Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

OKRUCIEŃSTWO UKRAIŃSKIEGO SYSTEMU PSYCHIATRYCZNEGO

Слово Просвіти, №32 за 2008 рік

Nadia KYRIAN Posiedzenie otworzyła redaktor naczelna gazety „Izwiestija w Ukrainie” Janina Sokołowska. Poinformowała ona, że na Ukrainie pracowała niedawno międzynarodowa komisja, która sprawdzała stan placówek psychiatrycznych i wyciągnęła niepokojące wnioski, które nigdzie nie zostały opublikowane. — Serce boli, gdy patrzę na to, co się dzieje — powiedział Rusłan Imerelli, prezes Ogólnoukraińskiej organizacji społecznej inwalidów — użytkowników pomocy psychiatrycznej „User”. — Dowiedziałem się, że przedstawiciele międzynarodowej komisji z Polski i Niemiec sporządzili deklarację na podstawie kontroli. Zachodni specjaliści oświadczyli, że z takim stanem psychiatrii do Europy nas nie przyjmą. To dokument uczciwy i szczery, ale uważam, że zbyt tolerancyjny. Nasze państwo dopuszcza się ludobójstwa wobec psychicznie chorych pacjentów — choćby dlatego, że nie zwraca uwagi na ten problem. Brak woli politycznej kierownictwa, aby zmienić sytuację. Komisja wyjechała, a wszystko zostało tak, jak było. Przecież nasi najwyżsi urzędnicy nie leczą się w ukraińskich szpitalach, dlatego jest im obojętne, co się tam dzieje. Psychiatrii społecznej u nas nie ma. Swego czasu przy szpitalu Pawłowskim stworzono Centrum rehabilitacji medyczno-społecznej, które jest niezwykle potrzebne. Centrum zostało stworzone w celu rozpoczęcia rehabilitacji społecznej i rozpowszechnienia jej na całą Ukrainę. Wiele osób dawało pieniądze na to centrum, w szczególności przekazywano pomoc z Fundacji Kateryny Juszczenko. Obecnie tego centrum faktycznie nie ma — gospodarują tam jakieś zagraniczne firmy farmaceutyczne. Uważam, że ktoś powinien ponieść za to odpowiedzialność. Nasza kolejna akcja będzie skierowana do mera Kijowa — w celu przywrócenia Centrum jego prawdziwego przeznaczenia. Uczestnikom konferencji prasowej zaprezentowano zdjęcia wykonane przez przedstawicieli zagranicznej komisji, które potwierdzają przerażający stan szpitali psychiatrycznych: chorzy psychicznie przebywają po 20 osób w jednej sali, toalety i kabiny prysznicowe są w złym stanie, w jadalni, niczym w więzieniu, są kraty, z których na Zachodzie dawno zrezygnowano. Te zdjęcia skomentowała Iryna Korol, przedstawicielka Stowarzyszenia Psychiatrów Ukrainy. — Zrozumiałam z tych zdjęć, że przedstawiciele niemiecko-polskiego stowarzyszenia zdrowia psychicznego wiele widzieli, ale tylko to, co im pokazywano. Zaprezentowała swoje zdjęcia jednego z typowych szpitali miejskich: sala dla osób starszych, których nie wiadomo czy ktoś w ogóle odwiedza: straszni, wychudzeni pacjenci, niektórzy leżą na samym materacu, bez prześcieradeł, sala z „toaletą” — w niej wiadro, cała sala przesiąknięta tym zapachem… Opowiedziała, że nierzadko podczas wizyt komisji w szpitalach problemowych chorych spędzano do jednego pomieszczenia, zamykano drzwi i mówiono, że to pomieszczenie nie jest używane. Należy radykalnie zmieniać nasz system psychiatryczny, wyprowadzić go z przestarzałego stanu. Samymi tabletkami jeszcze nikogo i nigdzie nie wyleczono. Najważniejsze to poświęcać dużą uwagę wewnętrznemu stanowi osobowości, ponieważ od tego, na ile pacjent będzie otwarty na lekarza, na tyle skuteczna będzie rehabilitacja. W szpitalu chorzy psychicznie nie powinni spędzać dużo czasu (nie więcej niż dwa miesiące). Są choroby, w których osiągnięcie pełnego wyzdrowienia jest niemożliwe. W tym przypadku za wyzdrowienie można uznać osiągnięcie najbardziej akceptowalnego dla pacjenta poziomu dobrostanu, powrót do pracy, życia w społeczeństwie. Potrzeba, aby zmienił się nasz stosunek do osób psychicznie chorych, aby nie było dyskryminacji z tego powodu. Szczególnie niedopuszczalne jest długoterminowe przebywanie dzieci w szpitalu. Dziecko po tym nierzadko wchodzi na aspołeczną drogę rozwoju. Należy edukować rodziców, pomagać im w biedzie. Ołena Razliwanowa, przewodnicząca komitetu „Za doskonałą psychiatrię”, podkreśliła, że tylko przedstawiciele innych państw zmusili nasze kierownictwo do zobaczenia i usłyszenia tego, czego nie chcieli ani słyszeć, ani widzieć. Ten problem można pokonać tylko wspólnymi siłami. Wielką rolę muszą odegrać media, aby przyciągnąć uwagę opinii publicznej. Eksperci zauważyli, że na Ukrainie jest niezwykle duża liczba chorych przewlekle — przecież metody, które u nas stosują, nie dają należytych rezultatów. Społeczeństwo musi stworzyć wokół chorego człowieka takie warunki, które skłaniałyby go do oporu wobec choroby. Przecież nierzadko psychicznie chorymi stają się ludzie o wrażliwej duszy, którzy nie wytrzymali naszych warunków życia. W szczególności do Stowarzyszenia Psychiatrów niedawno wpłynął list-skarga pacjenta z diagnozą „upośledzony umysłowo”, w którym pisze on między innymi: „Z leczenia na oddziale… pozostało mi niezwykle nieprzyjemne odczucie, które można porównać chyba tylko z sytuacją społeczno-polityczną w naszym państwie lub z globalnym stanem społecznym i ekologicznym zarówno cywilizacji, jak i planety, co jest ze sobą powiązane”. Mimo wszystko należy zaznaczyć: przez 17 lat osiągnięto pewien postęp. Obecnie każdy pacjent ma własne łóżko (w latach 80. były dwa łóżka na trzech). W tych dniach odbyło się posiedzenie klubu prasowego gazety „Izwiestija w Ukrainie” oraz centrum prasowego „Gławred-Media” pod tytułem „Okrucieństwo ukraińskiego systemu psychiatrycznego: wnioski komisji międzynarodowej”. Podano następujące dane statystyczne: na Ukrainie oficjalnie zarejestrowanych jest prawie milion dwieście tysięcy obywateli z zaburzeniami psychicznymi. W rzeczywistości jest ich znacznie więcej, ponieważ ludzie boją się zwracać do lekarzy z takimi problemami. Nie jest tajemnicą, że psychiatrię w czasach totalitarnych wielokrotnie wykorzystywano jako środek walki z dysydentami, a z kroniki kryminalnej wiadomo, że czasami dla osiągnięcia jakichś własnych merkantylnych celów bogaci i wpływowi krewni zamykali tam swoich bliskich. Faktem jest, że szpitale psychiatryczne w naszym państwie tradycyjnie należą do najbardziej zamkniętych placówek. Zresztą w społeczeństwie stosunek do chorych psychicznie jest niejednoznaczny: trudno im znaleźć pracę, są pozbawieni należytej uwagi i opieki. Według prognoz naukowców, jeśli społeczeństwo nie zareaguje i wszystko będzie rozwijać się tak jak obecnie, to w 2020 roku niepełnosprawność z przyczyn psychiatrycznych wyjdzie na drugie miejsce po chorobach sercowo-naczyniowych.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn