Strona · s. 15strona oryginału ↗
Zasłużona nagroda
Слово Просвіти, №32 за 2018 рік
Ołha DMYTRENKO, kustoszka zbiorów Narodowego Rezerwatu „Ojczyzna Tarasa Szewczenki”, wieś Szewczenkowe na Czerkaszczyźnie
Krewny Tarasa Szewczenki po linii brata Józefa, Mykoła Pawłowycz Łysenko, rozumiejąc, że własny szczęśliwy los rodzinnego ciepła ominął Poetę, postawił sobie za cel zebrać wszystkie materiały dotyczące linii braci i sióstr Tarasa i wydać książkę. Blisko trzydzieści lat żmudnej pracy badawczej w archiwach, dokładnie wyważonych i sprawdzonych informacji o każdej osobie związanej z rodziną Kobzarza, przyniosło swój owoc-rezultat. Książka „Korzenie rodu Szewczenki” ujrzała światło dzienne w 2012 r. Autor książki faktycznie odtworzył historię pochodzenia sławnego rodu, którego drzewo genealogiczne liczy ponad 1300 osób. Był to najdroższy prezent na 200-lecie urodzin Kobzarza. W tej książce, podobnie jak na schemacie, wykonanym przez Mykołę Pawłowycza, „zebrała się” cała rodzina Tarasa, przede wszystkim z jego rodzinnej Kerelówki (Szewczenkowe), gdzie spoczywają jego rodzice. Na ich mogiły kładą się kwiaty, grona kaliny od wdzięcznych odwiedzających. Od nich, jak barwinkowa zieleń, rozgałęziły się szlaki pokrewieństwa Tarasa do Australii, Francji, Federacji Rosyjskiej, Niemiec, Kanady i innych krajów. Do najodleglejszych zakątków kuli ziemskiej leciały, ogrzane hojnością i ciepłem małżeństwa Łysenków, koperty-jaskółeczki, aby przekazać serdeczne pozdrowienia z ziemi Kobzarza i otrzymać odpowiedź-potwierdzenie, poświadczone dokumentami archiwalnymi, o rodzinnym pokrewieństwie z postacią Kobzarza. Po wydaniu tej księgi-drzewa Wielkiej rodziny Tarasa do Mykoły Pawłowycza i Galiny Fedoriwny zaczęły napływać zaproszenia na jej prezentację. Wielu chciało porozmawiać z tymi ludźmi, dowiedzieć się więcej o poszukiwaniu materiałów, badaniach i opracowaniu schematu, który ma wymiary 10 x 3 m i nie mógł zmieścić się na ścianie pokoju. A ponadto były propozycje udziału w konferencjach międzynarodowych i różnych konkursach: Ogólnoukraińskim konkursie poszukiwawczym „U nas jedno korzenie”; Literacko-artystycznym konkursie im. Wołodymyra Malika; im. Zasłużonej Nauczycielki Ukrainy Ludmiły Biłozerskiej; 17. Ogólnoukraińskim „Język ukraiński — język jedności”; „Biznesmen Ukrainy”; „Księgi rekordów Ukrainy”; Międzynarodowym projekcie-konkursie „Taras Szewczenko łączy narody”; a także udziale w 4. Międzynarodowej konferencji ku pamięci akademika Kostiantyna Popowicza oraz Instytutu Dziedzictwa Kulturowego Akademii Nauk Republiki Mołdawii. Przyszły też nagrody: osiem zwycięstw-dyplomów za udział w tych konkursach otrzymał autor książki. Obecny 2018 rok: Międzynarodowy projekt-konkurs „Taras Szewczenko łączy narody”, w którym rywalizowali uczestnicy z 26 krajów świata, po raz kolejny potwierdził, że książka Mykoły Łysenki jest najgodniejszym darem dla naszego Proroka — Szewczenki. W nominacji „Mój Szewczenko” Mykoła Pawłowycz został nagrodzony dyplomem I stopnia i medalem, na którym sam Szewczenko do nas, żyjących, po raz kolejny przemawia: „Swoją Ukrainę kochajcie…” Setki życzeń w sieci społecznościowej pod adresem nagrodzonego, setki wielbicieli żmudnej pracy autora książki. Galina Fedoriwna, niezawodna pomocnica, wyrozumiała żona, strażniczka rodu, patrząc na wszystkie nagrody i podziękowania, z wielkim zrozumieniem potrzeby nieobojętnych ludzi do tej książki, cicho mówi: „To wszystko dla naszego Szewczenki”. Bardzo trafnie o naszym Tarasie Szewczence wypowiedziała się Halina Jabłońska, Posłanka Pokoju, Prezes Międzynarodowej Ligi „Matki i siostry — młodzież Ukrainy”, Artystka Ludowa Ukrainy: „Poznawanie Szewczenki — to tak, jakby wspinać się na nieogarniony wysoki szczyt. Im wyżej się wznosisz, tym bardziej otwiera się bezkres przestrzeni. Rozszerzają się horyzonty. I zapiera dech, i strasznie, i radośnie, a do dumnego ośnieżonego szczytu jeszcze iść i iść…”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
