Strona · s. 16strona oryginału ↗
W niewoli muzy Terpsychory Z okazji 20-lecia Akademii Tańca im. S. Lifara
Слово Просвіти, №32 за 2021 рік
Niedawno Kijowska Miejska Akademia Tańca im. Serża Lifara przy wsparciu stołecznego Departamentu Kultury przeprowadziła na scenie Narodowej Opery Ukrainy koncert sprawozdawczy uczniów i studentów, radując koneserów sztuki choreograficznej nowymi osiągnięciami twórczymi. Wołodymyr KORNIJCZUK, zasłużony dziennikarz Ukrainy. Ponieważ trzyczęściowy koncert sprawozdawczy rozpoczął się inscenizacją wybitnego ukraińskiego baletmistrza Pawła Wirskiego „Marynarze” (muz. J. Łapinskiego), to i ja chciałbym w przeglądowym ćwiczeniu zwrócić uwagę przede wszystkim na prace studentów specjalizacji „choreografia ludowa” (pedagog – zasłużony artysta Ukrainy Ołeksandr Nesterow). W ciągu ostatniej dekady ten utalentowany wykładowca wyodrębnił się w niezwykle wyrazistą osobowość twórczą jako pedagog ze swoją specyficzną wizją choreograficzno-koncepcyjną i charakterystycznym stylem prezentacji nowych prac koncertowo-inscenizacyjnych, które wyraźnie rysują się na tle twórczości jego kolegów z Akademii Tańca, w szczególności takich mistrzów-pedagogów specjalizacji „choreografia ludowa”, jak zasłużony artysta Ukrainy Wadym Sabodasz, zasłużony pracownik kultury Ukrainy Łarysa Hełun oraz wykładowcy Natalija Hołowko i Julija Bobrownyk. Bezpośrednim dowodem na poparcie tych słów służą takie jego prace, jak „Mongolska statuetka” S. Halperina (choreografia I. Mojsiejewa) w wykonaniu studentki IV roku specjalizacji „choreografia ludowa” Switłany Menczury, która zaprezentowała widzowi zdumiewającą i filigranowo oszlifowaną w każdym szczególe plastykę. Albo jego nowa praca inscenizacyjna „Pasodoble” (choreografia O. Krapiwina) czy taniec argentyńskich pasterzy „Gaucho” (choreografia I. Mojsiejewa), gdzie wybrednego stołecznego widza zachwycają nie tylko kontrastowe stroje ludowe i żywiołowa rytmika, ale i czarujące górskie krajobrazy, przypominające nam Karpaty. I całe to porywające widowisko towarzyszy licznym okrzykom: „Brawo!”. Takie same parametry profesjonalne potwierdza również jego kolejna inscenizacja argentyńskiego tańca „Malambo” (w tej samej choreografii do muzyki ludowej w opracowaniu A. Husi), która od pierwszych akordów zniewala widza egzotyczną rytmiką, temperamentną prezentacją tej kompozycji i błyskotliwym wykonaniem technicznym, gdzie każde solowe wejście wirtuozowsko demonstruje wyrafinowaną technikę i wyrazisty artyzm sceniczny. Podobną falę owacji wywołał także taniec „Zakochany żołnierz” E. Cannio (choreografia M. Béjarta), gdzie solo wykonał student czwartego roku Witalij Herasymenko, który „usunął” swoim wykonaniem wszelkie gatunkowe oznaki farsowego żartu. Lecz największą zasługę pedagogiczną O. Nesterowa należy przypisać jego arcydzielnej inscenizacji „6 tańców” W. A. Mozarta (choreografia J. Kyliána), która jest na wskroś przesiąknięta iskrzącą ekscentryką i wymowną pantomimą, niezwykle imponującymi widzowi swoją ekspresyjną plastyką, rytmiką i błyskotliwą techniką wykonania. I wszystko to – proszę zauważyć! – rozwiązane jest w wyrazistej żartobliwo-parodystycznej formie, którą dyktuje zarówno wybrednie egzaltowana muzyka genialnego Austriaka Wolfganga Amadeusza Mozarta, jak i samo wykonanie tańców przez studentów IV roku specjalizacji „choreografia ludowa”. Wszak w tej kompozycji „obecne” są i żart, i klaunada, i ekscentryka, i parodia, i wielojęzyczna pantomima: cały ten uniwersalno-gatunkowy konglomerat pomaga utalentowanym wykonawcom wszechstronnie odtworzyć zarówno epokę mozartowską, jak i obecny w niej teatr „komedii masek” (dell’arte). Osobno chciałbym podkreślić, że w ciągu całego mojego pięćdziesięcioletniego „pobytu” jako zawodowego choreografa w dziedzinie muzy Terpsychory, podobnie doskonałej kompozycji dawno nie widziałem: w tym właśnie zawiera się wielka zasługa pedagoga Ołeksandra Nesterowa jako oryginalnego i niestereotypowo myślącego choreografa. Tę samą plejadę figlarno-charakterystycznych tańców kontynuowała również zasłużony pracownik kultury Ukrainy Łarysa Hełun, która w swoim nowym żartobliwym tańcu ukraińskim „Czumańdrycha” wystąpiła przed nami jako utalentowany baletmistrz i jako „autor-poszukiwacz” muzyki ludowej do tej kompozycji, co niezwykle wzbogaciło komediowy taniec, który z kolei wywołał u widzów falę owacji, podobnie jak jej dziewczęcy żywiołowy taniec „Kariczka”. I kilka słów o finale niezapomnianego gali-koncertu, który warto rozpocząć od jego „preludium”. Przed pokazem końcowego obrazu choreograficznego „Czerwona kalina” P. Wirskiego do muzyki I. Iwaszczenki w interpretacji studentów I–IV roku specjalizacji „choreografia ludowa” pod kierunkiem wykładowcy Nataliji Hołowko, spiker ogłosił, co następuje: wkrótce w Kijowie ma pojawić się bulwar imienia wybitnego ukraińskiego baletmistrza Pawła Wirskiego. Bądźmy razem! PRENUMERATA—2021 Koszt prenumeraty (z dostawą i kosztami pocztowymi): TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA „PROŚWITA”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
