jak zaklęcie, wyrok czy też rozkaz: „To jeszcze raz dowodzi bezpłodności jakichkolwiek prób osiągnięcia zgody lub konsensusu z nacjonalistami — wszelkie ustępstwa (tym bardziej możliwość udziału we władzy) odbierają oni jako przejaw słabości, co tylko podsyca ich do dalszej eskalacji agresji. I ci, którzy jawnie lub skrycie bronią linii fałszywego „zjednoczenia narodu” i „kompromisu z neopetlurowcami” (! — O. G.), dopuszczają tych ostatnich do władzy, powinni zdawać sobie sprawę, do czego to doprowadzi”. Czy trzeba komentarzy? A oto rada jakoby zwrócona w przeszłość, a w rzeczywistości aktualna! Tabacznik uważa, że „majdanowy bunt” poniósłby klęskę, „gdyby niektórzy kierownicy struktur siłowych i sądowych pozostali wierni Konstytucji i przysiędze, a nie kierowali się wskazaniami swoich szefów z amerykańskiej ambasady”. Przypomnijmy, że wtedy struktury siłowe podlegały prezydentowi L. Kuczmie, za którego Tabacznik zrobił zawrotną karierę! Na zakończenie wspomnę zacytowane przez autora artykułu słowa hetmana: „Kto chce wszystko od razu, ten w ostatecznym rozrachunku nic nie otrzymuje”. Mądrze powiedziane!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
