Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

„Wilcza jama” dla putinowskiego etnoszowinizmu

Слово Просвіти, №31 за 2021 рік

Heorhij FILIPCZUK, akademik NAPN Ukrainy Przepraszam, ale jest to obrzydliwe i nudne, gdy od czasu do czasu przeglądasz główne kremlowskie kanały telewizyjne „skabiejewo-sołowjowskiego” rozlewu. Prawda, bywało też wstyd, gdy obserwowałem polityczne „goebbelsowskie szoł”, w których biorą udział różni nasi trjuchani, karasie, kowtuni, cybulukі.., często wykorzystywani (za darmo albo za drobne napiwki) przez Moskali do szowinistycznego odurzania. Chociaż ci „nasi” nadal wierzą w swoją mesjańską rolę obrońców ukraińskich interesów, jakby nie wiedząc, że dla pyszałkowatego zoologicznego politykum Moskwy nieznane jest (od chwili swego spłodzenia), czym są dialog, dyskusja, prawda. O innych czeladnikach-zdrajcach nie warto w ogóle wspominać ani za dnia, ani przed nocą, pozostawiając im „prawo” do rozmawiania samym ze sobą. Ale pozostaje rzeczywistość: wszystko zaczyna się i kończy na Ukrainie. „Metodologią” dla obecnych dyskursów na temat „kwestii ukraińskiej” jest dzieło Putina w stylu „a la Breżniew”. Ten dokument nie jest materiałem historycznym ani publicystycznym, lecz jedynie politycznym, jako główny składnik doktryny wojskowej, w którym otwarcie sformułowano zagrożenia dla Ukrainy. Praktycznie stał się on kwintesencją geopolitycznego kursu Rosji na daleką i bliską perspektywę. Oczywiście, można dalej żartować i malować „facebookowe żaby”, dodając sarkazmu w odniesieniu do treści naukowych, prawdziwości i obiektywności. Ale wszyscy świadomi obywatele rozumieją, że tam tego być nie może i nie będzie, ponieważ wtedy prawda zniwelowałaby imperialną mentalność autorytarnego reżimu. Przecież przez wiele stuleci nie prawda, lecz siła zdobywcy, gwałciciela i rabusia leżała u podstaw carsko-bolszewicko-putinowskiej ideologii i praktyki politycznej. Dlatego „Nie szukajcie, nie pytajcie / Tego, czego nie ma”, – przypominał Szewczenko. Zatem nasza uwaga musi być skupiona na tych aspektach, które ukształtowane są przez putinowski sposób myślenia i stanowią bezpośrednie zagrożenie dla ukraińskiej państwowości. Bo faktycznie w kilku jego twierdzeniach zapisano bardzo wyraźne postawy i motywacje obecnej i przyszłej agresji, której próbuje się nadać pewne „prawidłowości” i „sprawiedliwości”. Tak zwana „miękka siła” doktryny „russkiego mira” w tym oświadczeniu przekształca się w prawdziwą strategię wojskową, skierowaną przeciwko Ukrainie, ponieważ ogłoszono dawne roszczenie Rosji do rosyjskojęzycznych, od razu przywołując podobieństwo do polityki Niemiec wobec mniejszości niemieckiej w Europie Środkowej i Wschodniej w okresie między wojnami, co doprowadziło do katastrofalnych skutków i globalnego ludobójstwa. Nie trzeba jednak szukać analogii w przeszłości historycznej. Znajdują się one w czasie teraźniejszym. Ta imperialna fałszywka „obrony swoich” staje się rzeczywistością, i to okrutną i antyhumanitarną, jeśli wziąć pod uwagę wydarzenia, które miały miejsce (i trwają) w Naddniestrzu, Abchazji, Północnej Osetii, na Krymie i na Donbasie. Na oczach całego świata, przy obojętności i pobłażaniu wiodących państw, dochodziło do aktów pogwałcenia prawa międzynarodowego i suwerenności krajów – ofiar rosyjskiej agresji. Ukraina, Mołdawia, Gruzja stały się obiektami bezpośredniej wojny ze strony tej współczesnej imperium zła. Nadzieje „czamberlenowskie”, że takimi „niewielkimi” darami dla ordyńców można zaspokoić ich żądze, są płonne. Apetyty nomadów dopuszczonych do stołu polityki jedynie rosną, gdy czują, że „wolno” im wdrapać się na stół i że można wchodzić do sąsiada już nie drzwiami, lecz wdzierać się oknami. Co więcej, na „wyzwolonych” ziemiach dochodzi do niesłychanego pogwałcenia praw ludzi i narodów. Tę dyskryminację (polityczną, duchową, kulturalną) Moskale przeprowadzają jawnie i skrycie, zwracając się do międzynarodowych sądów, których jurysdykcji nie uznają. Prawo rzymskie zostało zastąpione „putinowskim”. Zdaję sobie sprawę, że broń jądrowa w rękach barbarzyńców XXI wieku nie może nie być uwzględniana przez społeczność międzynarodową, jednak zadziwia „ręka w rękę” zwłaszcza państw „Wielkiej Siódemki” w stosunkach z rosyjskim dyktatorem. Sądzę, że Putin uczynił o wiele więcej zła dla świata, niż jego białoruski satelita (choć i ten się postarał). Dlatego koncentrowanie się i odwracanie uwagi wyłącznie na „łukaszenkizmie” jest błędną drogą, bo „muzykę” zamawia tylko Putin. I trzeba być uczciwymi politykami, by przyznać: pod nią nauczyli się przytupywać także wpływowi europejscy politycy, przywódcy i sterownicy poszczególnych państw, którzy dawno powinni uświadomić sobie własną odpowiedzialność i winę za współpracę z Molochem, hojnie opłacaną „eurorublami” z gazu i ropy. A gdy słychać, że „pieniądze nie śmierdzą”, to bądźmy pewni, że jeszcze jak śmierdzą. Krwią. Okaleczonych, zabitych, osieroconych w wyniku imperialnych dywersji państwowo-terrorystycznych, które metodycznie wszędzie przeprowadzają kremlowscy, zwłaszcza poprzez agresję zbrojną w Ukrainie. Broniąc suwerenności i własnej wolności, przez piekło wojny przeszło prawie pół miliona Ukraińców. Według stanu na 2021 rok (za danymi Biura Wysokiego Komisarza ONZ do spraw Praw Człowieka) całkowita liczba strat ludzkich wynosi ponad 44 tysiące osób, z których zginęło ponad 13 300 osób. Można stwierdzić, że ideologia współczesnej Moskwy jest niczym innym jak „szowinizmem etnicznym”, ponieważ w imię „wyzwolenia swoich” jest gotowa eskalować wojnę w Ukrainie. Przy tym sam Putin nazywa politykę ukraińską „kursem na przymusową asymilację”, porównując ją do użycia wobec Rosji broni masowego rażenia. Ale tym tradycyjnym kłamstwem nie uda się ukryć zbrodniczości prawdziwego ukrainofobicznego i nienawidzącego ludzi „mordostanu”. Bo na terytoriach okupowanych nie pozostała ani jedna placówka edukacyjna w języku ukraińskim, usunięto wszystkie przedmioty, podręczniki, programy przypominające o Ukrainie, trwają masowe represje wobec obywateli narodowości ukraińskiej i krymskotatarskiej. Najstraszniejsze jest to, że za język ukraiński zabija się. Ludobójstwo, które realnie przeprowadza Rosja, starają się nie tylko zakryć putinowsko-ławrowską „dyplomacją”, lecz także obwiniają o to Ukrainę. I nie tylko przez europejskie sądy. Wystarczająco odczuwalne są radykalne i szerokie zagrożenia rozszerzeniem wojny, jeśli Ukraina nie zgodzi się na putinowskie warunki „rozejmu”. Bo jak wtedy odbierać przedstawiony światu putinowski opus, że „nigdy nie dopuścimy, aby nasze terytoria historyczne i bliscy nam ludzie, którzy tam mieszkają, zostali wykorzystani przeciwko Rosji”. To bezpośrednia groźba wobec Ukrainy, wobec Europy. Warto zwrócić uwagę, że jeśli nagle część Ukrainy nie będzie podpadała pod ordyńskie kliszé „naszych ziem historycznych”, to zostanie użyty inny argument siły – „obrona bliskich nam ludzi”. Niezależnie od tego, gdzie mieszkają – w Charkowie, Odessie, Czerniowcach, Czopie czy Lwowie. Biedaczysko. Przeoczył „swoje” ziemniaki w „swoich” kopcach. Wrażenie jest takie, że to putinowskie „mądrowanie” usiłowało sfałszować i wywrócić na drugą stronę istotę Ukraińskiego Hymnu: „Ta jak staniem razem, bracia, od Sanu do Donu, / W swym kraju panować nie damy nikomu”. Dlatego dla putinistów przypominamy jedynie, że to nasze odwieczne praojcowskie ziemie. Ukraińców! Dlatego ten błąd może przyjąć tylko środowisko tak jaskrawo pociemniałych „nacjonalistów” w rodzaju prorosyjskiej czarnosecznej kagały „niedźwiedziczukistów-nowinskistów”. Póki co ich pomocnicy maszerują po Kijowie, śpiewają modlitwy Gundiajewa, okupują narodowe sanktuaria, mobilizują się w „religijnym” uniesieniu „jednorodców”, ignorują język ukraiński i „wysławiają” obcy, wbijają w ludzkie dusze „ideały” obcych bogów i bohaterów. Oni są trzonem putinowskiej szowinistycznej „żelaznej gwardii”. Razem z oligarchami, którzy nigdy nie wspierali ukraińskiej idei wolności, tożsamości, duchowości, częścią prorosyjskiej „inteligencji”, piątokolumnistami w parlamencie i innych organach władzy, taki aspołeczny balast nadal rozchwiewa ukraińską państwowość. Z tym elementem nie sposób solidaryzować się wokół idei Soborności, Suwerenności, Wolności. Tylko ZWYCIĘSTWO! Ku chwale Ukrainy! Jednak nie wolno lekceważyć. Ponieważ wystąpienie Putina jest dalekosiężnym planem imperialności, skierowanym przede wszystkim przeciwko ukraińskiemu suwerennemu Państwu. Przekładając z chorej głowy na zdrową, nazywa on obronę naszej tożsamości „kursem na przymusową asymilację” w Ukrainie, z zastosowaniem wobec Rosji broni masowego rażenia, czym radykalizuje w kierunku agresji myślenie zdemoralizowanego społeczeństwa, zarażonego imperialnym powołaniem. A to, że główne akcenty rozłożono na kluczowe tematy humanitarne, społeczno-polityczne, historyczne, językowo-kulturowe zgodnie ze strategią geopolityczną Federacji Rosyjskiej, świadczy o próbach rozszerzenia eskalacji agresji. Wojna przeciwko ukraińskiej Tożsamości będzie trwać tak długo, dopóki Ukraińcy (zgodnie z zamysłem Moskwy) nie przyjmą kremlowskich warunków i nie rozpuszczą się w „jednorodności”. Jednak dla nas istnieje tylko jedna droga – chronić, zachować, umacniać narodową tożsamość, suwerenność, państwowość Ukrainy. Tylko viribus unitis (wspólnym wysiłkiem) można udaremnić złowieszczy plan putinowskiej Rosji. Rzeczywiście, jedynie jedność narodu w szerokim kontekście zdolna jest zapobiec realizacji imperialnych planów. Do tego potrzebna jest wola polityczna władzy, świadome stanowisko większości społeczeństwa, zdolna do walki armia, ścisła współpraca ze strategicznymi zachodnimi partnerami i, bez wątpienia, pełna deoligarchizacja gospodarki, polityki, przestrzeni informacyjnej Ukrainy. Bez tego nie sposób zapewnić jedności i zgody społecznej, wypracować skutecznej strategii oporu wobec agresji Moskwy. Ogromne monopole zasobów naturalnych, znaczna część PKB, skoncentrowane w rękach „rodzimego” oligarchatu, są niezwykle niebezpiecznym wyzwaniem dla bezpieczeństwa narodowego. Już sam fakt, że dwie kluczowe sfery zaopatrzenia w gaz i energię elektryczną znajdują się w rękach ludzi (w tym obywateli Rosji), którzy nielojalnie lub obojętnie nastawieni są do państwowości ukraińskiej, są członkami prorosyjskich partii i frakcji, mentalnie i „kulturowo” (zatem i politycznie) zorientowanych na Rosję, zmusza do natychmiastowych (w interesie bezpieczeństwa narodowego) radykalnych decyzji. Jednak... Przez lata, a dokładniej dziesięciolecia, władza ukraińska różnych odcieni jedynie udawała (w najlepszym razie) „walkę” z tymi, którzy uczynili kraj najbiedniejszym w Europie, a naród – najbardziej głodnym (dane ONZ). Faktycznie ukształtował się najściślejszy związek władzy i oligarchii, przekształcając dla siebie Ukrainę w najatrakcyjniejszą offshorową „strefę”. A dla „pociechy” splądrowane społeczeństwo otrzymało ekskluzywne „prawo” do słuchania na tych samych oligarchicznych kanałach nieustannych słodkich bajek o pięknej ziemi, gdzie prawie 40% stanowią czarnoziemy, 5% światowych zasobów podziemnych i gdzie żyją wykształceni ludzie. Takie państwo ma wszelkie możliwości i szanse, by być najlepszym spośród najlepszych. Jednak rzeczywistość jest surowsza. Utopijne marzenie niemieckiego filozofa J. Herdera, wyrażone przez niego jeszcze w 1769 roku, że „Ukraina stanie się kiedyś nową Grecją”, żyje z nami już 250 lat jako pokrzepiająca przepowiednia. Czy z tą iluzją, przekazaną nam w spadku, będą żyć kolejne pokolenia? Wtedy nie warto szukać u prawnuków „złych praojców”. Są oni w naszym obrazie. Bo nie chcieli, nie potrafili, nie zdołali na swojej ziemi pokonać hydry zła, lecz znosimy to cierpliwie, jakoś się przyzwyczajamy, godzimy się. Jedni – dla korzyści, inni – dla „porozumienia”, a jeszcze więcej tych, którzy grupują się w gronie „kakaja raznica”. Wydaje się, że do tych ostatnich można pewnie zaliczyć również współczesnych polityków i władców. Bo jak wtedy rozumieć parlamentarne wakacje, gdy kraj prowadzący wojnę nie jest w stanie przez swoich wybrańców uchwalić życiowo niezbędnych ustaw, w tym o głośno reklamowanej „oligarchicznej bulli”. Po raz kolejny zaznaczamy, że w tak trudnym dla Ukrainy okresie wysyłanie oligarchów do „salonu kosmetycznego”, gdzie będzie się próbowało tysiącami poprawek uczynić ich życie jeszcze „lepszym i weselszym”, jest niedopuszczalnym i zgubnym działaniem. Co więcej, w Ukrainie i bez tego istnieje wystarczająco norm, w tym konstytucyjnych, aby zaprowadzić porządek z tą „kastą nietykalnych”. Tymczasem na rynku gazu, na przykład, grabież narodu jak przebiegała, tak przebiega do dziś. Od dłuższego czasu istnieje całkowity monopol, ponieważ firma Fırtaszowa „Grupa RGK” zawładnęła 70% ukraińskich obwodowych gazowni (18 obwodowych gazowni). Dlatego prawdopodobieństwo podwyżki cen usług komunalnych do 70 procent nie jest już zjawiskiem iluzorycznym, lecz rzeczywistością. Tym bardziej, że krajowe złoża gazu znajdują się we władaniu nowobogackich. Albo jak zareagują winowajcy i poszukiwacze winowajców na oświadczenie sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego o utracie przez państwo 16,92 tys. km sieci gazowniczych, które przeszły (zgodnie z „dobrą” tradycją zmowy władców) w prywatne ręce? Sądzę, że ta sprawa nie wymaga żadnej dodatkowej działalności normotwórczej. Na tle niekończącego się szeregu faktów, kiedy z narodu „łatany kożuch zdejmują, / Ze skórą zdejmują”, te pojedyncze przykłady wskazują przede wszystkim na to, że nie warto czekać na „upragnioną wolę. Ona zasnęła”. Uśpili ją nie tylko carowie i psiarze, ale także naród, mając nadzieję to na nowo objawionych „Waszyngtonów”, to na „nowe twarze”, to na paternalistyczną jałmużnę „gospodarza”. Wynik nadziei zawsze jest oczekiwany – po raz kolejny oszukany naród. Przypomina się wypowiedź Maupassanta, który pisał rzekomo dla naszych czasów: „aby rządzić narodem, potrzebny jest jedynie dobry dowcip…, bo naród lubi tego, kto go bawi”. Ale nie przystoi zagadywać żartami ukraińskich spraw razem z tymi, którzy celowo podrzucają w przestrzeń publiczną odwracające uwagę punkty orientacyjne, obce „wartości”, aby naród pozbył się nawet pragnienia bycia gospodarzem we własnym domu. Hybrydowa wojna putinowskiej Rosji jest skierowana przede wszystkim na to, aby Ukraińcy tracili „siebie” w duchowości, kulturze narodowej, edukacji, języku, pamięci historycznej, tradycji przodków, sztuce; ekonomia, dobrobyt nie stawały się lepsze, a międzynarodowy autorytet państwa jedynie się pogarszał. Jeśli Ukraina ma w ogóle istnieć, to jedynie jako „okraina”, podrosyjska, a jeszcze lepiej rosyjska, pisana małymi literami. To „marzenie” kremlowskiego Ordyńca. Ale nie tylko. Temu schlebia także „nasz” rodzimy elemorfobski element, starając się wszystkimi siłami przypodobać się poganiaczom z ulusa. Ile jest wart różnorodny „produkt narodowy” kanałów „Nasz” i „Interu”, które usiłują (nie bez powodzenia i dzięki chorobliwemu stanowisku Narady Telewizji i Radiofonii) zrekompensować rupiecie wyrzucone na śmietnik (mamy nadzieję, że na zawsze) trzech moskwofilskich (ruskomyślnych) kanałów telewizyjnych. Dziwne, ale już po 16 lipca, kiedy przestrzeń informacyjna zgodnie z ustawą językową jest zobowiązana do normatywnej ukrainizacji, „bezludni” redaktorzy „Interu” w dziwny sposób tłumaczą i napisy tytułują UKRAIŃSKIE na rosyjskie. Chociaż byłoby sprawiedliwie wpuszczać do narodowej przestrzeni Ukrainy tyle moskiewskiego języka, ile jest języka ukraińskiego w FR. Ta propozycja jest na czasie i odpowiadałaby zadaniu strategii polityki zagranicznej Ukrainy, przyjętej przez RBN w zakresie ochrony praw i interesów (Ukraińców!) obywateli Ukrainy za granicą. Musimy uświadomić sobie, że putinowska „jedinorodnost” dla Ukraińców jest tożsama z „czużerodnością”. A na obcych drogach można jedynie zgubić i znaleźć to, czego nigdy nie trzeba szukać. Bo jedynie własnymi osiągnięciami i dorobkiem narodowej Kultury oraz niepowtarzalnymi wartościami naród staje się interesujący dla świata i pożyteczny dla „siebie”. Tak dziś buduje się globalne współżycie, gdy rodzime wartości są spajającymi składnikami życia Narodu. Dlatego od władzy nie należy żądać (błagać) wolności. Naród zawsze wywalcza ją sam. Jednak etycznym obowiązkiem władzy jest konsolidacja społeczeństwa wokół idei narodowej. A „utwierdzenie Ukrainy w świecie jako silnego i autorytatywnego kraju europejskiego”, zapisane w strategii polityki zagranicznej, jest jej istotą. „Zabezpie-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn