Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

OLENA PCZIŁKA W MOHYLEWIE PODILSKIM

Слово Просвіти, №32 за 2008 рік

Franki, zorganizowała w niej studio dramatyczne. Matka chętnie odwiedzała szkolne przedstawienia. Pisarka utrzymywała kontakty z miejscowymi pedagogami M. A. Kramarskim, kierownikiem chóru amatorskiego H. D. Hrynewyczem, uczniem Mykoły Leontowycza, M. W. Symaszkewyczem, P. O. Domanyckim, M. M. Rodniewyczem, O. W. Iwanowem, którzy całkowicie oddawali się pracy kulturalno-społecznej, naukowej i literackiej. W szczególności O. W. Iwanow korespondował z Oleną Pcziłką po jej przeprowadzce do Kijowa; na jego prośbę napisała ona autobiografię. Pisarka bywała także poza miastem, w okolicznych wsiach i miasteczkach — Ląd­owej, Jurkowcach, Serebriji, Ozaryncach: zapisywała ludowe pieśni, zbierała materiały etnograficzne. W powiecie mohylewskim znalazła kilku aktywnych zapisywaczy utworów pieśniowych ludowych. Byli to głównie nauczyciele (W. Parasunko, R. Benzar, H. Melnyczenkowa i in.), którzy przekazali jej zeszyty z zapisami kalendarzowej liryki obrzędowej. Olenę Pcziłkę bardzo zainteresowało malowanie na ścianach chłopskich chat — zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Później, w 1929 roku, opublikowała naukową rozprawę „Ukraińskie chłopskie malowanie na ścianach”, gdzie pisała m.in.: „…jaką trzeba mieć miłość do piękna, jakie pragnienie go, by przyjmować, przy całej nędzy…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn