Strona · s. 5strona oryginału ↗
NA SĄD PAMIĘCI
Слово Просвіти, №32 за 2007 рік
On ją „wydał”, i ją zabili. Można powiedzieć: Lenin „załatwił” Różę Luksemburg razem z Karlem Liebknechtem, którego ojciec przyjaźnił się z Marksem, nie wiedząc, że ten w listach do Engelsa mówi o nim: „Ten osioł, który posiada jedną tylko cechę: zebrać wokół siebie takich samych osłów, jak on sam”. Wszyscy, którzy przyjaźnili się z Marksem i Engelsem, nie wiedzieli, co oni o nich myślą. I dopiero czytając listy, widzicie, jakimi są strasznymi stworzeniami. Nawet na poziomie moralno-etycznym. Engels żył z dwiema kobietami-Irlandkami i pisał do Marksa: „Drogi Marksie, dzisiaj zmarła moja ukochana dziewczyna Mary Burns. Powiem ci szczerze — razem z nią pogrzebałem resztki swojej młodości”. A Marks mu na to: „Bardzo szkoda, że na miejscu twojej Mary nie znalazła się moja starucha, która cierpi na wiele dolegliwości, a poza tym żyła wystarczająco długo na świecie”. Czyli, lepiej by było, gdyby umarła jego żona, niż kochanka Engelsa. W innym liście Marks pisze: „Mam wspaniałą nowinę. Posiadacz niezniszczalnego zdrowia, wuj mojej żony, zachorował. Mam nadzieję, że kiedy on umrze, otrzymam część spadku”. Engels odpowiada: „Gratuluję wam wspaniałej nowiny. Mam nadzieję, że długo czekać na katastrofę nie trzeba będzie”. To byli degeneraci. Takich można zobaczyć w naszej telewizji. Tutaj nic się nie zmienia. Najstraszniejsze katastrofy — geologiczne i społeczne — to te, kiedy pojawiają się maruderzy. Maruderów rozstrzeliwują we wszystkich krajach świata. I kiedy zachodzą wielkie zmiany społeczne — wojna i głód — to też jest czas przestępców, maruderów. — Ale przecież rewolucje i wojny — to także czas bohaterów? — Urodziliście się dla szczęścia, myślicie, że życie — to pieśń, to wielka delegacja, z której rozliczamy się tylko przed Bogiem. I cały czas myślimy, że świat jest lepszy, niż w rzeczywistości. Ale świat zawsze był tragedią, którą najlepiej opisał Szekspir. Król Lear krzyczy: „Zerwała się więź czasów!”. Wszyscy, którzy zdobywali Berlin, dożywali swoich dni, grzebiąc w śmietnikach. A hamlety pytają siebie naiwnie: „Być albo nie być?”. I zostali tylko ci, którzy nie są nacjodemokratami. Powiedzmy, I. Dziuba nie jest nacjodemokratą, a nacjokomunistą. Błyskotliwie pisał o rusyfikacji, ale napisał kłamstwo. Jak szkoda, że ukraińskie społeczeństwo nie zauważyło książki I. Dziuby „Pułapka”. Co on w niej pisze? A pisze to, przeciwko czemu występował W. Stus. „U nas jest dwie goworliwyje staruszki”, — pisał Stus przed śmiercią w dzienniku. Nie chcę nazywać, kto jest pierwszą. A on mówi — „i Dziuba, który pisze w duchu lat 60.”. Dziubę oburza Tabacznyk, ale przecież to on go zrodził, tak jak i ci, którzy wspierali Dziubę — nacjokomuniści. A nacjodemokraci — ci wszyscy zginęli, ich wszystkich wybito. 15 lat temu występowałem z Morozem w telewizji w dniu urodzin Lenina. I kiedy on powiedział, że to był genialny człowiek, który chciał uszczęśliwić ludzkość i Ukrainę w szczególności, zacząłem mówić, że tutaj, na Ukrainie, na polecenie Lenina zniszczyli tylko w ciągu tygodnia 5 tys. osób! W pełnym zbiorze dzieł czytajcie — Lenin gratuluje tym mordercom za „wyzwolenie” Kijowa, „od chochołów wyzwolenie!”. Wybacz Panie, u nas co drugi chce być niewolnikiem, bo jeszcze jest ogłupiony tą ideologią. I dlatego głównym problemem jest prowadzenie pracy oświatowej. Żeby ludzie wiedzieli, kto ich wodzi za nos, gdzie się urodzili i że powinni, są zobowiązani tworzyć swoje państwo. Materiał przygotował Petro ANTONENKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
