Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Kłamstwem Bogu nie służą

Слово Просвіти, №32 за 2018 рік

Halyna MOHYLNYCKA, zasłużony pracownik oświaty Ukrainy, starszy wykładowca katedry edukacji psychologiczno-pedagogicznej oraz społeczno-humanistycznej w komunalnej uczelni wyższej „Odeska Akademia Kształcenia Ustawicznego”, pisarka, laureatka nagrody literackiej im. Wasyla Stusa. I. Podróż „nie w tę stronę”. Usłyszałam w telewizji o podróży naszych niby ukraińskich obywateli i błogosławionych hierarchów niby Ukraińskiego Kościoła do Turcji, na Fanar, do Jego Świątobliwości Patriarcha Ekumenicznego Bartłomieja I z pokorną prośbą o uratowanie Ukrainy przed nieszczęściem, bo jak tylko zostanie wydany Tomos o uznaniu Kościoła Patriarchatu Kijowskiego i nadaniu mu statusu Cerkwi Lokalnej, to od razu nastąpi koniec świata, a w tak kochanej przez tych przedstawicieli narodu Ukrainie cały „pokój i dobrobyt” całkowicie zniknie. Delegacji tej od „Ukraińców” przewodził znany od dawna ze swojej „najbardziej chrześcijańskiej” miłości do Ukrainy (bez Ukraińców w niej, rzecz jasna…) metropolita odeski i izmailski Agafangel, a wśród delegatów mignęła „do bólu znajoma” jeszcze z czasów donieckich i ługańskich wieców pod rosyjskimi trójkolorowymi flagami brodata twarz sep… (oj, bardzo przepraszam!) deputowanego ludowego Ukrainy W. Nowinskiego. No, pomyślałam sobie, chwała Tobie, Panie, zrozumieli ludzie wreszcie! Już nawet o Ukrainie i jej „spokojnym i dostatnim życiu” zaczęli dbać! Ale właśnie wtedy przypomniał mi się Mosze z żydowskiego dowcipu, który jechał, biedak, „nie w tę stronę”. Mało co nie wskoczyłam w telewizor, tak bardzo chciało mi się w tej samej chwili opowiedzieć o nim tym stambulskim wizytatorom. Ale w porę przypomniałam sobie, że przy moich gabarytach nie zmieszczę się w telewizorze, i postanowiłam, że trzeba będzie poczekać na powrót z Fanaru naszych „gołębi pokoju” i orędowników naszego „dostatniego i spokojnego życia”. Otóż, doczekawszy się, zwracam się do nich, choć mam nadzieję, że wszystkim czytelnikom gazety będzie ciekawie zapoznać się z tym „posłaniem”. Wysokodostojny Władyko Agafangelu! Szanowni Panowie wizytatorzy! Bardzo dziękuję Wam za Waszą troskę o pokój i spokój na ziemi naszej. Serdecznie przejmując się Waszymi drogocennymi (nie-nie! nie krzyżami i panagiami, blaskiem których, jak mówią, nawet promienny Carogród oślepiliście), a szczególnie Waszym drogocennym samopoczuciem i zdrowiem, prosiłabym Was, abyście nie obciążali więcej ciał i dusz swoich taką „szczerą” troską. Bo jakoś tak to wychodzi, że jak tylko Wy i Wasi poplecznicy zaczynacie się bardzo aktywnie o nas troszczyć — to nam to koniecznie bokiem wychodzi. No, czyż nie Wasza gorliwa troska „o budowę ruskiego miru na Ukrainie w imię podniesienia duchowości i zachowania czystości prawdziwego prawosławia” doprowadziła do wojny na Wschodzie, do ruiny setek miast i wsi Donbasu, do śmierci tysięcy ukraińskich obywateli? Więc lepiej już się nie troszczcie! A jeszcze chcę wyrazić Wam, Panowie, swoje szczere współczucie z powodu tego, że Wy, jak biedny Mojsze z odeskiego dowcipu, pomyliliście kierunek i „nie w tę stronę” zajechaliście ratować Ukrainę, jak mówi się w modlitwie, „od głodu, zarazy… najazdu obcych i bratobójczej wojny”. Wam by za tym — na Północ! A Wy — na Południe! Po co? Południe przecież nie wysyłało nam czołgów i „Gradów”, czy „Buków” dla „zguby” naszych miast i wsi, kopalń i zakładów! I „najazd obcych” nie z Południa przyszedł. I broni oraz pojazdów opancerzonych dla tej „zguby” Patriarcha Ekumeniczny nie święcił. Święcił je patriarcha Moskiewski, o „zdrowie i zbawienie” którego codziennie modlicie się w swoich cerkwiach i którego wolę wykonujecie, tak jak on wykonuje wolę kremlowskiego antychrysta. I bojowników całymi dywizjami dla zabijania naszych synów i braci na naszą ziemię ze Stambułu nie wysyłali. Oni z Północy przyszli. Z tego „ruskiego”, czyli „rosyjskiego miru”, o którego urządzenie na Ukrainie tak szaleńczo walczyliście (czy jeszcze i dziś walczycie?!) Tak i do „bratobójczych wojen” w naszym Państwie Patriarcha Ekumeniczny ręki nie przyłożył! W ich rozniecaniu, co Wy, Władyko, co pan Nowinski i Wasi poplecznicy — jesteście mistrzami niedoścignionymi! A jeszcze moskiewscy „konsultanci” i „sponsorzy” pomagają… Czego tylko warta była ta mapa Ukrainy, na 3 sorty podzielona, która po 20 razy na dobę pojawiała się w reklamie „Partii Regionów”, której listę wyborczą w Odessie Wy, Władyko, prowadziliście. I czyż tylko tą „sortującą” mapą ograniczały się Wasze, Panowie, „ruskomirskie” prowokacje? A Wasze (i Wasze, Władyko, w tym również) ulotki, kazania z ambon cerkwi podległych Moskwie, w których wszystkich, którzy choć słowo wypowiedzieli w obronie ukraińskiej niepodległości, języka czy Cerkwi, nazywaliście faszystami, juntystami, antychrystami czy sługami diabła, albo „nacjonalistami, których biografie czarniejsze od ziemi”, „fałszerzami historii”, „zdrajcami” i t.d. To wszystko, Władyko, Wasze słowa, opublikowane za Waszym błogosławieństwem, w Waszej prasie. Czy to nie jest prowokacja „bratobójczej wojny”? Ale przecież wszystko to robiono nie tylko w Odessie i błogosławiono nie tylko przez Was, a, zapewne, i przez Hilariona Donieckiego, i Antoniego Boryspolskiego, i Teodora Kamieniecko-Podolskiego, którzy razem z Wami „Ukrainę ratować” do Stambułu jeździli, i jeszcze przez mnóstwo biskupów oraz hierarchów podległej Moskwie niby Ukraińskiej Cerkwi, którzy do prywatnego samolotu, udostępnionego przez pana Nowinskiego dla komfortowego przelotu do Stambułu, zapewne by się nie zmieścili. Skutkiem tej Waszej wspólnej prowokacyjnej działalności było to, że część oszukanej przez Was i, rzecz jasna, oburzonej „rosyjskojęzycznej ludności” chwyciła rosyjskie trójkolorowe flagi i pobiegła manifestować oraz przeprowadzać referenda, a północny „brat i życzliwiec”, na którego pracowaliście, szybko „pod szum” przerzucił przez granicę do Krymu zielone ludziki oraz wysłał „konwoje humanitarne” z bojownikami i bronią do Donbasu. I strzelają teraz ci rosyjscy „bracia” z tej „humanitarnej” broni do tego oszukanego przez Was Donbasu, nie pytając, kto tam jest „językowy”, a kto „mowny”, i kto nosił trójkolorowe flagi, a kto — ukraińskie sztandary. To Wy, Wasza obłuda i Wasze ruskomirskie służalstwo spowodowały odeską tragedię 2 maja; to przez Was, Panowie, cierpi Donbas, zrujnowany przez „prawdziwie prawosławnych braci”. I jeszcze długo będzie cierpiał wśród ruin, jeśli cała Ukraina nie ogłosi jakiejś „ogólnonarodowej tołoki” i wspólnymi siłami nie odnowi wszystkiego, co zrujnowane i zniszczone przez „prawosławny ruski mir”. Ale my to na pewno zrobimy, nie pytając, kto w jakim języku mówi i kto w jakiej cerkwi się modli. Bo to — nasi ludzie, moi — osobiście moi! — współobywatele, nasz — i osobiście mój — naród, i ja, jak każdy prawdziwy Ukrainiec, chcę, żeby wszyscy przedstawiciele tego narodu — każdy człowiek w naszej Ukrainie, byli szczęśliwi, zdrowi i zadowoleni z życia. I ja mocno wierzę, że tak właśnie będzie! I Cerkiew Lokalna — nasza, Ukraińska pod kijowskim omoforem — będzie! I pokój — będzie! I Ukraina — niepodległa, silna, bogata i wieczna — również będzie! A Wam, Wysokodostojny Władyko Agafangelu, należało swoją delegację mimo wszystko nie do Stambułu, a do Moskwy zawieźć… I to nie po to, żeby znów wzywać władzę Moskiewską do wzmocnienia walki przeciwko Cerkwi Lokalnej na Ukrainie, której stworzenie, według Waszych słów, „postawi krzyżyk na projekcie Wielkiej Rosji”, jak Wy to robiliście 4 lipca 2006 roku przy „okrągłym stole” w Moskwie, a po to, żeby wyjaśnić swojemu pierwszohierarsze Cyrylowi, że nie jest to Boża sprawa — błogosławić zabijanie prawosławnych braci, jak i łasić się na cudze. Przykazania Pańskie przypomnielibyście mu, jeśli już tak się stało, że on zupełnie o nich zapomniał. Szóste, na przykład, mówi: „Nie zabijaj!” A Cerkiew Moskiewska co robi? Błogosławi zabijanie — i to już nie pierwszy raz, tylko w ciągu niespełna 20 lat XXI wieku. Była przecież i Iczkeria, i Gruzja, teraz Ukraina, Syria… Warto byłoby przypomnieć Patriarsze Moskiewskiemu jeszcze 10. przykazanie, dotyczące „nie pożądaj”… Tam przecież nie chodzi tylko o „żonę” i „wołu”, lecz wyraźnie zapisano: „Nie pożądaj żony bliźniego swego, ani wołu jego, ani domu jego, niczego, co należy do bliźniego twego”. Znaczy to, że i cudzej ziemi „nie pożądaj” i nie stawiaj w niej swoich „mirów” — niech bliźni buduje swój własny „mir” na swojej własnej ziemi. I cudzej wolności, znaczy się, nie zazdrość… A Patriarcha Moskiewski wciąż się łasi: wciąż cudzą ziemię uważa za swoje terytorium — jak nie historyczne, to kanoniczne. Jakoś tak wychodzi, jakby Patriarcha nie znał ani historii, ani kanonów. Aż jakoś niezręcznie!.. Kiedyś już napisałam i, pomimo moich bardzo skromnych dochodów, wydałam własnym sumptem niewielką broszurkę, w której specjalnie dla Patriarchy Moskiewskiego lakonicznie i bardzo popularnie wyłożyłam wyjaśnienia wszystkich kwestii kanonicznych i terytorialnych, żeby sam się nie oszukiwał i nie wprowadzał w błąd innych. Broszurka ta nazywa się: „Pilny likbez dla Patriarchy Moskiewskiego Cyryla (Gundiajewa) oraz dla tych, którzy go słuchają”. Dobra to książeczka — mała! Szkoda, że Patriarcha Cyryl jej nie czytał albo nie zrozumiał, bo napisana jest naszą, „uliczną, z placu zrodzoną mową”, jak oceniła ją kiedyś gazeta „Sprawiedliwość”, która wychodziła z Pańskiego, Władyko Agafangelu, błogosławieństwem. Obraźliwie, oczywiście, ale w istocie — słusznie, Wasza Wysokoekscelencjo. Bo przecież mowa nasza rzeczywiście zrodziła się kilka tysiącleci temu, kiedy jeszcze nie było nie tylko instytutów językoznawstwa, ale nawet pisma i alfabetu. Oczywiście, tylko „uliczna”, ludowa żywiołowość mogła ją zrodzić. Rosyjska kształtowała się na podstawie już istniejącej staro-cerkiewno-słowiańskiej pisanej, a także tej samej naszej, ukraińskiej… Ale teraz nie o tym mowa. O tym Władyko, przy chęci, może Pan przeczytać w innej mojej książeczce — „Nauczyciele kłamstwa pod maską obrońców prawosławia” się nazywa. Tam właśnie mowa jest o językach: „niebieskich” i „ziemskich”, „kanonicznych” i „niekanonicznych”. A teraz chciałam po prostu powiedzieć, że skoro Patriarcha Moskiewski nie rozumie języka kraju, który uważa za swoje kanoniczne (czy nawet historyczne?) terytorium, to ja, znając nieco wszystkie języki słowiańskie, wraz ze staro-cerkiewno-słowiańskim, mogę bez trudu przetłumaczyć ten „Pilny likbez…” na rosyjski, a Pan, Władyko, jak będzie Pan w imię dobra Ukrainy jechał w odpowiednim kierunku (na Moskwę, mianowicie), zabierze go Pan ze sobą i wręczy Patriarsze Cyrylowi. Zresztą i Panu samemu ciekawie będzie ją przeczytać, bo „Litos…” napisany jest specjalnie dla Pana. Najwyraźniej nie czytał Pan zbyt uważnie, skoro do tej pory nie wyrzekł się Pan swojego kłamstwa i kontynuuje Pan błądzenie w słowach, opowiadając wiernym bajeczki o kanonach i o „prawdziwym prawosławiu”, w rzeczywistości dbając o to, by „nie została wyrządzona szkoda interesom geopolitycznym Rosji”, jak powiedziano otwarcie na naradzie biskupów „ukraińskiego” Kościoła PM 25.06 br. w dniu świętowania imienin waszego zwierzchnika — Władyki Onufrego. Bo znać prawdę, Władyko, choćby była ona nieprzyjemna i gorzka, jest koniecznie, jeśli już nie dla przeformowania własnej świadomości, to przynajmniej po to, by nie wprowadzać kłamstwem w pokusę swojej owczarni. Przecież sam Pan Bóg ostrzegł: „biada człowiekowi, przez którego przychodzi zgorszenie”. Zatem życzę szczerze, abyście wszyscy wyrzekli się wreszcie nieprawdy, którą niesiecie „zgorszenie” obywatelom Ukrainy, i żeby biada was nie spotkała ani na tym, ani na tamtym świecie. Bo w tym, że Pan tej prawdy nie zna, może i nie ma Pańskiej winy. Była ona tak niezawodnie ukryta i takimi pieczęciami zapieczętowana, że trzeba było za nią płacić i losami, i życiem. Ale nie ma prawdy, której Pan Bóg nie odkryłby w czasie przez Niego wyznaczonym, i za lekceważenie której nie zapytałby nas. Ciąg dalszy nastąpi.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn