Strona · s. 3strona oryginału ↗
dzisiaj, tak jak jest
Слово Просвіти, №31 за 2018 рік
określać politykę w sferze prawosławia w Ukrainie. Przywódcom Patriarchatu Moskiewskiego bardzo potrzeba pokazać, że dzisiaj UKP PM jest rzekomo największą narodową Cerkwią w skali całej Ukrainy itd. Ale co ciekawe: dzisiejsza rzeczywistość pokazała nam, że nawet przy odpowiednim rozdzielniku po eparchiach i opłaceniu akcji przez wczorajszych regionalów i oligarchów, ludzi nie wystarcza. Ołeksandr Sahan (i nie on jeden) otwarcie przyznał, że spotykał się z ludźmi z Rosji, którzy z wyprzedzeniem przybywają na takie akcje do Kijowa, w szczególności także na tę procesję krzyżową. Z tego powodu ukraińska opinia publiczna ma wiele pytań do naszego SBU i służby granicznej. Nie jest zrozumiałe, dlaczego na nasze terytorium podczas wojny masowo wpuszczani są ludzie z wrogiego i wojującego z nami państwa — Rosji. Jadą rzekomo na pielgrzymkę do Ławry właśnie w tym dniu. I oprócz bogobojnych babć ilu jeszcze przyjeżdża niebogobojnych chłopaków, którzy, całkiem możliwe, mają jakieś inne zadania, poza religijnymi. Dlatego opinia Pawła Mowczana dotycząca prowokacyjnej działalności moskiewsko-promoskiewskiego kleru nie jest bezpodstawna. Wielkie niebezpieczeństwo takich prowokacji, które mogą mieć także tragiczne skutki, utrzymuje się stale. Warto zajrzeć do internetowego działu komentarzy prorosyjskich wydawnictw. W końcu, otwarcie nas ostrzegano lub zastraszano z Moskwy. Na przykład, druga osoba w Patriarchacie Moskiewskim, metropolita Iłarion Alfiejew, wprost powiedział, że Tomos doprowadzi do rozlewu krwi. Wyznaczył tę granicę, do której są gotowi się posunąć, przeciwdziałając lub broniąc Tomosu. Znamy metody, którymi pracuje FSB Rosji, która nie pożałuje ani swoich, ani tym bardziej cudzych po to, żeby był piękny obrazek, po to, żeby stworzyć pewne społeczne postrzeganie czy społeczne emocje, i potem wykorzystać tę emocję przeciwko Ukrainie. W tym roku PM poniósł fiasko na froncie dyplomatycznym. Patriarcha Konstantynopolitański Bartłomiej jasno określił swoje stanowisko w sprawie autokefalii lub uznania autokefalii ukraińskiej Cerkwi w prawosławiu. Uznania nie tylko Cerkwi, ale i wszystkich ukraińskich wiernych, którzy powinni wejść do wspólnoty uznanych cerkwi prawosławnych. I ta praca dała swoje skutki. W tym roku do Ławry na obchody 1030-lecia chrztu Rusi Kijowskiej przyjechały delegacje z minimalnym przedstawicielstwem cerkiewno-prawosławnym. Niektóre cerkwie w ogóle ograniczyły się do poziomu wikariusza eparchii. Mówi to o tym, że rozumieją, na ile przedstawicielstwo tych delegacji może zostać wykorzystane w celach politycznych, i bardzo ostrożnie podeszły do tej uroczystości, która odbyła się właśnie w Ławrze. Chociaż delegacja od Patriarchatu Konstantynopolitańskiego przybyła na obchody w Ukrainie, ale na zaproszenie Prezydenta Ukrainy. Bardzo potrzeba, aby nasza inteligencja o tym wiedziała i opowiadała ludziom, ostrzegała władzę o działalności UKP PM, ze szczególną uwagą traktowała podobne wydarzenia cerkiewne. Takie akcje bardzo mało niosą w sobie potencjału religijnego, duchowości naszemu narodowi, ale bardzo dużo — polityki i geopolityki. Petro Juszczenko, przewodniczący stowarzyszenia społecznego „Ukrainie — jedną pomieśną cerkiew prawosławną”, skupił się na historycznych aspektach ukraińskiej Cerkwi. — Ukraińcy, zarówno prawosławni, jak i obywatele innych wyznań, — powiedział, — z podania Moskwy wiele stracili w swojej duchowości, samoświadomości, w całości swojej ukraińskiej duszy. Pierwsze Sobory Powszechne i święci ojcowie mówili: „Cerkiew — to dusza narodu, a jej ciało — to instytucje państwowe”. Cesarz Justynian ze swoją błogosławioną żoną Teodorą sformułowali taką piękną formułę społeczeństwa: Pan dał ludzkości dwa boskie dary — Cerkiew i państwo. To dwie rzeczy, które wypływają z jednego źródła woli Bożej, która je ustanowiła. Cerkiew modli się za naród, a — to jest zasadnicze! — państwo opiekuje się ochroną świętych dogmatów i kapłaństwa. Nazwał to symfonią, co z greckiego tłumaczy się jako harmonia. Tylko w takim przypadku może istnieć państwo. Stąd wypływają autokefalia, pomiestność i przynależność wszystkich (lub przeważającej większości parafian) obywateli państwa do jednej Cerkwi. Kiedy w państwie jest autokefaliczna (w tłumaczeniu — sam sobie głowa) Cerkiew, czyli stoi ona w jednym rzędzie, w jednym polu ze wszystkimi pomieśnymi cerkwiami prawosławnymi (jest ich dzisiaj 15) — to nazywa się harmonia. Oprócz wszystkiego innego musimy pamiętać, że nasza, czasów Rusi Kijowskiej, a obecnie — Ukrainy, Cerkiew jest apostolska. Bo właśnie na naszych terenach nauczał chrześcijaństwa i chrzcił naszych przodków apostoł Andrzej Pierwszy Powołany. Więc nasza ukraińska Cerkiew jest matką dla reszty — Białorusinów i Rosjan. A, jak zapisano w dokumentach jednego z Soborów Powszechnych: Uczestnicy okrągłego stołu (od lewej do prawej): Wołodymyr Semystiaha, Mykoła Hołomsza, Ołeksandr Sahan
“Córka (czyli Rosyjska Cerkiew Prawosławna wraz z jej filią Ukraińską Cerkwią Prawosławną Patriarchatu Moskiewskiego — Aut.) w żaden sposób nie może być matką dla matki (Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej — Aut.)”. Dlatego wszystkim, którzy uparcie występują przeciwko uznaniu naszej, ukraińskiej Cerkwi i przeciwdziałają mu, te powszechnie znane, sprawdzone przez setki lat aksjomaty kościelne warto od czasu do czasu przypominać. Mykoła Hołomsza, doktor nauk filozoficznych, przewodniczący partii politycznej “Patriota”, z prawniczą gruntownością i lakonicznością naukowca skonstatował: — Religia chrześcijańska jest czynnikiem jednoczącym dla Ukraińców, inspirującą podstawą i perspektywą szczęśliwej przyszłości. Tylko w rękach złych ludzi religia może stać się narzędziem bratobójstwa i cynizmu. Majdan Godności i jego scena realnie zademonstrowali ekumeniczny pochód ku jednoczeniu religii w jedną wiarę Dobra. Na Majdanie nie było podziału na wyznania — wszyscy byli jednością i wszyscy byli równi. Daje nam to podstawy do przekonania, że Wiarę w Chrystusa powinniśmy uczynić na Ukrainie jedyną. Cerkiew chrześcijańska pomoże nam uratować cywilizację światową przed neobarbarzyństwem, przed tymi zagrożeniami, które niesie ze sobą agresor — dzisiaj Kreml, a jutro może to być jakikolwiek twór terrorystyczny. Jak mówił Metropolita Andrzej Szeptycki: “Chrześcijanin może i powinien być patriotą! Ale jego patriotyzm nie śmie być nienawiścią!” Niebezpieczeństwo nowszych agresji polega na tym, że Wiara nie jest rozpatrywana jako duchowe środowisko ludzi w horyzoncie zdolnych wspólnot, lecz jest wykorzystywana do globalnych celów rozłamu światowego prawosławia. Idea Tomosu dla ukraińskiego prawosławia dojrzała nie tylko w Konstantynopolu i Kijowie, ważna jest sprawa każdego wierzącego — pozbyć się moskiewskiego zwodzenia i powrócić do prawdziwego chrześcijaństwa. Widzimy proces przekształcania duchowego prawosławia UCP PM w moskiewskie państwowe prawosławie — i jego rezultaty. Dlatego musimy się zjednoczyć, aby wycisnąć to moskiewskie państwowe prawosławie z naszych tradycji, kultury, a przede wszystkim — życia. Kryjąc się za hasłami o pokoju, UCP PM dzisiaj w rzeczywistości pracuje po stronie śmierci i zła, które niszczy pokój jako sposób życia narodów i krajów. Nasza partia jest za Wiarą w Chrystusa i przeciwko wykorzystywaniu upaństwowionego prawosławia, które formuje prawosławne armie i posyła je do nas na Ukrainę czy do Syrii, do Czarnogóry i gdzie indziej po świecie w celu zaspokojenia interesów kremlowskiej wierchuszki. Prawosławny terrorysta Girkin nie jest wykluczony przez moskiewskie wyznanie za terroryzm na Ukrainie, za zestrzelony Boeing z dziećmi i pokojowymi obywatelami różnych krajów i wyznań. I to wyznanie pretenduje do misji cerkwi apostolskiej — taki jest obecnie nowy technologiczny trend ubecko-prawosławnego putinizmu. Data 1030 lat — to prawo do Wiary w Chrystusa. We współczesnym dynamicznym świecie musimy nie stracić pierwotności wiary chrześcijańskiej, którą podarował ukraińskiej ziemi Kijowski Książę Włodzimierz Wielki. Musimy razem, w pokoju i zgodzie, budować nową świątynię sobornej pomiestnej ukraińskiej cerkwi chrześcijańskiej. Wołodymyr Semystyha, przewodniczący Ługańskiego Obwodowego Oddziału towarzystwa “Proświta” im. Tarasa Szewczenki, jakby podsumowując wszystkie wystąpienia, powiedział, że problemy, które poruszyliśmy przy okrągłym stole — to składowa niezwykle wielkiej i skomplikowanej gry geopolitycznej, którą prowadzi Federacja Rosyjska. Jej istota na przestrzeni kilku stuleci jest niezmienna. Głównym jej celem jest duchowe zniewolenie narodu ukraińskiego, zniszczenie jego samoistnej kultury, języka i państwowości, a następnie — totalna rusyfikacja oczyszczonego terytorium i przekształcenie go w placówkę dalszego posuwania się “ruskiego miru” na Zachód, do Europy.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
