Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Złodziejski geopolityczny rozbój nabiera tempa

Слово Просвіти, №31 за 2021 рік

Wasyl LYZANCZUK, doktor nauk filologicznych, zasłużony profesor Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego imienia Iwana Franki, laureat nagrody imienia Wiaczesława Czornowoła w dziedzinie dziennikarstwa i publicystyki. Zakończenie. Pocz. w nr 30 z 2021 r. Podczas szeroko zakrojonej falsyfikacji stworzono szereg strategicznych mitów historycznych. Anatolij Cipko wymienił w szczególności następujące: 1. O istnieniu Rusi Suzdalskiej, chociaż o jej istnieniu nikt przed Katarzyną II nie wiedział; 2. O tym, że Moskwa została założona przy udziale kijowskich książąt, choć wcześniej było wiadomo, że założyli ją z woli ordyńskiego chana Mangu-Temura w 1272 roku; 3. O tym, że Moskwa to Ruś, a Moskale to już nie Finowie i nie Tatarzy, lecz Słowianie – „naród rosyjski”; 4. O jakimś „jarzmie Ordy”, choć wcześniej historycy uważali, że Moskwa przez trzy stulecia była częścią składową Ordy i ostoją jej walki z Rusią; 5. O „czynach” książąt A. Newskiego i D. Dońskiego. Wszystkie te zmyślenia zostały ostatecznie kanonizowane i stały się podstawą do stworzenia mnóstwa innych mitów historycznych i literackich w latach 40. i 50. ubiegłego wieku, kiedy dokonywał się zwrot od proletariackiego internacjonalizmu do rosyjskiego narodowego bolszewizmu. Stalin i jego najbliżsi poplecznicy negowali wieloetniczną historię Imperium Rosyjskiego na rzecz narracji historycznej, która podkreślałaby dominujące znaczenie narodu rosyjskiego w budowie państwa na przestrzeni całej historii. Obecnie Putin, tak jak Stalin, wypełnia testament Aleksandra II dla swoich dzieci: „Potęga Rosji opiera się na jedności państwa, a zatem wszystko, co może prowadzić do zachwiania tej jedności i do odrębnego rozwoju różnych narodowości, jest dla nas zgubne i nie powinno być dopuszczane”. Aby nie dopuścić do swobodnego rozwoju Ukraińców, kształtowania się u nich świadomości narodowej i tożsamości, za czasów białych carów-ojczulków i czerwonych komisarzy-sekretarzy generalnych napłodzono 480 okólników, ukazów, uchwał, postanowień, zarządzeń itp., skierowanych na zakaz języka ukraińskiego, kultury, zwyczajów, tradycji, czyli – na totalną rusyfikację Ukraińców. W ciągu 70 lat władzy komunistycznej w Związku Radzieckim zgładzono ponad 120 milionów niewinnych ludzi, z których ponad jedna trzecia to Ukraińcy. Takiego ludobójstwa historia ludzkości nie znała. W celu zmniejszenia liczby Ukraińców moskiewscy komunistyczni władcy zorganizowali trzy sztuczne głodomory: 1921–1923; 1932–1933; 1946–1947 lata. Jak wspominał Winston Churchill, Stalin powiedział mu, że „zlikwidował w latach 30. 10 milionów chłopów”. Nawiasem mówiąc, wódz światowego proletariatu, tyranozaur Stalin zamordował cztery razy więcej ludzi niż uzurpator, ludobójca Hitler. Moskiewska klika komunistyczna na czele ze Stalinem przestraszyła się burzliwego rozwoju narodu ukraińskiego podczas ukrainizacji. Postanowieniem KC WKP(b) i Rady Komisarzy Ludowych ZSRR o dostawach zboża z 14 grudnia 1932 r. zobowiązano również do zaprzestania ukrainizacji, ponieważ rzekomo jest ona przeprowadzana bez „właściwego bolszewickiego kierownictwa”, mechanicznie, dlatego należy „wypędzić petlurowskie i inne burżuazyjno-nacjonalistyczne elementy” z tego procesu. To imperialno-szowinistyczne postanowienie KC WKP(b) i RKL ZSRR powielili 15 grudnia 1932 r. Stalin i Mołotow. W telegramie do KC republikańskich partii komunistycznych, komitetów krajowych i obwodowych, przewodniczących Rad Komisarzy Ludowych, komitetów wykonawczych krajów i obwodów żądali pilnego zaprzestania „ukrainizacji” w rejonach RFSRR, Azji Środkowej i Kazachstanu, gdzie zwarcie zamieszkiwali Ukraińcy. Do tych rejonów należały Kubań (2 mln), obwód kurski (1,3 mln), obwód woroneski (1 mln), Daleki Wschód, Syberia, Turkiestan (po 600 tys. Ukraińców). Nad nimi Ukraina sprawowała swoiste patronat, kierując tam kadry, zapewniając niezbędną literaturę ukraińską. Na Ukrainie wyniszczano Ukraińców sztucznymi głodomorami-ludobójstwami w celu zasiedlenia ukraińskich ziem etnicznych obcymi. O tych okrucieństwach moskiewskiej władzy komunistycznej istnieją setki dokumentów, które całkowicie przeczą tezie Putina, że na danej przez Boga ukraińskiej ziemi „od wieków żyli rosyjscy ludzie”. Na przykład w jednym z „Komunikatów wszechzwiązkowego komitetu przesiedleńczego przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR o przesiedleniu na Ukrainę z innych terytoriów kraju” mowa była o tym, że plan przesiedlenia na Ukrainę na 28 grudnia 1933 roku został wykonany w 104,7%. Do obwodów dniepropetrowskiego, donieckiego, odeskiego i charkowskiego z Federacji Rosyjskiej wysłano 329 eszelonów, które przewiozły 21 856 gospodarstw, 117 149 członków rodzin, 14 879 koni, 21 896 krów i 38 702 sztuki innych zwierząt domowych. Putin uważa za pozytywne, że „historia Ukrainy i jej kultura rozwijała się w ramach wielkorosyjskiej cywilizacji”. Przemilcza rosyjskie imperialistyczne okrucieństwo wobec Ukrainy. Posłuchajmy wybitnego myśliciela Iwana Franki, który obiektywnie pisał, że „... zamiast jednego okna, które Piotr wyrąbał do Europy, pozatykał te okna do Europy, które przed nim u nas na Ukrainie były. I kiedy przez to u nas na Ukrainie stało się głucho i ciemno, wszystkie największe nasze siły szły w centralne okno i dusiły się i marniały w nim, obracając swoją pracę na służbę nie swojemu, a obcemu narodowi. A pomyślmy zresztą, co takiego wielkiego zbudował i zabezpieczył Piotr? Zbudował i zabezpieczył przede wszystkim tę ogromną scentralizowaną maszynę państwową, która od jego czasów podwójnym ciężarem i podwójnym uciskiem legła na Rosję i na Ukrainę. A ileż to dobra, ileż krwi stracono, żeby zabezpieczyć i utwierdzić taką błyskotkę, żeby przydusić na wszystkich obrzeżach resztki wolnego partykularyzmu, wolnego ducha narodowego”. Putin w swoim orędziu do Rosjan, Ukraińców i obywateli krajów europejskich przymilnie przemilcza fakt, że nie mniej, a więcej ukraińskiej „krwi zużyto, aby zabezpieczyć i utwierdzić taką zabawkę”, jak ZSRR. Niestety, wielu Ukraińców, oszukanych przez leninowsko-stalinowską manipulacyjną propagandę, stawało się zbolszewizowanymi Małorosjanami „bez domu i bez ulicy”, którzy fanatycznie służyli rosyjskiemu imperium pod nazwą „Związek Sowiecki”. „Wielonarodowa sowiecka Ojczyzna” roztrzaskała się o desperacki narodowo-demokratyczny zryw. Stało się to, co zawsze czyha na imperia i na nie czeka. „Wielki, potężny…”, którego kurczowo trzymali się bolszewicy, rozpadł się. Odwieczne marzenie narodu ukraińskiego, by być wolnym na swojej ziemi, stało się rzeczywistością 24 sierpnia 1991 roku. Ukraińcy wyrwali się z trujących objęć „starszego moskiewskiego brata”. Putin pod hasłami, że „Rosjanie i Ukraińcy to jeden naród”, że „Ukraińcy i Rosjanie to bracia”, pragnie za wszelką cenę odrodzić „imperium zła” – Związek Radziecki. Trzeba wciąż przypominać, że Ukraińcy chcą żyć w pokoju i zgodzie ze wszystkimi narodami, a tym bardziej z sąsiadami – Rosjanami i Białorusinami. Czyżby autorzy artykułu, pod którym widnieje podpis Władimira Putina, nie byli zdolni do rzetelnej naukowej analizy zbioru różnych źródeł – kronikarskich, archeologicznych, lingwistycznych, antropologicznych, które bezsprzecznie świadczą, że Rosowie=Rusini=ruscy=Ukraińcy oraz Mokselczycy=Moskale=Rosjanie to dwa różne narody, które uformowały się w różnym czasie, w różnych środowiskach przyrodniczo-geograficznych na bazie różnych substratów plemiennych i etnicznych?! Traumatyczne przeżycie Rosjan związane z upadkiem imperialnego ZSRR jest głębokie przede wszystkim dlatego, że komunistyczna manipulacyjna propaganda narzucała im mity o imperium, według których jest ono nienaruszalne, niezwyciężone, najpotężniejsze, a wszystko to dzięki „wielkiemu narodowi rosyjskiemu”. U wielu Rosjan wyrobiło się nie zawsze uświadomione poczucie swojej dominacji na Ukrainie, a każdy krok ku zrównaniu w realnych możliwościach narodowych i językowo-kulturowych jest przez takich ludzi odbierany jako ich ograniczanie. Takie traktowanie historycznych realiów jest podstawą egzystencjalnych motywów niechęci Rosjan do wzięcia na siebie choćby części pokuty za wszystkie minione „eksperymenty” na Ukraińcach. Unikanie przeprosin to nic innego jak usprawiedliwianie przemocy, która przez stulecia była wyrządzana Ukraińcom. Mistrzowsko wykorzystuje to współczesny krwawy moskiewski car-ojczulek, nowożytny tyranozaur Putin. Złowrogą energią moskiewskiego szowinizmu, raszyzmu i ukrainofobii napełniony jest artykuł Putina, który nie bez złośliwej ironii został rozpowszechniony także w języku ukraińskim, jakoby „prawdziwa suwerenność Ukrainy jest możliwa tylko w partnerstwie z Rosją”. Od razu słowo „partnerstwo”, a zwłaszcza „z Rosją”, wywołuje falę tragicznych emocji. Moskiewscy najeźdźcy wraz z separatystami-kolaborantami już ósmy rok prowadzą wojnę przeciwko Ukrainie. W tym czasie zabili prawie 14 tysięcy najlepszych synów i córek – obrońców Ukrainy, ponad 20 tysięcy zostało rannych, moralnie i psychicznie straumatyzowanych. A ile zrujnowano zakładów przemysłowych, kopalń, wsi!? Jeśli Rosjanie i Ukraińcy to jeden naród, to dlaczego putinowscy zbrodniarze niszczą swoich braci? Czyż nie ma granic hipokryzji rosyjskich zbrodni? Artykuł podpisany przez Putina jest skierowany na psychiczne traumatyzowanie nie tylko Ukraińców i Rosjan, ale także obywateli krajów wspólnoty europejskiej. Wszak naturalne prawo do rozwijania i utwierdzania wolnej, praworządnej, socjalnej, demokratycznej, sobornej ukraińskiej Ukrainy Putin nazywa „projektem anty-Rosja”. „Nigdy nie dopuścimy, aby nasze historyczne terytoria i bliskich nam ludzi, którzy tam mieszkają, wykorzystywano przeciwko Rosji. A tym, którzy podejmują taką próbę, chcę powiedzieć, że w ten sposób niszczą swój kraj” – czytamy w opusie Putina, którego treść zbiega się z istotą publikacji aktywnego członka „Ruskiego Ruchu Imperialnego” Aleksandra Żuczkowskiego „Rosyjski nacjonalizm przeciwko ukraińskiemu nacjonalizmowi” oraz „Jeszcze raz do kwestii Ukraińców i ukraińskości”. Napisał on, że pojęcie „Ukraina” jako część Imperium Rosyjskiego trzeba będzie zlikwidować. Cynicznie „uzasadnia” tezę o konieczności zniszczenia Ukrainy i Ukraińców: „…walczyć i zwyciężać można tylko z nienawiścią do wroga i do wszystkiego, co ten wróg uosabia – tzn. z ukraińską państwowością, ukraińskim językiem i ukraińską kulturą… Rosjanie powinni zrozumieć, że sama Ukraina i sami Ukraińcy jako naród to zjawisko wyłącznie wrogie nam, a wszystko, co wrogie, należy niszczyć. Po to, by połączyć naród rosyjski, zebrać na nowo i wzmocnić Rosję – Ukrainę i Ukraińców należy zniszczyć”. Putin takiej zoologicznej nienawiści, imperialistycznych dążeń i działań wcale nie neguje i utożsamia je z mentalnością „Rosjan”, „z szeroką duszą narodu rosyjskiego”. Choć złodziejski geopolityczny rozbój nabiera nowych obrotów, moskiewscy przywódcy rozumieją, że w obecnych warunkach nie uda im się ujarzmić Ukrainy. Dlatego w antyukraińskiej polityce stosują wskazówki rosyjskiego filozofa i historyka G. Fiedotowa, który podkreślał, że „jesteśmy świadkami burzliwego i niezwykle niebezpiecznego dla nas procesu: narodzin nowej ukraińskiej świadomości narodowej, w istocie nowej nacji. Nie narodziła się ona jeszcze ostatecznie, a jej losy nie są jeszcze przesądzone. Zabić jej nie można, ale można pracować nad tym, aby jej samoświadomość utwierdzała się jako szczególna rosyjska forma świadomości”. Ten moralno-psychologiczny aspekt ukrainofobii jest najstraszniejszy, najniebezpieczniejszy, bo skierowany na rozkład ukraińskiej tożsamości narodowej i zastąpienie jej rosyjską. Szczególna forma rosyjskiej świadomości Ukraińców wchłania w siebie małorosyjskość, mankurtyzm, chachłajstwo, janczarstwo i inne niemoralne cechy. Jeszcze Taras Szewczenko ostrzegał, podkreślał, że nie jest mu obojętne, jak „źli ludzie” różnymi podstępnymi metodami uśpią Ukrainę, będą sprzyjać temu, by „odszczepieńcy dorastali” i pomagali „Moskalowi gospodarować” – okradać, niszczyć, „Ukrainę-matkę torturować”, zniesławiać narodowo świadomych Ukraińców. Niemrawa reakcja w kierowniczych kręgach politycznych i środowisku dziennikarskim europejskich państw narodowych na symptomatyczny opus Putina daje podstawy twierdzić, że w tych krajach istnieją siły ideologiczne, które nie znają i, być może, nie bardzo chcą znać prawdę o wielowiekowym ludobójstwie, etnobójstwie i lingwobójstwie narodu ukraińskiego. Niektórzy przywódcy państw narodowych nie uświadamiają sobie, że Ukraińcy mają takie samo naturalne prawo być gospodarzami na swojej ziemi, jak Niemcy w Niemczech, Norwegowie w Norwegii, Polacy w Polsce, Rumuni w Rumunii, Węgrzy na Węgrzech, Francuzi we Francji, Szwedzi w Szwecji, Japończycy w Japonii, utwierdzać we wszystkich komórkach państwowego i społecznego organizmu język ukraiński, rozwijać kulturę narodową, zwyczaje, tradycje, tworzyć swoją prawdziwą historię, mieć jedną, lokalną Ukraińską Cerkiew Prawosławną. Informacyjno-psychologiczna wojna o serca i umysły Ukraińców, która przerodziła się w zbrojną agresję Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie, to wojna tożsamości, walka o byt lub niebyt narodu ukraińskiego, państwa narodowego. Tworzenie ukraińskiego „całościowego organizmu kulturowego” (Iwan Franko) wymaga celowej polityki państwowej, zrozumienia, że Ukraina jest krajem mononarodowym. Naturalnym jest dążenie Ukraińców do posiadania własnego suwerennego państwa, bo tylko pod tym warunkiem możliwy jest produktywny rozwój życia narodowego rdzennych narodów Ukrainy oraz pełnowartościowego życia mniejszości narodowych (wspólnot) – organicznego składnika światowej różnorodności humanitarno-kulturowej, którą chce zniszczyć moskiewski imperializm. Zatem wypracowanie ukraińskiej integracyjnej polityki humanitarno-informacyjnej, realizacja Idei Narodowej budowania państwa w obecnych warunkach wojny hybrydowej Rosji i procesów globalizacyjnych musi syntetyzować absolutne, narodowe, obywatelskie, rodzinne oraz osobiste wartości socjokulturowe i moralno-duchowe Ukraińców.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn