Strona · s. 14strona oryginału ↗
Najważniejszy jest kontakt z widzem
Слово Просвіти, №31 за 2021 рік
U podstaw spektaklu leży sztuka dobrze znanego w Europie współczesnego angielskiego dramaturga i reżysera Duncana Macmillana „Every brilliant thing”. Swoją sztukę tworzył wraz z przyjacielem, brytyjskim komikiem Johnem Donahoe, który opracował ten tekst w znanym sobie gatunku stand-upu. Inscenizacje tego utworu cieszą się ogromnym sukcesem w wielu europejskich teatrach. A kijowski widz może zobaczyć poruszającą, dynamiczną i, mimo dość poważnej tematyki, komiczną historię od tandemu utalentowanej aktorki i reżyserki. – Zagrać w spektaklu zaproponowała mi Tamara Trunowa, która nosiła się z tym pomysłem już od kilku lat – wspomina Olesia Żurakiwska. – To współczesna i ciekawa dramaturgia. Nie ma tu ograniczeń płciowych, spektakl może grać zarówno kobieta, jak i mężczyzna. Miałam czas i chęć zrobić dla siebie coś nowego. Zawsze przyjemnie jest coś robić z Tamarą, do której odnoszę się z ogromnym szacunkiem. Spektakl tworzyłyśmy razem. Pracowałyśmy nad inscenizacją nieco mniej niż dwa miesiące. Adaptowałyśmy tekst do naszych realiów: akcja dzieje się w naszym kraju, znajdowałyśmy w nim to, co bliskie mnie i Tamarze. Podczas prób zanurzałyśmy się w płaszczyzny naszego dzieciństwa, świat naszych wspomnień. W spektaklu poruszony jest bardzo trudny temat – matka z tendencjami samobójczymi oraz próby dziecka, by się odseparować i żyć własnym życiem. Teatr często unika rozmów o trudnych tematach, zrozumiałe, że prościej i bardziej nieodpowiedzialnie jest śmiać się i bawić. A w tym przypadku mówimy wprost o poważnym problemie, dość powszechnym w naszym kraju i na całym świecie. Listy, które otrzymuję po spektaklu, potwierdzają, że poruszanie takich tematów jest obowiązkiem teatru. Pewna dziewczynka napisała do mnie: „Ja jestem tym „chłopcem”, który rok i dwa miesiące temu stracił mamę. Bałam się iść na spektakl, bo znałam jego temat i myślałam, że po prostu nie wytrzymam. A wy tak prosto i jasno o tym wszystkim opowiadacie. Następnego ranka zaczęłam pisać listę, jak bohater spektaklu, pierwszym punktem na tej liście było – chodzić do teatru na dobre spektakle, a drugim – aktor Witalij Linecki”. Witalij jest dla nas jak jasny anioł. Z Tamarą bardzo go kochałyśmy, inspirowałyśmy się jego twórczością. Był unikalną osobowością aktorską, człowiekiem, który miał wielki dar. Jego śmierć to niezwykle wielka strata dla całej społeczności aktorskiej i widzów. Odszedł bardzo wcześnie. Wspominamy o Witaliju każdego dnia. Kiedy tworzyłyśmy spektakl, dużo o nim mówiłyśmy, śmiałyśmy się. Miał bardzo dobre poczucie humoru, był ironiczny. Wyszła taka dedykacja. Cicha, bez głośnych deklaracji. Pewnie nie odkryję tajemnicy, że grać w monodramie jest najtrudniej. Nie ma na kim polegać, od początku do końca wszystko zależy od ciebie. Jeśli zapomnisz tekstu albo pomylisz mizansceny, to nikt cię nie wyręczy. Jesteś sam na sam z widzem. Ale widz może też pomóc. U autora jest zapisane, że w spektaklu odbywa się kontakt z salą. Taki zabieg pozwala uczynić spektakl żywym, zburzyć iluzoryczną ścianę między aktorem a widzami. Ludzie kontaktują się, otwierają, bywają po prostu błyskotliwymi partnerami. Mówią takie rzeczy, które wydają mi się trafniejsze niż u samego autora. Pierwszy spektakl zagrałyśmy pod koniec lutego, a po drugim pokazie poszłyśmy na długi lockdown. To był poważny cios, przecież bilety były sprzedane z wyprzedzeniem. A po zakończeniu lockdownu widownię można było zapełniać tylko w połowie. Prawie do końca sezonu spłacałyśmy długi. Zagrałam już 17 spektakli, wszystkie różnie, i w tym jest jego urok. Przyznam: początkowo trochę się bałam, bo choć miałam pewne doświadczenie kontaktu z widzem, to po raz pierwszy stał się on moim pełnoprawnym partnerem. Teraz nie ma już żadnego strachu. Tekst jest na tyle plastyczny, że można z nim robić wszystko. Na Małej scenie Kijowskiego Akademickiego Teatru Dramatu i Komedii na Lewym Brzegu Dniepru odbyła się premiera spektaklu „Wszystkie najlepsze rzeczy”, który stał się nowym wyzwaniem dla głównej reżyserki teatru Tamary Trunowej oraz wykonawczyni jedynej roli Olesi Żurakiwskiej, gdyż jest to pierwszy monodram w ich twórczym życiu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
