Strona · s. 2strona oryginału ↗
1030-lecie chrztu Rusi Kijowskiej:
Слово Просвіти, №31 за 2018 рік
Ukraińskie społeczeństwo, nasze państwo muszą każdego dnia, w każdej chwili, w każdej małej i wielkiej sprawie, na każdym kroku swojej drogi do upragnionego marzenia utwierdzać, bronić i wywalczać swoją niepodległość. Tylko ludzie słabo poinformowani lub nasi wrogowie mogą mówić, że na początku lat 90. niepodległość spadła Ukraińcom z nieba. Już 100 lat temu tysięczne kolumny demonstrantów wychodziły na ulice Kijowa pod ukraińskimi flagami, żądając od ówczesnej władzy — Centralnej Rady — ogłoszenia Ukrainy niepodległym państwem, wzmocnienia jej zdolności obronnych, ochrony jej interesów narodowych nie kwiecistymi przemówieniami, obietnicami, uchwałami, a konkretnymi działaniami. Przez narodową głuchotę i polityczną krótkowzroczność pewnej części ówczesnych działaczy państwowych, ich bezpodstawne zaufanie do północnego sąsiada, najlepsi synowie, kwiat narodu składali głowy na ołtarzu naszej dzisiejszej niepodległości. Tak samo, jak to było na Majdanie w 2014 roku, jak to dzieje się już piąty rok na wschodnim froncie wojny rosyjsko-ukraińskiej. Ale samodzielności broni się nie tylko z bronią w ręku. Nierozwiązaną do dziś, w 28. roku niepodległości, pozostaje kwestia języka państwowego, zrozumiałej, przejrzystej i efektywnej polityki w sferze informacyjnej. Ukraińcy nie posunęli się wiele dalej w tworzeniu sobornej autokefalicznej lokalnej Cerkwi — tego potężnego czynnika duchowej jedności narodu. Wymowne dla społeczeństwa stały się minione weekendy na Ukrainie, które upłynęły pod znakiem obchodów 1030-lecia chrztu Rusi Kijowskiej przez prawosławnych wiernych. Na zmianę, w różnych dniach, trzy ukraińskie cerkwie zorganizowały i przeprowadziły procesje krzyżowe: UAOC, UOC KP i UOC MP. Ta ostatnia, która jest faktycznie filią Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, aktywnie, niezmiennie i bezkarnie prowadzi wewnątrz Ukrainy moskiewską ideologię „ruskiego miru”, lekceważąc niepodległy status naszego państwa. Znając naturę, istotę i zadania tej „duchowej” piątej kolumny, która nie gardzi dla osiągnięcia celu żadnymi prowokacjami, szereg organizacji społecznych na czele z Ogólnoukraińskim Towarzystwem „Proświta” im. Tarasa Szewczenki wraz z naukowcami i politykami przeprowadziło w przeddzień tych akcji „okrągły stół” na temat „Procesja krzyżowa. Komu ona zagraża?”. Tego samego dnia pikietujący wręczyli apel do Prezydenta Ukrainy z żądaniem zadbania o bezpieczeństwo uczestników procesji. Dziś, znając wyniki działań, można powiedzieć, że inicjatywy społeczeństwa zostały usłyszane. Prowokacji udało się uniknąć. Choć dziwną wydaje się gorliwość „orłów” Awakowa, którzy podczas procesji UOC Patriarchatu Moskiewskiego chwytali i wrzucali do więźniarek chłopaków wykrzykujących hasło „Sława Ukrainie!”. Za rozpropagowanymi klipami wideo w oligarchicznych kanałach telewizyjnych i prorosyjskich portalach z odpowiednimi marginalnymi komentarzami procesji krzyżowej UOC MP wyczuwa się wprawną, jakkolwiek by to brzmiało, rękę Moskwy. Dlatego problemy omawiane przy okrągłym stole, zorganizowanym przez towarzystwo „Proświta”, nie zniknęły. Warto je ponownie przypomnieć i przemyśleć to, co się widziało i słyszało. Mykoła CYMBALIUK. Pawło MOWCZAN, przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki, otwierając okrągły stół, powiedział, że w ogóle jego nazwa w zgłoszeniu brzmiała nieco inaczej — „Dokąd prowadzi procesja krzyżowa pod wodzą Nowinskiego i spółki”? Tak, tak, ten sam wczorajszy obywatel Rosji, biznesmen-oligarcha, a obecnie deputowany ludowy Ukrainy Nowinski, który aktywnie prowadzi antyukraińskie sprawy. To ten Nowinski, który podczas procesji krzyżowej UOC Patriarchatu Moskiewskiego szedł po prawej ręce od namiestnika filii RCP Onufrego. Tak, jakby był jednym z najbardziej szanowanych hierarchów Patriarchatu Moskiewskiego. I na Włodzimierskiej Górce, przy pomniku Świętego Włodzimierza, stał w otoczeniu swoich przyjaciół-regionalistów — Wołodymyra Łytwyna i Jurija Bojki, Wiłkuła, Dobkina, Szufrycza — figurantów nie mniej głośnych antyukraińskich i po prostu kryminalnych spraw. To właśnie oni, przede wszystkim Nowinski (o czym mówi otwarcie), opłacili setki tysięcy hrywien, aby zwieźć luksusowymi autobusami do stolicy parafian.
UPC MP. Na tak szalone wydatki siły antyukraińskie, czytaj — Moskwa, zważywszy na piąty rok wojny rosyjsko-ukraińskiej, idą całkowicie świadomie. — Obecnie — powiedział Pawło Mowczan — rozstrzyga się fundamentalny problem Ukrainy — powstanie Ukraińskiej narodowej pomiestnej cerkwi prawosławnej. W związku z tym, że oczekuje się nadania Tomosu przez Patriarchę Ekumenicznego Bartłomieja, którego przedstawiciele wielokrotnie spotykali się z przedstawicielami naszych cerkwi, w tym z przedstawicielami UAOC i UOC KP, z przedstawicielami Prezydenta, w obozie wrogów niepodległej Ukrainy na nogi postawiono całą putinowską armię — od kiriłłowo-gundiajewskich „świętych i bożych” po rezydentów FSB na Ukrainie i za granicą, po dyplomatów i polityków Federacji Rosyjskiej. Problem pomiestnej Cerkwi na Ukrainie nie rozwiązuje się łatwo. Czy Putin dopuści, aby ta kwestia dla Kijowa rozstrzygnęła się w ten pokojowy sposób, w jaki rozstrzygała się jeszcze w XVII wieku dla Moskwy? Pawło Mychajłowycz przypomniał, jak 28 lat temu, wbrew ówczesnej prokomunistycznej i promoskiewskiej większości Rady Najwyższej Ukrainy, 24 lipca 1990 roku Ukraińcy podnieśli narodową flagę państwową nad Radą Kijowską. Ruch, jako najbardziej wpływowy wówczas nurt polityczny, wraz z siłami narodowo-demokratycznymi zorganizował się i zmobilizował kijowian do ogromnej akcji w celu oznaczenia naszej przestrzeni tym symbolem. — Dlaczego o tym mówię? — pytał Mowczan i dla wyjaśnienia swojej myśli posłużył się krótkim ekskursem w przeszłość. — Te procesje religijne u świtu naszej niepodległości zostały zapoczątkowane przez towarzystwo „Proświta” — początkowo z patriarchą Wołodymyrem (Romaniukiem), a potem z Filaretem, patriarchą Kijowskim i całej Ukrainy-Rusi. Wkrótce Moskwa zrozumiała zagrożenie dla swoich imperialno-ekspansjonistycznych planów w naszej zjednoczonej wspólnocie cerkiewnej. Później poprzez UPC MP zaczęła urządzać swoje procesje, zwożąc do Kijowa swoich opłaconych parafian i nie tylko ich. Moskwa doskonale rozumie, że jej skuteczny instrument do promowania neoimperialnych idei pod maską „ruskiego miru”, jakim jest UPC MP, może zostać wybity z kremlowskich rąk. Dlatego siły putinowsko-gundiajewskie pragną nie dopuścić do ogłoszenia Tomosu, który otworzy drzwi Ukrainie do stworzenia niezależnej od Moskwy ukraińskiej pomiestnej autokefalicznej Cerkwi. Dla Ukraińców problem cerkiewny jest jednym z trzech fundamentalnych, bez rozwiązania którego, tak samo jak językowego, nie zobaczyć prawdziwie niezależnej, samodzielnej Ukrainy. Bo czym jest przedstawicielstwo filii Rosyjskiej Cerkwi, tak zwanej UPC MP, na Ukrainie? To piąta kolumna. Na obchodach podniesienia ukraińskiej flagi nad Radą Kijowską jeden z mówców, wspominając tamte czasy, powiedział: Kijowsko-Pieczerska Ławra na czele z pułkownikiem FSB Lebiediem (metropolita Pawło, przełożony klasztoru) przekształciła się w rosyjski punkt kontrolny w ukraińskiej stolicy. Tam wśród czarnoryźców i ubogich pielgrzymów można dostrzec po wojskowej postawie i pewnym kroku także innych „gości”. Dlatego tak ważne jest nie tylko dla obywateli Ukrainy, ale przede wszystkim dla przedstawicieli naszej straży granicznej, SBU i policji, w ogóle — dla władzy, utwierdzić i osobiste, i społeczne, i narodowe bezpieczeństwo. Ołeksandr SAHAN, doktor nauk filozoficznych, w swoim wystąpieniu zatrzymał się na kilku ważnych momentach, które określają politykę w państwowej sferze cerkiewnej. Zauważył ciekawą szczegół: — 27 lipca, kiedy odbywała się akcja UPC Patriarchatu Moskiewskiego, odnotowano największe i najdłuższe w XXI wieku zaćmienie Księżyca. Ono, rzecz jasna, różnie wpływa na różne kraje. Ale i do dziś na świecie wiele dzieje się niezrozumiałego i proroczego. Niestety, daleko nie wszyscy rozumiemy te znaki. Ale działalność UPC MP, którą nazwałbym duchowym zaćmieniem, wpływa i na duchowy rozwój Ukrainy, i naszej państwowości. Nadanie Tomosu i stworzenie autokefalicznej pomiestnej Cerkwi na Ukrainie — to nie tylko kwestia cerkiewna. To ogólnonarodowa kwestia naszego bezpieczeństwa narodowego. Do dziś istnieje wiele spekulacji dotyczących tego, czym jest UPC. Jeśli brać pod uwagę kanony Cerkwi, to nie ma takiej cerkwi. I dlatego naszym zadaniem jest doprowadzić do tego, aby projekt ustawy 5309 został przyjęty przez Radę Najwyższą, i ta cerkiew otrzymała swoją nazwę zgodnie z kanonami Cerkwi. Ona w swojej nazwie musi wyraźnie wskazywać przynależność jurysdykcyjną do swojego centrum i lokalizację swojego centrum. Dzisiaj to UPC MP, a jej centrum, mimo wszystkich wykrętów Kiriła, jego podwładnego Onufrego i spółki, — jest w Moskwie. Dlaczego ukrywają przed narodem prawdę? Dlaczego w 2007 r. odrzucono w statucie ten dodatek — Patriarchatu Moskiewskiego? Dlatego że, jak świadczą socjologowie, ten dodatek — MP — znacząco zmniejsza liczbę zwolenników tej Cerkwi. Ale dzisiaj ten ukryty dodatek po czterech latach wojny rosyjsko-ukraińskiej nie ratuje tej Cerkwi od niepopularności w kraju. Nawet bez tego dodatku UPC MP, ta, która jest w Ławrze, ma poparcie zaledwie 18-20% populacji Ukrainy, podczas gdy Patriarchat Kijowski — około 40%. Czyli dwukrotnie więcej. Statystyka — ta, która jest prowadzona przez organy państwowe, pokazuje nieco inną liczbę, i musimy rozumieć, że ona uwzględnia liczbę statutów, które są zarejestrowane w organach państwowych, ale w żaden sposób nie odzwierciedla liczby ludzi, którzy przychodzą do tych cerkwi. I na tym budowane są wielkie spekulacje cerkiewne i polityczne, jakoby UPC MP była największą Cerkwią, najpotężniejszą. W związku z tym uważają, że powinna
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
