Strona · s. 10strona oryginału ↗
Olena Bondarenko „Inna” gazeta (Rozmowa z Serhijem Sztańko)
Слово Просвіти, №32 за 2021 рік
Pożółkła kartka nie wiadomo jak znalazła się wśród innych papierów. Jeden. „Młodogwardziec”, 1 października 1991 roku, numer 116. Pierwsza i druga strona. Reszta – zbiory, fotografie, książki – została tam. W rodzinnym mieście, które zagarnął wróg. Na tym skrawku gazety – same patriotyczne artykuły. „Wspólne oświadczenie obwodowych organizacji Ruchu Ludowego, Ukraińskiej Partii Republikańskiej i Partii Demokratycznego Odrodzenia Ukrainy. »Uważamy, że wszelkie próby zasiewania wrogości narodowej na Donbasie, poszczuwania Ukraińców i przedstawicieli innych narodowości jednych na drugich na gruncie wzajemnej nietolerancji, wykorzystywania w tym antyhumanitarnym celu kwestii języka i kultury – to gruba prowokacja, skierowana na niszczenie jedności Ukrainy…«” Tuż obok – oświadczenie deputowanych Siewierodonieckiej Rady Miejskiej (26 osób): „Uważamy, że samo postawienie kwestii utworzenia autonomii Donbasu… jest prowokacją, skierowaną na »rozczłonkowanie« jedynej i niepodzielnej republiki, by w poszczególnych jej regionach zachować bolszewicko-totalitarne reżimy. Skutki wcielenia tej idei będą tragiczne i nieprzewidywalne… Zwracamy się do Rady Najwyższej Ukrainy: niezwłocznie uchwalić ustawę, która kwalifikowałaby działania, skierowane na naruszenie integralności terytorialnej Ukrainy, jako antyludowe i zbrodnicze…” Artykuły Łarysy Zalywnej „Wyszli z okopów – wychodzą z podziemia” (pod rubryką „Uwaga, KPZR!”) oraz Jurija Kozowskiego „Nie zapomnimy?”… A to tylko na jednej kartce… A były jeszcze publikacje Ju. M. Kozowskiego o prawdziwej historii „Młodej Gwardii” (w naszym kraju – po prostu wybuch bomby!). I „Być narodem!” Iwana Nyzowego. I „Na Sicz. Do Ukrainy. Do nas” oraz „Czy nam jest potrzebna ta Ukraina?” autorstwa waszej skromnej rozmówczyni. I dziesiątki, jeśli nie setki – proukraińskich i po prostu ukraińskich publikacji… Ta gazeta, bez przesady, kształtowała narodowe i demokratyczne poglądy na terenie Ługańszczyzny. Celowo i konsekwentnie. Dziś rozmawiamy z ówczesnym redaktorem naczelnym „Młodogwardzieca” Serhijem Sztańko. – Panie Serhiju, jak trafił Pan do dziennikarstwa? – Przyziemnie, powiedziałbym. W każdym razie nie był to zawód, o którym marzyłem od dzieciństwa. Z wykształcenia nie jestem dziennikarzem: w 1980 roku ukończyłem wydział filologiczny Ługańskiego Instytutu Pedagogicznego imienia Tarasa Szewczenki. Po otrzymaniu dyplomu zdążyłem przez kilka tygodni popracować w jednym z górniczych technikum zawodowych. Potem – służba w wojsku. Wróciłem do domu, latem 1982 roku postanowiłem spróbować pisać do gazety. Do obwodowej „młodzieżówki” przyjęli mnie na stażystę, a wkrótce przyjęto mnie na etat jako reportera. W „Młodogwardzieścu” pracowałem dziesięć lat: korespondent, kierownik działu, zastępca redaktora, redaktor… – A po „Młodogwardzieścu”? – Byłem w Ługańsku własnym korespon-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
