Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Z notatnika pisarza

Слово Просвіти, №32 за 2008 рік

…I poszli na targ, żeby się ogrzać w znanej Pawłowi „kafejce”. Szli ulicami zasypanego śniegiem Krzemieńczuka i nie zauważali ani ulic, ani domów, ani witryn sklepowych, widzieli tylko śnieg ubity tysiącami podeszw pod nogami, w wielu miejscach rozjeżdżony przez dzieciarnię na długie, wąskie pasy błyszczącego lodu, po których Natalka nie omijała okazji, by przejechać się z rozpędu, i wtedy Paweł musiał biec obok, podtrzymując ją za rękę, żeby nie upadła. Dalej polegała już całkowicie na Pawle, a on prowadził ją, pewnie wybierając drogę, zapewne dobrze znając miasto, podczas gdy Natalka była tu zaledwie kilka razy: pomagała mamie handlować na targu, przyjeżdżała po podręczniki, mundurek szkolny, przybory do rysowania i pisania. Targowy tłum wrzał, handlował, kupował i sprzedawał, pchał się, tworzył ścisk i rozlewał się na wszystkie cztery wejścia i wyjścia, i Paweł znów wziął Natalkę za rękę, bo jeszcze się zgubi, i puścił dopiero przed drzwiami kawiarni. Wewnątrz owiało ich oczekiwanym ciepłem i niedomowymi, drażniącymi zapachami z kuchni; wzięli po szklance kakao i po kawałku tortu biszkoptowego, ogrzali się, posilili i wkrótce wyszli. Ale jeszcze tutaj, na targu, Paweł na chwilkę zajrzał do sklepiku z szyldem „Vélo-moto”, wpadła tam także Natalka i obserwowała, jak chłopak gospodarskim okiem przygląda się rowerom. — Masz? — zapytał Paweł. — Tak. Ojca. — A ja chcę sobie kupić na wiosnę. Natalka powiedziała prawdę, lecz nie całą. Rower w ich domu rzeczywiście został po ojcu, a sam ojciec od dwóch lat leżał na cmentarzu wiejskim: późnym wieczorem szedł do domu brzegiem drogi, a samochód, jadąc z szaleńczą prędkością, potrącił go i pomknął dalej, i nikt w nim nie drgnął na myśl o popełnionej zbrodni. Paweł nie rzucał słów na wiatr i kiedy stopniał śnieg i z ciepłych krajów przyleciały żurawie i jaskółki, on i Natalka umówili się listownie, że spotkają się na rowerach w połowie drogi między swoimi wsiami. Dalsze spotkania po prostu nie mogły się nie powtarzać. Uciekali od ciekawskich spojrzeń sąsiadów i kolegów z klasy, ukrywali wspólną tajemnicę przed bliskimi — to były ich i niczyje więcej chwile, i wtedy obojgu wydawało się, że jeśli na świecie istnieje szczęście, to właśnie tym jest: być obok siebie na odległość ręki, mówić do siebie zwyczajne, niewymyślane i nieprzymuszone słowa, patrzeć sobie w oczy, pełne jasnej radości i bolesnego przeczucia czegoś nieznanego i nęcącego. Od wsi do wsi — siedem kilometrów albo trochę więcej; można jechać asfaltową szosą, a można też polnymi dróżkami, i oni wybierali dróżki, gdzie po koleinie wyjeżdżonej przez kołchozowe ciężarówki wesoło i zachęcająco szeleściły opony rowerowe, a prąd napotkanego powietrza chłodził twarz, rozpaloną od oczekiwanego spotkania z nią, z nim. O czym wtedy rozmawiali? A czy to ma znaczenie… Zjeżdżali się, by jeszcze raz się upewnić: na tym świecie jest ona i jest on, i to wystarczy, by świat był piękny. Kwitnące sady już przekwitły, w starszych klasach zaczęły się egzaminy, bocianice w gniazdach siadły wysiadywać przyszłe bocianięta, i Paweł zapytał: — Byłaś na Pywysie? — Nie — roześmiała się Natalka, bo z Pawłem zawsze chciało jej się śmiać. — To może pojedziemy? — A daleko? — Jeśli pieszo, to może i daleko. I pojechali. Szosą do Hradyzka, a za Hradyzkiem objazdowymi drogami — do morza-zbiornika, nad którym wznosiła się słynna góra Pywycha, najwyższa na Lewobrzeżu. — A ty tam byłeś? — zapytała Natalka w drodze. — Byłem. Jeden raz. Tam jest pięknie!.. Paweł nie miał dość tego jednego razu, by obliczyć czas, i na Pywychę wdrapywali się, ciągnąc za sobą rowery, dopiero gdy słońce schodziło na wodę bezbrzeżnego morza. Tarcza słoneczna powoli nadszczerbiała od spodu, zmieniała barwę — z rozżarzonej stawała się po prostu czerwona, można było na nią patrzeć i oczy nie oślepały, dopóki nie pochłonęła jej ciemniejąca woda. Zapatrzeni w słońce i wodę, nie zauważyli, co dzieje się za nimi. Ocknęli się od szarpnięcia wiatru, który nadleciał ze stepu, zza pleców: stali, przytuleni bokami, a ręka Pawła leżała na ramieniu Natalki. Po raz pierwszy. A kiedy to sobie uświadomili, Natalka odwróciła się do Pawła i przylgnęła do niego młodziutkimi piersiami. On zdrętwiał, a ona znieruchomiała. Szybko ciemniało; trzeba było ruszać z powrotem, i teraz już nie oni ciągnęli za sobą swoich dwukołowych pomocników, lecz tamci ciągnęli ich w dół. Wiatr w gęstych strumieniach ocierał się o ich twarze, szarpał i nie cichł, i nagle dołączyły do niego pierwsze zimne krople. — Pawle! — krzyknęła Natalka prawie przestraszona.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn