Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

MODLITWAMI POKONAĆ NAMIĘTNOŚĆ 1 LIPCA — WIELEBNEGO JANA WIELOCIERPIĘTNEGO

Слово Просвіти, №32 за 2008 рік

Wszystkim narodzonym na ziemi od pierwszego człowieka Adama sądzono było być do niego podobnymi. Ziemskie rozkosze pokonały człowieka, od tamtej pory namiętności zawładnęły rodzajem ludzkim. Kijowsko-Pieczerski mnich-rekluz Jan Wielocierpiętny, który żył w XII wieku, był przekonany, że on również jest jednym z tych, którzy popadli w niewolę namiętności. Uważał, że nie ma na ziemi nikogo podobnego do niego pod względem liczby grzechów, które posiadał. Opowiadając o swoich młodych latach, mówił, że już wtedy cierpiał z powodu pożądliwości. Nic nie mogło go od niej uwolnić, dlatego wybrał swoją dalszą drogę życiową — do Ławry Kijowsko-Pieczerskiej i wkrótce złożył śluby zakonne. W świętej wspólnocie surowo przestrzegał ślubów zakonnych. Lecz, wyczerpany nieczystymi pragnieniami, wymyślał sobie coraz to nowe cierpienia: po dwa, po trzy dni, a czasem tygodniami nie spożywał pokarmów, morzył się pragnieniem, noce spędzał na modlitwach, zupełnie bez snu, nie zdejmując kajdanów. Robił to przez trzy lata. Do błogosławionego Jana zaczął przychodzić jeden z braci, którego diabeł również dręczył pożądliwością. Błagał Jana, aby prosił Pana o złagodzenie tych namiętności. Błogosławiony Jan opowiedział bratu o swoim dziwnym i pełnym cierpień życiu. Nie zaznawszy spokoju, poszedł do pieczary, gdzie spoczywały relikwie świętego ojca Antoniego, założyciela Ławry Kijowsko-Pieczerskiej. Przebywając w pieczarze dniem i nocą, modlił się i usłyszał słowa wielebnego Antoniego: „Janie! Janie! Należy ci się tutaj zamknąć i ciemnością oraz milczeniem pokonać namiętność, a Pan pomoże ci modlitwami wielebnych Swoich”. Jan osiedlił się w miejscu ciasnym i pełnym smutku, przebywał tam 30 lat. Kontynuował walkę z cielesnymi myślami i żył, podtrzymując się skąpym pożywieniem. A później, gdy już zupełnie nie mógł znieść walki cielesnej, postanowił żyć nago i nałożyć na swoje ciało ciężkie okowy, których nie zdejmował, wycieńczając się chłodem i żelazem. Lecz i tego okazało się mu za mało, więc postanowił zakopać się w ziemię. Wykopał głęboki dół — taki, że mieściło się w nim całe ciało, odkryte pozostawały tylko ręce, ramiona i głowa. Z początkiem Wielkiego Postu błogosławiony Jan wszedł do dołu i zasypał się ziemią. Przebywał tam siedem tygodni. Ale i to nie uśmierzyło pożądliwości. Tymczasem diabeł nadal napawał go strachem, mając tylko jedno pragnienie — wygnać błogosławionego Jana z dołu. A ten szybko poczuł kolejne złoczyństwo nieczystego: nogi zaczęły płonąć tak, że kurczyły się ścięgna i zaczęły trzeszczeć kości. Ogień docierał już do wnętrzności, lecz Boży sługa, zapominając o strasznych mękach, radował się, że ocalił swoją duszę. Wiedział, że podczas pokus diabelskich musimy być mężni i zawsze pamiętać, że „kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 10, 22). Lecz na Jana Wielocierpiętnego czekały jeszcze straszniejsze wydarzenia, gdy nastała noc Zmartwychwstania Chrystusowego. Straszny i wściekły wąż rzucił się na niego i chwycił jego głowę oraz ręce w swoją paszczę. Włosy na głowie i na brodzie natychmiast stanęły w płomieniach. Był już niemal w gardzieli węża, gdy zawołał z głębi serca swego: „Panie Boże, Zbawicielu mój! Dlaczegoś mnie opuścił? Zmiłuj się nade mną, Władco, jako że Tyś jedyny Człowiekolubca. Ocal mnie, grzesznego, jedyny Boże bezgrzeszny! Uwolnij mnie od skazy nieprawości mojej, abym nie zaplątał się w sidła wroga na wieki wieków. Uwolnij mnie z paszczy wroga tego, który jak lew ryczący krąży, pragnąc mnie pożreć. Wznieś moc Twoją i przyjdź, aby mnie ocalić. Zabłyśnij błyskawicą Twoją i przegoń go, aby zniknął sprzed Oblicza Twego”. Jak tylko wielebny Jan zakończył tę modlitwę, w jednej chwili błysnęła błyskawica — i wąż zniknął na zawsze. Jana opromieniło Boskie światło, usłyszał głos: „Janie! Janie! To pomoc ci była, a dalej bądź uważniejszy wobec siebie i strzeż się, abyś gorzej nie ucierpiał w przyszłości”. Po tych słowach Jan z pokłonem zapytał: „Panie, po coś mnie zostawił na tak gorzką mękę?” I otrzymał odpowiedź: „Według siły cierpliwości twojej zesłałem na ciebie próbę, abyś oczyścił się jak złoto w ogniu. Bo Bóg nie dopuszcza na człowieka nieszczęść ponad siły, aby przypadkiem nie osłabł, lecz jak pan sługom mocnym i silnym ciężkie i wielkie sprawy powierza, nieudolnym zaś i słabym — małe i lekkie dzieła wyznacza. I wiedz: w walce z namiętnościami, w intencji której wznosisz modlitwy, pomódl się za siebie do zmarłego, który leży naprzeciwko, aby ulżył ci w walce z pożądliwością. On bowiem uczynił więcej niż Józef i może pomóc tym, którzy z powodu tej namiętności ciężko cierpią”. Mowa była o Józefie, synu Jakuba, którego nie zdołała skłonić do cudzołóstwa żona Egipcjanina Potyfara. A także o Mojżeszu Węgrzynie, którego święte relikwie już ponad sto lat spoczywały naprzeciwko. A tymczasem na wielebnego Jana zstąpiło niewiarygodne światło. Nie potrzebował świecy ani w dzień, ani w nocy, gdyż otrzymał od Pana cudowny dar widzenia wszystkiego nawet w ciemności. Poszli z mnichem, który pozostał w Ławrze Pieczerskiej, pomodlić się przy relikwiach wielebnego Mojżesza Węgrzyna: Jan wziął jedną kość z relikwii wielebnego Mojżesza i dał bratu, aby ten przyłożył ją do swojego ciała. Zrobiwszy to, mnich poczuł, jak

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn