Strona · s. 4strona oryginału ↗
ILICZ W DETALU. A MOŻE HURTEM?
Слово Просвіти, №32 за 2007 рік
frazy wypowiadane przez obcokrajowców wyraźnie nie po angielsku czy niemiecku, ale jakimś językiem germańskim, potwierdzały przypuszczenie, że nacieszyć się kijowskim grodem przybyli przybysze ze krajów skandynawskich. Jednym słowem, „Duńczycy i różni inni Szwedzi”. Daleko nie wszyscy potomkowie Karola XII rzucili się fotografować siebie nawzajem na tle cerkwi św. Andrzeja. Część zainteresowała się pamiątkami. I właśnie wtedy… Norwega z siebie nie udawałem, ale do handlarzy metalowymi popiersiami Lenina jednak podszedłem. — W jakiej cenie Ilicz, panowie? — pytam dwóch młodzieńców. — A jakiego pan sobie życzy? — odpowiadają mi na modłę odeską. — Rzecz w tym, że żaden mi się nie podoba. — To po co pan pyta? — Chciałbym wykupić to wszystko hurtowo, żeby innym się nie dostało. — ???!!! — A po co nam te bożki niedalekiej przeszłości? — No co pan! To przecież najwybitniejsza postać XX wieku! Cokolwiek by nie mówili, a wyżej od tego człowieka nikt się nie wzniósł. To bryła… Musiałem przerwać ten potok epitetów i przenieść rozmowę na bardziej przyziemne tory: Zdjęcie O. Łytwynenki — A popyt na niego jest? — Jest, oczywiście! — Co, obcokrajowcy też biorą? — W pierwszej kolejności! — A dlaczego? — A wszystko dlatego. To przecież najwybitniejsza postać XX wieku. To… Mógłby jeszcze długo przekonywać mnie o wielkości tego, który żywszy od wszystkich żywych, ale podszedłem tuż do lady, na której było co najmniej trzy dziesiątki różnych pod względem rozmiaru, w czapce i bez niej, srebrzystych i oksydowanych iliczów. — No, powiedzmy, ten ile będzie kosztował? — i wskazuję na najskromniejsze popiersie, gdzie Lenin — może mi się przywidziało? — miał jakieś szczególnie demoniczne, zaostrzone rysy twarzy. — Siedemset. — Ile, ile? — Siedemset hrywien. O proszę! A tamten błyszczący, dwa razy większy wódz, pewnie wszystkie 900! Mocno się wysiliwszy, w myślach namalowałem sobie portret Szweda czy Duńczyka, którzy na pamiątkę stolicy Ukrainy kupują na targu pamiątek taki suwenir i za takie pieniądze. A oto wyobrazić sobie kijowianina, Ukraińca, który za metalowego bożka, niechby i miłego jego sercu, oddaje dwie czy trzy swoje emerytury… Tego moja wyobraźnia nie zdołała udźwignąć. O zdrowym rozsądku już nawet nie wspominając. Cóż, postawmy to zjawisko w jednym rzędzie z innymi paradoksami epoki, których na Ukrainie jest tak wiele i ich liczba ma tendencję wzrostową.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
