Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału

Oksana LATURYNSKA (1902—1970) Z najjaśniejszych „żon ruskich”…

Слово Просвіти, №31 за 2012 рік

Opracował i autor rozpraw literaturoznawczych, laureat Narodowej Nagrody im. T. Szewczenki Wołodymyr BAZYLEWSKI I ojciec wyrzeknie się syna. I pójdzie brat na brata. O, Lublena! O Ty, Jedyna, w purpurowo-białych szatach! O. Laturynska jest jedną z najjaśniejszych ukraińskich poetek. Suwerenna postać w środowisku tak zwanej szkoły praskiej, choć utwierdzała się nie bez jej wpływu. Przede wszystkim — O. Olżycza. Jego „współobecność”, według Małaniuka, jest całkowicie naturalna. „Oboje oni, przede wszystkim, literaccy współcześni i „towarzysze broni” w najbardziej biograficznym sensie, w niespotykanej zwięzłości i pojemności słowa, o „technice męskiego niedomówienia”. „Laturynska potrafi z gramatyki zrobić poezję. Kto jeszcze u nas potrafi to?” — zachwycony wykrzykiwał mistrz. Jewhen Małaniuk poszedł jeszcze dalej, nazywając ją jedną z najjaśniejszych „żon ruskich” i zapewniał: gdyby Olga czy Jarosławna pisały wiersze, to byłyby one wierszami Laturynskiej. Nie spieszmy się podejrzewać nieugiętego „rzymianina” i „imperatora” żelaznych strof o nadmierną egzaltację. Wybitny współczesny pośrednio zauważył bodaj najbardziej charakterystyczną cechę stylu poetki — umiejętność rozpuszczenia się w swoich pismach, sublimowania się w dzieło, stania się jakby przynależnością obcego czasu. Ta sztuka przeistoczenia, ale z zachowaniem autorskiej autonomii — to jedna z tajemnic Laturynskiej. Ona ledwie uchyliła nad nią zasłonę w artykule o O. Telidze, kiedy akcentowała ważność „utożsamienia siebie z postrzeganym”. Oto to utożsamienie, jej zdaniem, jest tą wewnętrzną prawdą, którą mierzy się talent. Wewnętrzną prawdę dostrzegł Szerech w jej „Hieronimie”. I, powołując się na „zrywanie masek” L. Tołstoja, nazwał ją literackim środkiem wielkiej siły. Ta prawda obecna jest już w „Rysunkach jaskiniowych”. Prawda o człowieku historycznym z jego postrzeganiem otoczenia jako nieustannego zagrożenia, a więc i okrucieństwem jako jedynym możliwym sposobem przetrwania. Ona nałoży się z czasem na człowieka historycznego, nabierze nowych właściwości i odcieni, złagodnieje i uwydatni się przejściowymi psychologicznymi niuansami. Aby zrekonstruować historię, samej wiedzy mało, trzeba mieć jeszcze wyczucie historii. Laturynska nie tylko je miała, ale i potrafiła błyskotliwie nim rozporządzić. Mistrzowskie zlanie się z „obiektem” dziwi tym bardziej, że powiązane jest ono z surową oszczędnością w środkach. Z cyklu „Rysunki jaskiniowe” * * * Ząb, włócznia, kopyto, pazur. Tu mąż szedł na siłę wrogą. Trąbił tu mamut. Tu niedźwiedź jaskiniowy wiódł kudłaty ślad. Krążył tu jastrząb w jasnym niebie, po jeziorze płynął czarny łabędź. * * * Ustami sławiona strzała zziębnięta. Chwalona, chwalona, w truciznie hartowana! Strzała uskrzydlona, strzała wycelowana. Krwią hartowana strzała znaczona. * * * Za oko — wrogie oko, siedlisko — za siedlisko! Błogosławcie kielich, gdzie chmiel nurtuje sokiem! Za oko — wrogie oko! Jednemu z dwóch upaść. Ręka twarda, kanciasta, nóż ostry i szeroki. I dźwięki rogu przelewne, i głośne od wyścigów echa. Rozpędzone niebieskie igrzysko, coraz dłuższe, szersze, głębsze, wyższe. Jest rycerstwu gdzie pohulać i kunszt, i siłę pokazać. A puchar ze złota ciężki po brzegi napełnia się miodami, on z ręki do ręki krąży chmielnie za stołami. Oleg. Olhowicz Jarosław, jak nie poznać Światosława? Tarcza jasna — słońce, oczy — staw, a obok niego — wojenna sława. Roman. Danyło. Ośmomysł. Tobie całe rycerstwo szanowne — choć czapkę zdejmij i ukłoń się — i idzie złoty puchar na zdrowie. * * * Chyliły się sztandary, prężyły się w górę i falowały, jak ostnica. Coraz złowieszczej i surowiej ciemniały czernią chorągwie. Świat drapieżnym ptakiem, zwierzem rzucał się, strzał gnało czarno, jak ciemności, a obok strasznie szła Obida i dotykała skrzydłami. Było czerwone pole bitwy. Kładli się wojskiem bracia. A dzień odtrąbiał trąbą i złocił tarcze. Dzień dogasał tak światło-zarze! Dusza prosiła okrętu. Gdzieś obok głosiła Karna, żaliła się Żla. * * * Niedobre wieszczy Diw. Tylko w jeden koniec ślady. A trąby trąbią wojowniczo. Step powiewa i woła, woła. Iść za Don czy nie iść hełmem zaczerpnąć wody? Skrzyżować miecz swój charalużny na zew bojowy i tęskny? A nuż nie będzie powrotu? Wstecz podkowy nie śledzą. Purpury stygną. Strasznie krajem. I Diw krzyczy, konia straszy. * * * Perunie, uświęć miecze! Naprzód, złowieszczy posłańcy: Idzie! Idzie! I spod kopyt ogień i pył. Zwycięska drży Ityl. Cargrodzie, drżyj! Drżyj, Dunaju, Wołgo! Idzie, idzie syn Olgi. Heroiczne Równy step, szeroki step wydłuża się i rośnie, mogiły tłoczą się na wzgórzach. Jak wymierzyć straszne bezmiary wysokości i sił, dążeń, krzepy? Jak nie przycisnąć ostróg ciężkokopytnemu koniowi? I horyzont daleki i różowy przybliża się, rwie się wszerz. Pręży silne piersi bohater. * * * Płynęły, płynęły okręty do cudzej ziemi. Wody w morzu zmącone, serce dziewczyny zasmucone. Nie przybliży dali. Szlak drżący nie zawróci. Serce dziewczyny zasmucone, los ze szczęściem nie zaręczone. Płynęły, łączyły się w jedno miły, dal i ster. Z cyklu „Wołyńska majolika” * * * Ścina czas potęgę kłów, z lip na zgięciach zrywa łyko, dopuszcza obcych najazdy. Lachy, Tatarzy, Węgrzy cwałem. Ich siły i oka nie ogarnie. Maksimum efektu za minimum słów. Tak jeszcze naturalnie wypowiedzianych. Każda miniatura Laturynskiej — to odłamek jednego lustra. Dla Szerecha lustro — to epos w miniaturach. Oto tylko na próżno on nazywa „technikę niedomówienia” męską. Ten epitet przewiduje pewne wolne wysiłki czy też zadanie, ingerencję w przebieg wydarzeń z boku. A tutaj całkiem inaczej — stan samonawiedzenia. Przejęcie się tym, co się dzieje, do samowyrzeczenia. Tak hipnotyzer wchodzi w stan gotowości do działania. Pismo Laturynskiej dziwi nie tylko skąpstwem tropów, ale i brakiem starannego polerowania, celową niedbałością. W dyptyku „Jej małorosyjska godność — setniczka” (według Szerecha — to arcydzieło) poetka rymuje dusze — opanczę, co odbierane jest jako wyzwanie. Ale w tym rzecz, że takich wyzwań u niej bez liku. Okazuje się, że „niedbałość” za pewnego kontekstu może zadziałać, być środkiem wpływu.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn