Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

NIE WIERZ, NIE BÓJ SIĘ, NIE PROŚ Fragment powieści

Слово Просвіти, №32 за 2008 рік

— No, czego ty?.. — niewzruszenie powiedział chłopak. — No, deszcz. Chyba nie widziałaś deszczu? — A jak my trafimy do domu? — Tak, jak i tutaj. Jednak wiatr przyniósł nie po prostu deszcz, a prawdziwą ulewę. Byli już na dole, u podnóża góry, kiedy strugi wody zamieniły się w nieprzerwany potok, zdawało się, że wylewa się z jednego olbrzymiego niebieskiego wiadra, i w minutę na Pawle i Natalce suchej nitki nie zostało. — Gdzieś tutaj widziałem stóg, jak szliśmy tutaj! — przekrzykując szum deszczu, głośno powiedział Pawło. — Aha, no przecież jest!.. Rzeczywiście, pod górą, dokąd jeszcze nie dotarły okolice Hradyźka, ale gdzie już stąpała czyjaś gospodarska noga, samotnie marniał pod ulewą stóg zeszłorocznego siana, nakryty porządnym kawałkiem brezentu, jakoś tam dopasowanym i zamocowanym, żeby nie zdmuchnął go wiatr. Z jednej strony siano było dobrze wybrane, i w tę zapadlinę, przypominającą niewielką jaskinię, wcisnęli się Natalka z Pawłem — przemoczeni, zaskoczeni przez żywioł znienacka i nieprzygotowani, by poradzić sobie, gdyby nie ten przygotowany przez jakiegoś troskliwego gospodarza stóg. Siano, ku zdziwieniu, zachowało zapach zeszłorocznych skoszonych traw; gęste, przesiąknięte nimi powietrze, nagrzane rozpalonym dniem i jeszcze nie wystudzone o tej porze, zapierało dech, dopóki się do niego nie przyzwyczaili. Ale mimo wszystko było to schronienie przed niepogodą, za które zdobywcy Pywychy musieli komuś nieznanemu dziękować. Przytłumiony i jednostajny szumiał gdzieś nad głowami deszcz, nie zamierzając ustawać, i Pawło z Natalką tylko kilka minut cieszyli się ratunkiem. W ciemności, która nadciągnęła szybko i nieuchronnie, zagubione kołatały ich serca, w których coraz bardziej zbierał się niepokój. Pawło opamiętał się pierwszy: wtykał rozczapierzone palce w gęste, zlezane i jakby umyślnie sprasowane siano, ono poddawało się niechętnie, i mimo wszystko wyrywał je garść za garścią, jaskinia powoli się pogłębiała, a pod nogami narastała, grubiała i wywyższała się szeleszcząca, chrupiąca masa. Starania Pawła przerwał niezrozumiały dźwięk, chłopak przysłuchał się i domyślił — to niepowstrzymanie szczękała zębami Natalka. Tego jeszcze brakowało! W ciemności namacał jej rękę — rękę trzęsła febra, i tutaj Pawło się przestraszył. To przecież była jego zachcianka jechać na Pywychę, i on musiał teraz brać na siebie odpowiedzialność za swoją nierozwagę. — Nie bój się, — powiedział cicho, wyganiając z głosu drżenie. — Nie zginiemy, zaraz się rozgrzejemy. — A-ha… — głośno, niezdolna się powstrzymać, szczękała zębami Natalka w całkowicie mokrym ubraniu, nie wyobrażając sobie, jak zdobędą tutaj choć trochę ciepła. — Siadaj tutaj, — podpowiedział ręką Pawło, pomógł jej przytulić się plecami do środka stogu i zabrał się do przykrywania dziewczyny wyrywanymi garściami siana. — A ty? — nieposłusznymi wargami zdołała zapytać ona. — Ja… też. Umościł się obok Natalki i tak samo otulił się sianem — już nie ciepłym i nie tak pachnącym, jak na początku. I wtedy coś podpowiedziało im jedyne wyjście z trudnej sytuacji, bez którego nigdy nie odzyskali by zbawiennego ciepła. Najpierw ręka Pawła znalazła rękę Natalki, tę samą, która niedawno trzęsła się w febrze, a teraz powoli cichła i pozbywała się chłodu jednocześnie z ręką Pawła. Dalej obrócili się do siebie i przycisnęli tak, że między ich ciałami wcale nie zostało przestrzeni — ani na nitkę wysuszonej źdźbła trawy, ani na chłód, ani na cokolwiek innego. Leżeli zdrętwiali i zagubieni od takiej niespotykanej bliskości, prawie nie oddychali. I nie spostrzegli, jak stało im się ciepło i dobrze, i nie martwili się, że gdzieś tam w domu zamartwiają się o nich matki, nie znajdując sobie miejsca i nie wiedząc, gdzie ich szukać pośród głupiej, mokrej od deszczu nocy. Byli sobie we dwoje. Mokły, przytulone do stogu, rowery, czujnie przeczekiwała nieustającą ulewę niewidoczna w ciemności Pywycha, i Natalka nagle zaśpiewała kołysankę: Oj, lu-lu, lu-lu, oj, lu-lu, lu-lu, mały papieruszku. Mama cię znalazła, mama cię znalazła, jak pieliła pietruszkę. Zatroskała się, zatroskała młoda wdówka, że nie skoszona, że nie skoszona zielona dąbrowa. Czy żyto żąć, czy żyto żąć, czy słomę wiązać, Zdjęcie Cezarego Hanuszkiewicza czy za mąż iść, czy za mąż iść, czy dziecko kołysać… Pawło to aż przestał oddychać. Natalka skończyła pieśń i dopiero teraz zrozumiała jej jednoznaczną i nawet prowokacyjną, jak na sytuację, w której się znaleźli, treść. Dlaczego przypomniała jej się właśnie teraz i tutaj? Jaki nieczysty pociągnął ją za język? Przestraszyła się — co pomyśli o niej Pawło… “Czy za mąż iść, czy za mąż iść, czy dziecko kołysać…” — echem napływały na Pawła ostatnie słowa, zmuszając wyobrażać sobie, że to przecież może śpiewać się i o nich, wszak teraz nic nie przeszkadza im przekroczyć granicę, za którą możliwe jest i zamążpójście, i kołysanie dziecka. Ta myśl błysnęła i przeniknęła mózg, unieruchomiła całe ciało do całkowitego zdrętwienia, Pawło zaczął bać się samej obecności jej w rozpalonej, rozwichrzonej świadomości, ale im bardziej próbował pozbyć się jej, tym natrętniej ona gnieździła się w jego myśleniu. I nagle Natalka wydała mu się dojrzalsza od swoich lat i od niego, Pawła, wydała się mądrzejsza, niż on o niej dotąd myślał. Śpiewała dla niego, jak dla małego dziecka, żałując go i pieszcząc pieśnią. Żeby całkiem się nie rozczulić, zapytał: — Ja takiej kołysanki nie… U nas takich nie śpiewają. — Mnie babcia Lesia nauczyła. Wiesz, kto to są Bojkowie? — Nie. A kto? — Moja babcia — z przesiedlonych Bojków. To bardzo długa historia. Kiedyś opowiem… — A papieruszek?.. On kto? — Teraz papieruszek — ty. Do kogo kołysanka śpiewa się, ten i papieruszek. Chcesz spać? — Nie wiem… Tobie nie zimno? — Nie. I ubranie prawie wyschło. Wzmianka o ubraniu przywróciła ich z krótkiego zapomnienia, przypomniała, gdzie są i jak tutaj się znaleźli. Ich uwaga znowu przeniosła się na nieustanny i nieosłabnący szum deszczu, który przyjmował na siebie i nagłaśniał brezent na wierzchu stogu. Myśleli o swojej niezawodnej niewoli, z której nie byli w stanie uciec, bo i uciekać nie mieli dokąd: noc z deszczem połączyły się przeciwko nim, i zostawało jedyne — przetrwać i przeczekać. — Co mi jutro będzie!.. — głos Natalki zadrżał, i Pawło, żałując jej i pocieszając, lekko ścisnął ręką ramię. W odpowiedzi poczuł na swoim policzku dłoń Natalki. Policzek w jednej chwili zapłonął, Natalka to poczuła i ostrożnie zabrała rękę. Znowu zdrętwieli i leżeli tak, dopóki zasnęli, jak niemowlęta…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn