Strona · s. 14strona oryginału ↗
Hostel: On i Ona
Слово Просвіти, №31 за 2021 рік
Nową pracą Centrum Sztuki im. Iwana Kozłowskiego Narodowej Operetki Ukrainy stał się spektakl „Hostel 24/7”, którego gatunek określono jako żart miłotraumatyczny. Z Margarytą Bachtiną i Witalijem Iwanczenką przyjaźnimy się od dawna, jeszcze od czasów, gdy pracowali w Narodowym Akademickim Teatrze imienia Łesi Ukrainki – opowiada Ołena Szczurska. – Chcieliśmy zrobić coś wspólnego, szukaliśmy ciekawego materiału. Do stworzenia spektaklu zainspirowała nas sztuka jednego ze współczesnych dramaturgów, chociaż odeszliśmy od tego tekstu. Sztuka przesiąknięta była radziecką przeszłością, więc postanowiliśmy tę radzieckość skrócić. Przenieśliśmy wydarzenia w czasy współczesne, jakby działy się gdzieś pod Kijowem, w niewielkim miasteczku. Zrobiliśmy historię o dwojgu ludzi z różnych światów. On – aktor, bardzo samotny i nikomu niepotrzebny na tym świecie. A Ona – gospodyni, też samotna. Widz śledzi to, czy ta dwójka ludzi będzie razem. Dodaliśmy do tej historii wiele autobiograficznych wątków, a także dokumentalne monologi z życia naszych znajomych. Wyszła szkicowa opowieść, która „usiadła” na szkielecie sztuki. Gotowy spektakl pokazaliśmy dwa razy w Centralnym Domu Oficerów SZU. Z czasem przerobiliśmy materiał, a po roku zaproponowaliśmy go kierownikowi Centrum Sztuki im. I. Kozłowskiego Wołodymyrowi Hołosniakowi. Przyjął nas z radością. Jak już wspomniałam, z aktorami przyjaźnimy się od dawna. Margaryta Bachtina to aktorka teatralna i filmowa. W ostatnich latach zaczęła częściej grać, ale dziś ukraińska kinematografia dopiero zaczyna ją naprawdę odkrywać. To ciekawa aktorka z darem dramatycznej klaunki. Nigdy nie pozostaje obojętna na materiał, wszystko przepuszcza przez siebie. Margaryta niczym potężny magnes rezonuje ze wszystkim, co dzieje się w tej historii. Jej bohaterka wydaje się prostą kobietą, ale w rzeczywistości ma wyrafinowane wnętrze. Jest przesiąknięta codziennymi sprawami. Ale kiedy coś dotyka jej serca, okazuje się, że ma szlachetną duszę. Zrobiliśmy z tej historii mały thriller. Kobieta stara się wydawać okrutną, aby odstraszyć mężczyzn, żeby dali jej spokój. Przecież wielu, wiedząc, że kobieta jest samotna, chce na darmo u niej pomieszkać i przy tym bezpłatnie się żywić. Pragnie trzymać mężczyzn w strachu, a nazwisko ma specyficzne – Farsz. Witalij Iwanczenko to dość znany aktor, dużo gra w filmach. Jego bohater to postać komediowa z potężnym dramatycznym wnętrzem. Z początku wydaje się, że to po prostu komediant, cyrkowiec. Ale w rzeczywistości to człowiek, który przeżył w swoim życiu ból, straty, choć stara się to wszystko ukryć za zewnętrzną wesołością. Witalij ma dobrą fakturę i fantastyczne poczucie humoru. Ta tematyka jest mu bliska również dlatego, że swego czasu uczył się w akademii estradowo-cyrkowej. Nieustannie rodzi jakieś ciekawe rzeczy na czasie, przedstawia swojego bohatera w rozwoju. Ogólnie rzecz biorąc, Witalij Iwanczenko jest głęboko dramatycznym aktorem. Myślę, że ten jego talent udało się odkryć w tym spektaklu. Aktorzy bardzo polubili ten spektakl, brali udział w tworzeniu dekoracji. Dołączył do nas dźwiękowiec Teatru Łesi Ukrainki Wład Tenenbaum, który napisał muzykę do inscenizacji. Wykorzystaliśmy także wiele hitów lat 90. Scenografię robiliśmy razem z aktorami. Pokazaliśmy świat, który się rozpada i którego nie można złożyć w puzzle. W centrum sceny – wielka koszula, a pośrodku – okno w duszy lub po prostu dziura. To już zależy od decyzji widza. W kostiumach staraliśmy się oddać różne światy postaci. Ona do dziś nosi jakieś stare rzeczy, przerabia je, naprawia. Ma tylko jedną odświętną sukienkę. A postać męska ma tylko to, co na sobie. Nie ma ani domu, ani walizki. Plastycznie staraliśmy się ich połączyć. Jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało, ale cyrk jest także w życiu tej prostej gospodyni. Ona jest fakirem na swoim polu. Spektakl obrasta półcyrkowymi numerami, a
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
