Strona · s. 13strona oryginału ↗
Poetycka paleta od Wasyla Herasymiuka i Myrosława Łazaruka
Слово Просвіти, №32 за 2012 рік
Pewnie rzeczywiście w życiu nie ma przypadków, bo jak wyjaśnić to, że z niedalekiej przeszłości do mnie ledwo słyszalnie dotarł głos wykładowczyni kursu współczesnej literatury ukraińskiej, która na jednym z kolejnych wykładów wypowiedziała zwyczajną i banalną, na pierwszy rzut oka, frazę: „Dzisiaj będziemy studiować twórczość Wasyla Herasymiuka”. A już dzisiaj ta niepodrobiona zwyczajność stała się znaczącym wydarzeniem nie tylko dla mnie, ale i dla całego miasta, a w szczególności dla audytorium nowodniestrowców, ponieważ wypowiedź z ust stołecznego gościa, pochodzącego z huculskiej rodziny, filologa z zawodu i poety z powołania, nabrała nie lada wagi: „Poezja — to archaiczna sztuka, jest ona najbliższa naskalnym napisom”. Ta wyższa algebra metafor, według wersji literata, mierzona jest nie liczbą wydanych książek, a jakością wierszy, o czym słuchacze przekonali się po kilku minutach, kiedy słowa Wasyla, ściśle przeplatając się z rymowanymi myślami M. Łazaruka, głęboko przenikały do 12 serc, zapuszczając tam niewidzialne korzenie wiary w siebie, nadziei na lepsze, miłości do Wszechświata. Leczniczym balsamem uspokajały wzburzoną naturę ziarna poetyckiej koronki: to mistyczno-mityczną nutą Hucuła Wasyla dotykiem pobudzały podświadomość, a to bajkowo powracały w świat dzieciństwa, gdzie „jechał lis przez las” i dla ukochanych wnucząt Myrosław przywiózł ładne futerka. Nie ominęła Herasymiukowo-Łazarukowa liryczna struna granic duchowej skarbonki około 70 mechanizatorów spółki z o.o. „Awtomahistral”, a także samego zastępcy dyrektora L. H. Bojki, który po minutach wierszowej terapii oczarował poetów wycieczką po budowie elektrowni szczytowo-pompowej. Udekorowane drżeniem lirycznej struny półtorej godziny ciekawej rozmowy, niestety, przyćmiła straszna wieść o stracie laureata Narodowej Nagrody Ukrainy imienia T. Szewczenki, poety Leonida Tałałaja. A już po kilku godzinach W. Herasymiuk, I. Nahirniak i M. Łazaruk pędzili do Kijowa, aby pożegnać się z bratem po piórze. Ja zaś ostrożnie trzymałam w rękach ostatnią za życia książkę wybranych utworów L. Tałałaja „Bezdomny nurt” jako niegasnącą pamięć o nieprzekupnej poezji prawdziwego poety. A obok uśmiechały się niebieską okładką „Noce z amazonką” Myrosława Łazaruka, drugie, uzupełnione wydanie liryki intymnej i erotycznej, autograf której tak szczerze legł kilkoma linijkami życzeń wiary w twórczą współpracę. Zaraz po poetyckiej palecie od Wasyla Herasymiuka i Myrosława Łazaruka na czystej kartce papieru posłusznie zajaśniały własne linijki natchnionego, uskrzydlonego lotu duszy: Brzmiało słowo — i łamały się kraty, Uwalniając z pęt senne uczucia. A muzyka poezji skrzydlato W wzór rozkoronkowała życie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
