Strona · s. 6strona oryginału ↗
PRZESIEDLENIE NA INNE PLANETY ODWOŁANE!
Слово Просвіти, №32 за 2007 рік
W naszym mieście każdego roku do jego wielu śmietników i śmietniczków dochodzi jeszcze co najmniej dziesięć-piętnaście. Zresztą samo miejskie wysypisko śmieci dawno już wysłużyło swój czas, jest przeładowane, nie ma konkretnego gospodarza (wszystkie służby komunalne miasta wypierają się go). Latem odpady często się zapalają i wtedy pobliskie dzielnice spowija gryzący dym. Choć władze miejskie walczą ze śmieciami, one uparcie nie chcą pozostawać w kontenerach czy chociażby w granicach specjalnie wyznaczonych do tego placów, zajmując pobliski teren, a czasem i podwórka domów. W okolicznych pasach leśnych też raczej nie uda się znaleźć niezasmieconego polanki. A ponadto Kirowohrad jest dobrze znany z niskiej jakości wody pitnej, która transportowana jest najdłuższym w kraju wodociągiem „Dniepr—Kirowohrad” i po drodze kilkakrotnie chlorowana. A kirowohradzkie oczyszczalnie ścieków to jedne z największych w Ukrainie zanieczyszczaczy środowiska. Zresztą produkty, które spożywamy, są niewiadomej jakości — w mieście, choć jest laboratorium zdolne określać ilość azotanów, metali ciężkich, innych szkodliwych substancji, na przykład w warzywach, to raczej nie jest ono w stanie poradzić sobie z wolumenem produkcji wszystkich miejskich punktów handlowych. Prawie apokalipsa w osobno wziętym małym mieście! A jeśli do tego dodać jeszcze globalne problemy kuli ziemskiej, wyjdzie całkiem niewesoły obraz. Ziemia się zmęczyła. Ale nam, jak bohaterom powieści fantastycznych, nie przyjdzie szukać schronienia na innych planetach. Uczeni twierdzą, że przywrócić jej siły mogą maleńkie, niewidoczne dla ludzkiego oka istoty. Switłana OREŁ, m. Kirowohrad NIEWIDKI, KTÓRE DECYDUJĄ O ŻYCIU NA ZIEMI Ze wszystkich żywych organizmów, które istnieją na Ziemi, tylko niektóre rodzaje bakterii, w szczególności fotosyntetyczne, są zdolne znosić bardzo wysokie temperatury — do +700 stopni pod warunkiem braku tlenu. Wśród uczonych istnieje przekonanie, że te mikroskopijne istoty są przybyszami z bezkresnego kosmosu i pojawiły się na Ziemi, kiedy była ona jeszcze ognistą kulą. Najdziwniejsze jest to, że w tych warunkach znalazły źródło pożywienia i zdołały się rozwinąć. Uczeni uważają również, że właśnie od prakariotów (pierwszych mikrobów) rozpoczęło się życie na naszej planecie. Tę wersję pośrednio potwierdza to, że mikroorganizmów na Ziemi jest ogromna ilość: w jednym gramie czarnoziemu jest ich ponad dwa miliardy. Bez nich gleba jest martwa, na niej nic nie będzie rosło. Ale rzecz nie tylko w tym, jaka ilość tych niewidek przebywa w środowisku, a które z nich zwyciężają. W tym są bardzo podobne do ludzi (czy ludzie do nich?), bo przecież część z nich, liderzy, to regenerujące, które niosą w sobie siłę życia, inne — degenerujące, które prowadzą do rozkładu, stymulują choroby, gnicie i śmierć (i jednych, i drugich nie więcej niż pięć procent), a trzecia — największa część, inercyjna, staje po stronie tego, kto w tej chwili zwycięża. Zrozumiałe, stan gleby zależy od tego, kto „jest u władzy”. Tę prawidłowość wykorzystał kilkadziesiąt lat temu profesor ogrodnictwa i warzywnictwa Uniwersytetu Riukiu (Okinawa, Japonia) Teruo Higa. Dobrał 86 szczepów regeneratorów-liderów, zdolnych wykonywać główne życiodajne funkcje żywienia roślin, ochrony ich przed chorobami oraz uzdrawiania gleby. Ta „kompania”, połączona w unikalnym preparacie, otrzymała nazwę efektywnych mikroorganizmów i zapoczątkowała nową erę ekologicznego rolnictwa. Ale początkowo profesorowi z Japonii trzeba było rozwiązać nadzwyczaj trudne zadanie: jak tym aktywistom współżyć ze sobą? I zrobić to było nie łatwiej niż z ludźmi, wszak niektóre z nich to tlenowce, którym niezbędny jest tlen, innym tlen niesie zagładę. Dotąd w mikrobiologii takie połączenie uważano za niemożliwe. Ale profesor uznał, że ci mikroskopijni liderzy mają wiele wspólnego — ich regenerujący typ, więc musi być jeszcze coś, co pozwoli im komfortowo współistnieć. Eksperymenty, które ogółem trwały 30 lat(!), dały pozytywny rezultat: okazało się to możliwe pod warunkiem aktywnej wymiany źródeł pożywienia. Co więcej, z czasem okazało się, że ich wspólne życie nie tylko jest pożyteczne dla innych, ale i wzmacnia pozytywne cechy każdego z członków tej niezwykłej rodziny. Pierwszymi, które Teruo Higa zdołał połączyć, były bakterie fotosyntetyczne i wiążące azot. Te ostatnie, tlenowe, żywią się materią organiczną, odpady ich życiowej aktywności są w smaku bakteriom fotosyntetycznym, które wydzielają materię organiczną, która doskonale smakuje azotobakterom. Ta wymiana powstaje na etapie, kiedy nadmierne rozmnażanie azotobakterów powoduje deficyt tlenu, co towarzyszy wydzielaniu związków węglowo-wodorowych, które bakterie fotosyntetyczne aktywnie utylizują, zaopatrując się w niezbędny do swojego życia materiał. W mikrobiologicznym koncentracie EM-1 Teruo Higa zdołał połączyć także bakterie kwasu mlekowego, drożdże, grzyby, różne pożyteczne dla człowieka, zwierzęcia i rośliny substancje. Zdjęcie Oksany Ceacury Ten koncentrat, trafiając do gleby czy w jakiekolwiek inne środowisko w wystarczającej ilości, od razu „bierze władzę w swoje ręce” i prowadzi za sobą 95 procent „przystosowawców i oportunistów”… Całkowicie skopiować technologię EM na świecie jak dotąd nie udało się nikomu. Rosyjski profesor P. Szablin, częściowo uzyskawszy podczas pobytu w centrum badawczym w Japonii dostęp do informacji, stworzył swój preparat „Bajkał EM-1”, w którym główną rolę odgrywają nie fotosyntetyczne, a bakterie kwasu mlekowego. I choć znacząco różni się on od oryginalnego japońskiego, wciąż daje niezłe rezultaty w rolnictwie Rosji, Ukrainy i Białorusi. Dość skutecznie wykorzystują go także do rozwiązywania problemów ekologicznych. W Ukrainie ten preparat zarejestrowano pod nazwą „Bajkał-EM-1-U”. Kirowohradzkie zaś spółka z o.o. „EM Ukraina” jest oficjalnym partnerem japońskiej firmy EMRO i reprezentuje japońską technologię EM w naszym państwie. INWESTOWANIE W PRZYSZŁOŚĆ Specjalistom dobrze znana jest kultura sumeryjska, ale dotąd społeczeństwo nie zastanawiało się, dlaczego Sumerom w XXX wieku przed naszą erą udawało się zbierać po 250—300 centnarów zbóż z hektara, a nam, cywilizowanym i uzbrojonym w ogromną ilość wiedzy i techniki, nawet dziesięciokrotnie mniejszy plon już wydaje się osiągnięciem? Trudno powiedzieć, w jakich stosunkach byli Sumerowie z mikroorganizmami
(uczeni uważają, że wtedy gleba była nasycona regeneracyjnymi mikrobami, których samoodtwarzaniu sprzyjały procesy naturalne, stąd też taka fantastyczna żyzność), ale dzisiaj podobny wzrost plonów jest możliwy tylko tam, gdzie stosuje się technologie EM. Oczywiście w rolnictwie cudów nie ma i aby osiągnąć aż taki wzrost plonów, potrzeba nie jednego roku żmudnej pracy, umiejętności określenia optymalnej ilości wnoszonego preparatu EM, zaprawiania nim nasion i upraw. Jeszcze Wernadski określił, że żywe istoty zamieszkują glebę na głębokości 5—15 centymetrów. Górną warstwę, zwaną nadglebiem, można uprawiać w dowolny sposób, a już głębiej orać z odwracaniem skiby — to tylko szkodzić. Przecież na głębokości 8—10 centymetrów żyją bakterie tlenowe, głębiej — beztlenowe. Odwracanie skiby prowadzi do ich wyginięcia, a zatem żyzność gleby poważnie się obniża, bo przecież istotą żyzności jest to, aby odżywić mikroby, a te z kolei nakarmią rośliny. Przez długi czas podnieść żyzność próbowano, stosując chemikalia. Tymczasowy wzrost ilości produktów rolnych obrócił się lawinowym niszczeniem gleb, pogorszeniem jakości wyhodowanego plonu. Zdaniem naukowca, specjalisty od agrotechnologii Wołodymyra Jarmułki, każde chemiczne odżywianie działa na glebę jak narkotyk, jednoznacznie pogarszając jej biologiczne właściwości. Pomyślmy: nasi dziadkowie o ogórkach z azotanami czy kapuście z metalami ciężkimi nawet nie słyszeli, nasze zaś wnuki dotąd nie miały szans skosztować płodów wyhodowanych na czystej, pozbawionej jakichkolwiek sztucznych domieszek ziemi. Teraz mają taką szansę. Doświadczenie stosowania preparatu EM w ponad 160 krajach, gdzie na tę technologię zwrócono poważną uwagę, świadczy, że z jej pomocą najgorszą, zniszczoną „postępowym” gospodarowaniem glebę można odnowić w ciągu czterech-pięciu lat. A w kilkudziesięciu krajach wykorzystanie technologii EM określono kamieniem węgielnym budowy przyszłego społeczeństwa, legło ono u podstaw państwowej strategii rozwoju. Zrozumiałe, że takie istotne zmiany w rolnictwie wymagają faktycznie rewolucji w świadomości agrospecjalistów, których absolutna większość przez długie lata uczyła się, nauczała i robiła zupełnie co innego, nawet wręcz przeciwnie. Dlatego stosowanie biotechnologii wymaga większego wysiłku intelektualnego i troski, zwłaszcza na początkowym etapie, i odczuwalnie zmniejszy koszty materialne. A i ekologicznie czyste produkty cenią się znacznie wyżej: wybredny europejski nabywca z gotowością płaci za nie dwa-pięć razy więcej. Kirowohradzkie centrum „Obłrodjuczist” obecnie prowadzi badania naukowe z wykorzystaniem preparatu EM. Ich celem jest określenie optymalnych, ekonomicznie uzasadnionych dawek i form jego stosowania. W lutym w Kirowohradzie odbyła się konferencja naukowo-praktyczna „O doświadczeniach i perspektywach wdrażania technologii EM w rolnictwie i ochronie środowiska naturalnego”. Uczestnicy konferencji konstatowali znaczny wzrost plonów zbóż i buraków cukrowych (o 88 centnerów z hektara, zawartość cukru podniosła się o dwa procent, odpowiednio wzrósł też uzysk cukru). Podkreślano pozytywny wpływ mikroorganizmów na stan gleby; one faktycznie zdejmują problem jej zmęczenia, dają możliwość bez wnoszenia herbicydów skutecznie walczyć z uciążliwym szkodnikiem naszych stepów — perzem. A trzykrotna uprawa gleby w ciągu wiosny-jesieni podnosi poziom próchnicy o 0,5 procenta! Zatem każde zastosowanie preparatu EM to bezpośrednia inwestycja w naszą ziemię, a znaczy to, że i w naszą przyszłość. Całkowite uznanie preparat otrzymał także w stołecznym Instytucie Ochrony Roślin, gdzie pomyślnie przeprowadzono państwowe badania na ogórkach szklarniowych. Pomimo tak niezłych wyników, trzeba rozumieć, że nasi rolnicy stawiają pierwsze kroki w opanowaniu technologii EM. Światowe (a i ukraińskie — jeszcze w 2001 roku rada naukowa Instytutu Uprawy Roślin imienia Jurjewa zatwierdziła raport „Naukowo-produkcyjna weryfikacja technologii EM”) doświadczenie świadczy, że wytrwałe stosowanie preparatu obowiązkowo doprowadzi do sukcesu. Wytrwałe, bo całkowita rezygnacja ze środków chemicznych i przejście na ekologiczne metody rolnictwa zajmuje średnio trzy-pięć lat. Nawiasem mówiąc, udowodniono, że z każdym rokiem, jak ziemia będzie ożywać, nabierać sił, koszty preparatu będą się obniżać. CUDA BEZ SITA Oczywiście rolnictwo to chyba najszersza branża, gdzie można wykorzystywać technologie EM. Ale okazuje się, że te maleńkie stworzenia bardzo produktywnie, życiodajnie wpływają na każde środowisko biologiczne, w tym na organizm ludzi i zwierząt. Tylko lista branż z krótką konstatacją wyników stosowania preparatu EM zajmuje kilka stron. Tutaj — prawdziwe cuda… To, że obróbka preparatem EM pomieszczeń inwentarskich, silosów (mikroorganizmy poprawiają proces fermentacji, przy czym nie wytwarza się szkodliwy kwas masłowy), wreszcie śmietników niszczy nieprzyjemne zapachy, to po prostu drobnostka w porównaniu z wpływem tych bakterii na ścieki: badania laboratoryjne dowiodły, że jakość wody oczyszczonej za pomocą preparatu EM jest wyższa od jakości wody pitnej w naszych kranach… Jak poinformował Dmytro Biriukow, dyrektor firmy „EM-Ukraina”, w kolejce jest opracowanie programu badań w Kirowohradzkich miejskich oczyszczalniach ścieków, co ma
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
