Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Czy będzie pierwszy września w pierwszej ukraińskojęzycznej?

Слово Просвіти, №32 за 2017 рік

Tygodnik „Słowo Proświty” jako pierwszy na Ukrainie opowiedział o głośnym konflikcie wokół ukraińskojęzycznej szkoły nr 1 w przyfrontowej Konstantynówce w obwodzie donieckim. Niestety, trwa on do dziś, już dwa lata. Przypomnijmy, że konfrontacja rozpoczęła się w przededniu roku szkolnego 2015, kiedy naczelnik miejskiego wydziału oświaty Olha Barabasz na ogólnym zebraniu rodziców i nauczycieli oświadczyła, że szkoła zostanie zlikwidowana, a 1 i 3 września pojawiły się rozkazy o przeniesieniu prawie stu uczniów do innych placówek oświatowych. Rodzice nie zgodzili się z bezprawną decyzją, o czym świadczą odpowiednie pisemne oświadczenia, które w wydziale oświaty zignorowano. I nadal ignorują — jako takie, które nie pokrywają się ze stanowiskiem władz. Emilia FROŁOWA, członkini Narodowego Związku Dziennikarzy Ukrainy, członkini Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Rodzice, aktywiści, pedagodzy prowadzą wyczerpującą walkę o zachowanie najstarszej (pod względem historii) i „najmłodszej” (pod względem lat budowy) szkoły w Konstantynówce. Wtedy naczelnik wydziału oświaty zastosowała ruch, którym mocno zbiła z tropu rodziców: do pomieszczeń szkoły urzędnicy planują przenieść… rosyjskojęzyczne gimnazjum. Apelacje obywateli, którzy są przeciwni takim zamiarom urzędników, trafiły do Prezydenta Ukrainy Petra Poroszenki, ówczesnego premiera Arsenija Jaceniuka, minister oświaty i nauki Lilii Hrynewycz, do Prokuratury Generalnej, Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, innych centralnych, obwodowych, miejscowych organów władzy. „Bombardowanie” instytucji państwowych trwa, problemy zostały zapędzone w ślepy zaułek. Po dwuletniej walce i regularnej korespondencji z urzędnikami u aktywistów zgromadziło się około 5 (!) kilogramów odpowiedzi, a dokładniej, wymijających pism z instytucji państwowych. Kijowscy wysokiej rangi urzędnicy, Ministerstwo Oświaty i Nauki, Prokuratura Generalna tradycyjnie „zrzucają” apelacje na szczebel obwodowy, ci — na miejscowy, a tam, z reguły, wszystko trafia do wydziału oświaty, na którego pracę skarżą się rodzice. Arcydziełem biurokratycznego ping-ponga jest historia apelacji do mera Konstantynówki Serhija Dawydowa, który „rozpisał” list do swojego zastępcy — T. Kowalenko, ta — do naczelnik wydziału oświaty O. Barabasz, ona — do swojej zastępczyni A. Minajewej, która nie znalazła nic lepszego, niż przesłanie zapytania… do dyrektora szkoły nr 1: niech sam odpowiada na pretensje rodziców. Co to jest? Biurokratyzm najwyższej próby, niezdolność do wyjaśnienia kolizji prawnej wokół statusu szkoły, brak zdrowego rozsądku? Wymijające odpowiedzi płyną szerokim strumieniem. Najczęściej „odpowiedzi” nie mają absolutnie nic wspólnego z treścią apelacji. Działa zasada „my im o niebie, oni nam o chlebie”. Obywatelom wyjaśnia się, powołując się na artykuły ustaw, dlaczego ta czy inna instancja nie może wpłynąć na sytuację. Bywa, że odpowiedź bardzo „wysokiego” urzędu radykalnie przeczy odpowiedzi innej poważnej instytucji, niweluje wszystkie fakty, dowody dokumentalne, ale urzędników to nie niepokoi. Najważniejsze — odpisać! Mer S. Dawydow w ogóle nie życzy sobie rozmawiać z przedstawicielami zespołu pedagogicznego i komitetu rodzicielskiego, nie uważa za potrzebne omawianie problemów szkoły nr 1, w których ma osobisty udział, bo odpowiada za wszystko, co dzieje się w Konstantynówce, w tym w wydziale oświaty, którego działania naczelnik zawsze popiera. A kiedy wreszcie zdobył się (po raz drugi w ciągu dwóch lat!) na spotkanie z dyrektorem szkoły i przedstawicielami komitetu rodzicielskiego, to w swoim gabinecie razem z sekretarzem rady miejskiej J. Rozumnym oraz zastępcą T. Kowalenko pokazał, kto w domu jest gospodarzem. Urzędnicy dostojnie siedzieli za stołem, goście — stali, bo dla nich dodatkowych krzeseł w dużym gabinecie nie znaleziono. A sekretarz rady robił wszystko, żeby dyskusja o problemach szkoły się nie odbyła, zniżył się do otwartego chamstwa pod adresem aktywistów, czym demonstracyjnie się chwalił. Żadnego konstruktywu rozmowa nie dała, bo władza nie dąży do znalezienia porozumienia z obywatelami. Urzędnicy prowincjonalnego miasteczka mają z kogo brać przykład: tak zachowują się też wyżsi rangą urzędnicy. W szkole pamiętają wizytę wiceministra oświaty i nauki Pawła Chobzeja w towarzystwie naczelnik odpowiedniego departamentu Donieckiej Obwodowej Wojskowo-Cywilnej Administracji Nadiji Oksenczuk, która przez palce patrzy na wszystko, co wyprawia „główna edukatorka” miasta O. Barabasz. Ministerialny urzędnik też nie wykazał choćby zamiarów, by rozeznać się w konflikcie i znaleźć porozumienie z tymi, którzy bronią szkoły. Stanął po stronie urzędniczek-edukatorek (honor munduru — to najważniejsze), odrzucił wszelkie możliwości poszukiwania kompromisu. Są też ciekawsze historie. W październiku 2016 roku w mieście z polecenia L. Hrynewycz przebywała komisja międzyresortowa. Jej członkowie wysłuchali rodziców, pedagogów, aktywistów. Komisji przekazano „zabójcze” materiały dotyczące naruszeń finansowych O. Barabasz. Na zaświadczenie o kontroli aktywiści musieli czekać 4 (!) miesiące, po czterokrotnych apelacjach o otrzymanie tego raportu. Wynik zerowy! Okazało się, że „zabójcze” dokumenty zniknęły i NIKT nie wie, gdzie się podziały, a o konflikcie wokół szkoły nr 1 w zaświadczeniu nie ma ani słowa! Nawiasem mówiąc, na początku już tego roku deputowani Rady Miejskiej Konstantynówki dwukrotnie nie poparli projektu decyzji, przygotowanego przez naczelnik wydziału oświaty o połączeniu szkoły nr 1 i gimnazjum. W przededniu kolejnej sesji na ogólne zebranie szkolne zawitali N. Oksenczuk, O. Barabasz, rzecznik przewodniczącego Donieckiej Obwodowej Wojskowo-Cywilnej Administracji T. Łukianczuk i inni. Oni próbowali-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn