Strona · s. 4strona oryginału ↗
WIEC CZYTELNICZY
Слово Просвіти, №32 за 2007 рік
GRIMASY RYNKU Mykoła CYWIRKO W tym miejscu, gdzie za czasów Włodzimierza był Babi Torżok z jego legendarnymi miedzianymi końmi, obecnie znajduje się „punkt”, z którego chętnie korzystam, aby w drodze do pracy skosztować aromatycznej kawy. Ale na „torżku” handlują nie tylko napojami i wypiekami. Wzdłuż monumentalnych granitowych schodów, które prowadzą na teren muzeum historycznego i do ruin Cerkwi Dziesięcinnej, mieni się wszystkimi barwami tęczy długi sznur namiotów z pamiątkami i kramów. O rzemiośle, które dostarcza produktów tym przeważnie młodym handlowcom, w żadnym wypadku nie można powiedzieć, że upada. Wręcz przeciwnie! Liczne wyszywanki i ręczniki już nie śmierdzą na kilometr masową produkcją, a zachwycają oryginalnym krojem i wyrafinowaniem ręcznej roboty. I ceną, oczywiście. Rzeźbione szkatułki, łyżki, wykonane w narodowym duchu szachy, nawet prymitywne niegdyś zabawki i niby zupełnie nieukraińskie matrioszki — o wszystkim można powiedzieć, że to już nie to, co było na początku lat 90. Niezmienny pozostał, chyba jeden jedyny rodzaj „pamiątek”… …Na dawnym Babim Torżku czasem nie ma gdzie jabłko upaść. Jak na przykład tego ranka, kiedy wysadzono na nim turystów z 5 czy 6 dwupiętrowych autobusów z napisami „Viking”. Kilka wyłapanych przeze mnie
s. 14 · strona oryginału ↗
„NIE PIJ, KOZAKU!" — UKRAINA PROSI
Dzień dobry, Olenko, droga moja przyjaciółko! Wiem, jak tęsknisz za rodzinną wsią, odkąd pochowałaś swoją mamusię, swoją najdroższą doradczynię, i musiałaś sprzedać obcym ludziom dom, w którym kiedyś dorastałaś. Pamiętam, jak boleśnie przyjęłaś sam fakt sprzedaży: wydawało ci się, że ją zdradzasz, tę białą, schludną chatkę niedaleko Psioła, w której wszystko zawsze lśniło czystością (a była to naprawdę niezrównana czyściocha i czepialska, ciocia Maruśka, twoja matka, niech jej ziemia lekką będzie; a jakie wesołe, barwne kwiaty rozkwitały na jej ręcznikach!). Przez cały rok, przyjeżdżając od czasu do czasu odwiedzić rodzinne mogiły, nie mogłaś odważyć się spojrzeć w oczy swojemu obcemu domowi, omijałaś znaną do najdrobniejszego szczegółu ulicę dziesiątą drogą…
Domyślam się, że cię zasmucę, przekazując tę wiadomość, jednak i tak wcześniej czy później dowiesz się, że twoją chatę znów sprzedano. Ta młoda rodzina, która swego czasu ją kupiła, ma już dwoje dzieci, zrobiło im się ciasno w dwóch małych pokojach, więc przeprowadzili się z Bereg do Rudyczówki, do znacznie przestronniejszego domu. A na waszym podwórku mieszka teraz małżeństwo w „młodym" wieku emerytalnym, za którego już lekko pochylonymi plecami są i awantury, i rozwody, i ponowne śluby (teraz to stało się w naszej wsi zwyczajne — na starość schodzą się z tymi, z którymi kiedyś dorobili się dzieci). Nie interesuje mnie to ani trochę. Po prostu przypomniało mi się, jak mówiłaś: „Chociaż jedno cieszy, że kupcy to młodzi ludzie, w chacie będą rozbrzmiewać dziecięce głosy". Może jeszcze będą rozbrzmiewać. Tylko że to będą, niestety, głosy nie naszych wnuków.
A skoro o wnukach: Natalka Ż. (pamiętasz, z równoległej klasy) wreszcie doczekała się pierwszego wnuka. Taka szczęśliwa! Szykuje się w drogę, by odwiedzić nowo narodzonego, bo ich syn z Mykołą mieszka w Połtawie. A tu, we wsi… W ciągu dwóch miesięcy tego roku urodziło się zaledwie jedno dziecko, a pochowano dziesięciu starszych mieszkańców wsi. Tylko pomyśl — jeden do dziesięciu! Ginie,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
