Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

POTĘŻNA ENERGETYKA, JEDNOŚĆ, WYSZYWANKI ORAZ… POŚWIĘCENIE

Слово Просвіти, №32 за 2008 рік

— Wśród licznej publiczności raczej nie znajdziemy rozczarowanych tym wydarzeniem, prawda? — Publiczność zaskoczyła samych muzyków swoim oddźwiękiem, emocjonalnym samospaleniem, jednością. Kiedy wróciłem do Kijowa, poczułem, że byłem w innym żywiole, w krainie „Mazepa-fest”, gdzie panują własne prawa. Ludzie postrzegali organizatorów tak, jak pewnie wcześniej postrzegano kosmonautów. Podchodzili, prosili o autograf, wręczali kwiaty, pisali propozycje, próbowali bronić świętego imienia Iwana Mazepy przed obecnym krętactwem mera. Ludzie przyjechali z Sum, Charkowa, Dniepru, Doniecka, Kirowohradu, Zaporoża. Jako wizytówkę festiwalu wykorzystujemy piosenkę „Hucuł” zespołu „Komu Wnyz”. Ten potężny utwór ludzie odbierali jak hymn. — „Mazepa-fest” to jedyny na Ukrainie festiwal, gdzie główny reżyser jest jednocześnie motorem, sercem i prowadzącym, który przebywa nie na scenie, a na widowni wśród publiczności. Jak powstał taki pomysł? — Zaczęło się to na pierwszej „Czerwonej Rucie”, kiedy wraz ze współprowadzącym Stefkiem Orobcem byliśmy na sali przy konsolecie dźwiękowej, ponieważ nie chcieliśmy plątać się między muzykami, gdyż scena to ich domena. Naszą rolę prowadzących traktowano jako swego rodzaju notatki na marginesie. Na „Mazepa-fest” wykorzystuję blitz-wywiady z publicznością, a prowadzenie łączę z dramaturgią koncertu. Sashko Położynski nazwał to „głosem z nieba”. Niektórych muzyków to irytuje, gdyż cały czas znajdują się w polu mojego widzenia, a ja jestem komentatorem bardzo skrupulatnym. Hryć HAJOWYJ, Jasinia — Kijów Zdjęcia autora Tak wielu świątecznie ubranych Hucułek i Hucułów, zebranych w grupę o kilkanaście kilometrów powyżej geograficznego centrum Europy, dotąd nigdy nie widziałem. Prawda, że i wcześniej, mieszkając na rodzinnej Czernihowszczyźnie, słyszałem, że są niezwykli górale — Hucułowie. Oni wszystko wiedzą, wszystko potrafią, wszędzie pierwsi zdążą. Ktoś opowiadał, jakoby amerykańscy astronauci, wylądowawszy na Księżycu, nagle usłyszeli za górą jakiś podejrzany brzęk. Spoglądają — a tam już Hucułowie swoimi ciupagami skałę łupią. „To wy przylecieliście na Księżyc wcześniej od nas?!” — dziwią się astronauci. „Nie na księżyc, a na pół roku”, — odpowiadają Hucułowie, obdarzeni szczególnym po- Pan Johan przygotowuje „juszkę Dowbusza” dla całej huculskiej rodziny — Jaka była atmosfera i energetyka imprezy? — Jak nigdy, potężnie patriotyczna i organiczna. Poczuliśmy, że publiczność tego potrzebuje, że to nie nasz wymysł. Czuło się jedność siedmiu tysięcy widzów, z których połowę stanowiła młodzież, a resztę ludzie w średnim i starszym wieku. — Były jakieś nadzwyczajne wrażenia? — Ludzie pragną wszystkiego, co ukraińskie. Mykoła Kulczynski zaproponował widzom przyjście w wyszywankach, a drugiego dnia wszystkich zaproszono na scenę. Wałerij Melnyk z połtawskiego „Trans-Formera” wzruszył się, widząc morze wyszywanek. To było naturalne, ludzi nikt nie zmuszał. W tamte dni widzieliśmy współobywateli w wyszywankach wszędzie na ulicach. Atmosfera życzliwości, tolerancji i wrażliwości oczarowywała. — Publiczność wyłoniła swoich ulubieńców? — Tak. To grupa Stepana Chumaka, „Flit”, „Platyna”, „Drymba da Dzyga”, „Trans-Former”, „Arachnofobia”, „Efekt motyla”. Poza konkurencją byli „Tartak”, „Wij”, siostry Telniuk, „Pikkardiyska tercja”. Szczególnie wyróżnili się „pikkardyjczycy”. Ich dialog z publicznością był zdumiewająco radosny, ciepły. — Muzycy nie traktowali festiwalu jak kolejnego występu. Dla nich to było wydarzenie. — Swój udział postrzegają jako nagrodę, jako pewne wyróżnienie, gdyż właśnie oni przeszli przez sito naszego bardzo skrupulatnego doboru. Oprócz tego dyrekcja festiwalu płaci godne honoraria. Tak było od samego początku. „Mazepa-fest” planowano także jako swego rodzaju pomoc dla muzyków. Nie jest tajemnicą, że uczestnicy nawet najbardziej znanych kolektywów nie żyją tylko z muzyki, a zmuszeni są gdzieś dorabiać. Myślę, że w kontekście kulturowym „Mazepa- Szósty Ogólnoukraiński festiwal „Mazepa-fest”, który tradycyjnie odbywa się latem na Polu Śpiewaczym w Połtawie, był, według słów organizatorów, najpotężniejszym pod względem skali i najbardziej treściwym w sensie zadeklarowanych wartości patriotyzmu, wolności, historyzmu i ukraińskości. Właśnie w tym roku Ministerstwo Kultury i Turystyki Ukrainy włączyło imprezę do rejestru najważniejszych wydarzeń państwowych. Odpowiednie miało być też wsparcie, gdyż w poprzednich latach „Mazepa-fest” odbywał się dzięki prywatnym darowiznom i oddaniu sprawie Mykoły Kulczynskiego — dyrektora i deputowanego ludowego. Zatem Dzień Muzyki Ludowej zaprezentował autentykę i zaadaptowany folklor. Prawdziwą furorę wywołali Ostap Stachiw z Kanady, Wołodymyr Smotrytel z Chmielnickiego, grupy „Del toro”, „Bożyczi”, „Burdon”, „Kontrabas”. W Dniu Ukraińskiego Kina publiczność na stojąco witała filmy „Władyka Andriej”, „Bohdan Chmielnicki”. Były to pokazy przedpremierowe. Jeszcze przez dwa dni rozbrzmiewała muzyka współczesna. Przez wszystkie cztery dni były niesamowite komplety publiczności. I ani jednego brutalnego incydentu. Rozmawiamy z reżyserem i prowadzącym festiwal Serhijem Archypczukiem.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn