Strona · s. 15strona oryginału ↗
NIE ZASTYGNIE DUSZA
Слово Просвіти, №32 за 2007 рік
LUDZIE „PROŚWITY” Petro ANTONENKO Zdjęcia autora Zasłużony lekarz Ukrainy Serhij Bohdan to człowiek w Czernihowie znany i cieszący się autorytetem. W wieku 74 lat, których oczywiście nikt by mu nie dał, jest przepełniony młodzieńczą energią. Ciekawie ułożyła się jego droga życiowa: urodził się na północy Ukrainy, na Czernihowszczyźnie, wykształcił się na lekarza w stolicy, drogę zawodową zaczynał na Ukrainie Zachodniej. Mimo to większą część swojego życia i pracy oddał Czernihowowi: 30 lat kierował obwodowym szpitalem położniczym, gdyż główną specjalizacją medyczną Serhija Illicza jest położnictwo i ginekologia. Pewnego razu poprosiłem swojego dawnego towarzysza-proświcianina, aby policzył, ileż to dzieci przez lata jego pracy przyszło tutaj na świat. Okazało się, że przez trzy dziesięciolecia – 90 tysięcy. Całe miasto! Serhij Illicz i dzisiaj jest w pracy, kieruje częścią medyczną Centrum Pomocy Społecznej w jednym z rejonów Czernihowa. Nie przepuszcza żadnej nowinki w świecie medycznym. Powiedzmy, w ostatnich latach poważnie zainteresował się terapią falową, próbuje wprowadzić tę medyczną innowację do praktyki naszego miasta. Ale teraz chciałbym opowiedzieć o społecznej, proświciańskiej pracy lekarza. O tym, jak zwykły inteligent, specjalista, nie humanista, który, wydawałoby się, spokojnie mógłby odrabiać swoją pensję i nie kłopotać się czymś innym, znajduje się w samym środku życia społecznego. Jeszcze niedawno Serhij Illicz był przewodniczącym Czernihowskiej Miejskiej „Proświty”, zastępcą przewodniczącego obwodowej, zresztą i teraz jest w aktywie proświciańskim. Ma zdumiewającą umiejętność i talent komunikatywności: organizując imprezy proświciańskie, potrafi kontaktować się, współpracować z każdym. Może i nie przypadkiem przez wiele kadencji był radnym rady miejskiej. Czasami dziwisz się energiczności, różnorodności zainteresowań tego człowieka: przyroda, książki, historia, muzyka. Oraz wrażliwości i szczodrości duszy. Ot, niedawno postanowił nie tylko odwiedzić swoją rodzinną wieś Mała Koszeliwka w rejonie nieżyńskim. Wziął i wywiózł ziomkom pełny samochód osobowy książek dla szkoły i biblioteki: swoich własnych, podarowanych przez obwodową „Proświtę”, kupionych przez niego w naszym proświciańskim sklepie „Dobra książka”. I, oczywiście, swoją własną. O niej osobno. Wyszła ta książka prozy i poezji Serhija Bohdana właśnie, w 2007 roku, w Nieżynie, w wydawnictwie „Aspekt-Poligraf”. Wspomogli jej wydanie przyjaciele i ludzie o podobnych poglądach autora, a także czernihowska firma „SUN Interbrew Ukraina”. Jak dla mnie, cudownie oddaje i istotę tej książki, i drogę życiową jej autora tytuł jednego z rozdziałów: „Nie zastygnie dusza”. Serhij Bohdan chętnie udzielił krótkiego wywiadu naszej gazecie, którą kocha i czyta już od wielu lat. — Serhiju Illiczu, idea narodowa, miłość do Ukrainy – są w samej głębi Pańskiej duszy. Ciekawi mnie, gdzie są źródła tego wszystkiego? — Miłość do Ukrainy zaszczepił mi ojciec, zwykły wieśniak. U nas przechowywały się książki Hrinczenki, w tamtym czasie zakazane, inne. Ojciec mi cały czas mówił: „Przeczytaj, ale nikomu nie mów”. Wcześnie zacząłem czytać. Zafascynowałem się Szewczenką. Pamiętam, jak wieczorami, zwłaszcza w czasie wojny, zbierały się w chacie kobiety, których mężowie byli na froncie, a ja im czytałem „Katerynę”, inne poezje „Kobziarza”. I widziałem, że to je poruszało. W szkole medycznej, gdzie uczyłem się po wojnie, wykładowcą literatury ukraińskiej był znany czernihowski poeta Mychajło Ihnatenko, którego również wspominam dobrym słowem. Potem – Kijowski Instytut Medyczny, gdzie młodych świadomych Ukraińców połączyła instytutowa kapela bandurzystów. Dołączaliśmy do sztuki ludowej, były ciekawe wyjazdy, spotkania. Prześpiewałem w tej kapeli wszystkie 6 lat, które się uczyłem. Potem była praca w obwodzie tarnopolskim, gdzie właśnie zakończyła się heroiczna walka UPA i jeszcze żyła pamięć o niej. To, oczywiście, też dodało mi ducha narodowego. A jeszcze kontakty z miejscowymi mieszkańcami, którzy początkowo z rezerwą odnosili się do nas, gdyż przyjechaliśmy z Kijowa. Ale potem miałem tam niemało przyjaciół, którzy otwarcie opowiadali całą prawdę o tym, co działo się na tamtych terenach. — Wiem, że może Pan opowiedzieć coś ciekawego o ukraińskiej wyszywance, z którą jest Pan związany, można powiedzieć, całe życie. To prawda, że jedna z Pańskich wyszywanek ma równo pół wieku? — Tak, 50 lat. A kocham je od młodości. W końcu był to niezbędny atrybut we wspomnianej przeze mnie kapeli instytutowej. Występowaliśmy w nich. Jestem na pamiątkowym zdjęciu z ukończenia instytutu w tej wyszywance. A wiecie, gdzie je kupowaliśmy? W Kijowie na placu Lwa Tołstoja był sklep, który, zdaje się, tak właśnie się nazywał – „Ukraińska wyszywanka”. Mam kilka wyszywanek, niedawno żona kupiła jeszcze jedną w prezencie na Zjeździe Andriejewskim. Noszę z zadowoleniem. — Miłość do Ukrainy, ducha narodowego przejęły też Pańskie dzieci i wnuki? — Tak. Szczególnie blisko jesteśmy z wnukiem, który mieszka w Użhorodzie. Rozmawia tylko po ukraińsku, czasami poprawia mnie, mówi: „Dziadku, po ukraińsku poprawnie będzie tak…” — Co Pana niepokoi w naszym życiu społecznym? — Szkoda, że ta euforia narodowa, która przyszła do nas wraz z Niepodległością, wygasa, i wśród ludzi rośnie zwątpienie. Chciałoby się, żebyśmy byli lepszymi Ukraińcami, niż jesteśmy. Wydarzenia ostatnich lat nieco smucą. Ale my w „Proświcie” robimy wszystko, co możliwe, i wierzę w lepsze. — Co chciałby Pan powiedzieć proświcianom, zwłaszcza młodym? — Zauważam zdrowe pędy narodowe wśród młodzieży. I one cieszą. Dlatego trzeba wspierać to i pracować. Proponujemy nowelę z książki Serhija Bohdana „Co sumienie wyhaftowało”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
