Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

NIE DAĆ SIĘ SKUSIĆ BOGACTWU I ZASZCZYTOM 8 SIERPNIA — WSPOMNIENIE ŚWIĘTEGO MOJŻESZA WĘGRA

Слово Просвіти, №32 за 2008 рік

Błogosławiony Mojżesz był z pochodzenia Węgrem (w starosłowiańszczyźnie — ugrin). Urodził się w 983 roku. Węgierską ziemię sto lat wcześniej niż ukraińską oświecili Świętym Prawosławiem równi apostołom bracia Cyryl i Metody. Dlatego książę Włodzimierz w swoim czasie zaprosił do Kijowa wielu kaznodziejów z Węgier, wśród których było trzech braci Ugrinów: Mojżesz, Jerzy i Efremi. Pochodzili ze szlachetnego rodu, posiadali wysokie jak na tamte czasy wykształcenie, wychowywano ich w wierze prawosławnej. Przybywszy do Kijowa, bracia trafili do służby wojskowej u błogosławionego księcia Borysa, syna Wielkiego księcia Włodzimierza — Chrzciciela Ukrainy-Rusi. Za czyny orężne zostali wyróżnieni wysokimi nagrodami. W 1015 roku zmarł książę Włodzimierz, a na jego miejscu w Kijowie zasiadł jeden z synów — Świętopełk. Rozpoczął on wojnę domową z braćmi, za co otrzymał przydomek Przeklęty. Podczas wojny zginął książę Borys i jego sługa Jerzy, gdyż własnym ciałem osłaniał księcia. Efrem Węgier założył monaster Borysa i Gleba w mieście Torżok (Rosja). Kanonizowano go jako świętego Efrema Nowotorskiego (wspomnienie 10 lutego). Po bitwie Mojżesz przybył do Kijowa do Predsławy, siostry książąt-męczenników Borysa i Gleba oraz księcia Jarosława, który wygnał Świętopełka z Kijowa. Z pomocą teścia, polskiego króla Bolesława, Świętopełk znów znalazł się na kijowskim tronie. Powracając do Polski, król zabrał ze sobą dwie siostry Jarosława, a wraz z nimi Mojżesza Węgra. Wojownicy króla prowadzili Mojżesza w niewolę, związanego za ręce i nogi metalowymi łańcuchami. Pięć lat spędził na obczyźnie. Przebywając w więzieniu, Mojżesz modlił się do Pana i złożył Mu ślub: jeśli powróci do domu żywy, zostanie mnichem, a pozostałe dni poświęci służbie Bogu. Lecz Pan zesłał na niego pokusy. Wpadł w oko szlachetnie urodzonej polskiej wdowie, która posiadała bogactwo i władzę. Zaczęła ona uwodzić Mojżesza. Wykupiła go za 1000 złotych. Tak błogosławiony Mojżesz znalazł się we władaniu niegodziwej wdowy. Wzmocnił modlitwy i post, przyjmując jedynie suchy chleb i wodę, zdjął z siebie drogie szaty, jak uczynił to niegdyś Józef, bojąc się grzechu (Księga Rodzaju 39). Zawstydzona Polka wpadła w gniew i wrzuciła świętego do lochu, mając zamiar zamorzyć go głodem. A jej zaufane osoby wciąż namawiały Mojżesza, by ożenił się z młodą panią. Zapewniały Mojżesza, że życie małżeńskie nawet patriarchom nie przeszkadzało podobać się Panu. Przytaczały nawet słowa Jezusa Chrystusa: „...dlatego to opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem” (Mt 19, 5), a także słowa apostoła Pawła: „Jeśli nie potrafią zapanować nad sobą, niech wstępują w związki małżeńskie, bo lepiej jest żyć w małżeństwie, niż płonąć” (1 Kor 7, 9). Błogosławiony Mojżesz odmawiał zawarcia małżeństwa. Wtedy przebiegła wdowa podjęła nową decyzję. Rozkazała posadzić błogosławionego Mojżesza na pięknym koniu i w towarzystwie sług wozić go po swoich miastach i wsiach, pokazując mu: „Wszystko to jest twoje, jeśli ci się podoba, rób z tym, co zechcesz”. Lecz jemu wszystko było obojętne. W tym czasie do błogosławionego Mojżesza, za sprawą Bożą, potajemnie przedostał się mnich-hieromnich ze Świętej Góry Athos i dokonał jego postrzyżyn mniszych. Gdy okrutna właścicielka się dowiedziała, torturowała Mojżesza, zmuszając go do zdjęcia mniszego stroju, który był już przesiąknięty krwią. „Ja już nigdy nie będę mógł wyrzec się mnichostwa i miłości do Boga, i żadne znęcanie się, ani ogniem, ani mieczem, ani zadawaniem ran nie może zmusić mnie do wyrzeczenia się Boga i wielkiego anielskiego stanu” — taka była odpowiedź Mojżesza. Wdowa, która straciła już bojaźń Bożą, zwróciła się do króla Bolesława o radę, a ten polecił przyprowadzić jeńca do siebie. Zobaczywszy niezłomną wiarę błogosławionego, zaprzestał namawiania do zawarcia małżeństwa z najbogatszą kobietą Polski, a zwłaszcza gdy usłyszał słowa Pańskie z ust mężnego Mojżesza: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? (Mt 16, 26), a ty, który obiecywałeś mi zaszczyty i sławę, wkrótce sam wszystko zostawisz i grób przyjmie cię wolnym od wszystkiego. Tak samo i tę kobietę okrutnie zabiją”. Tak też wkrótce się stało. Pan ukarał oboje za prześladowanie Swoich wiernych. W 1027 roku król Bolesław niespodziewanie zmarł, a w narodzie wybuchła wielka smuta, zabito wielu panów, w tym również kusicielkę. Wyzdrowiawszy, święty Mojżesz wyruszył do Kijowa. Spełniło się jego marzenie — przybył do Monasteru Kijowsko-Pieczerskiego, do pieczary świętego Antoniego. Prawdopodobnie był to 1031 rok. Za wielką cnotliwość Pan obdarzył świętego Mojżesza darem uzdrawiania z namiętności cielesnych. W rękach zawsze miał laskę, bez której nie mógł chodzić. Dotykając laską chorych, uwalniał ich od cielesnych pokus. Przekonał się o tym święty Jan Wielce Cierpiący, który przebywał w pieczarze Antoniego. Swoją śmierć święty Mojżesz przewidział wcześniej, dlatego 26 lipca 1043 roku, przyjąwszy Święte Tajemnice Chrystusowe, cicho odszedł do Pana. Jego relikwie spoczywają w Bliskich Pieczarach i tym, którzy przychodzą z wiarą i modlitwą, udzielają zwycięstwa nad namiętnościami nieczystymi. Dzień jego pamięci obchodzi się również 11 października oraz w drugą niedzielę Wielkiego Postu. Stronę przygotował Borys SAMBOR, sekretarz Bractwa Świętego Zwiastowania przy cerkwi Pokrowskiej, miasto Kijów

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn