Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

MIASTO MOICH NARODZIN

Слово Просвіти, №33 за 2005 рік

wolnego lwowskiego modernizmu. Dobierałabyś jeszcze ludzi do koloru ścian i żywiła się świętym duchem – tak właśnie słyszę oburzony głos wewnętrzny, uosobiony przez mieszkańca Majoriwki czy Sychowa… Ale kolor ścian we Lwowie jest przeważnie szary, a rytm linii… Oczywiście, nie każdy może sobie pozwolić na luksus podziwiania rytmolinii otoczenia, ale przynajmniej psów nie „wyprowadzać” na środku chodnika… bo częściej trzeba zamiast architektonicznych „nadmiarów i pozostałości” centrum miasta pilnować abstrakcyjnego malarstwa na asfalcie, „wróżyć” z resztek śmietnikowych i omijać licznych bezdomnych… W końcu i ta nizinna lwowska kultura harmonijnie wpisuje się w raj zagubionych w czasie dusz… we Lwowie jest wiele zrzuconych skrzydeł aniołów… pionowy tranzyt, stacja „Czyściec”… Prawie przeciętny lwowski dom Tak się złożyło, że swoje urodziny zawsze spędzałam w Kijowie, z wyjątkiem dwóch razy. Pierwszy raz było to w Gruzji, drugi – we Lwowie. Dobrze pamiętam swoje odczucia, bo jak się okazało, oderwanie od domu, czyli od miejsca narodzin w dniu urodzin, przeżywam szczególnie dotkliwie. To nie jest zależność od hucznych świętowań, których zresztą prawie nie miałam, bo człowiek, jak wiadomo, rodzi się i umiera sam, i dlatego, jak każdy normalny neurotyczny człowiek, czuję się w tym dniu dość samotnie. Cziatura – niewielkie górskie miasteczko w Imeretii, jedno z miejsc „rehabilitacji” Gruzinów jako narodu pracowitego, a nie tylko „sprzedawców goździków”, bo tutaj znajdują się znane na cały Związek kopalnie manganu (nawiasem mówiąc, na naszych bazarach goździki sprzedają Azerowie, a nie Gruzini). Jak mnie tam zaniosło – to osobna historia, ale ja tam odpoczywałam w sanatorium. Ogólnie wymyślone nie bez górniczego humoru: w środku góry – kopalnia, a na górze – sanatorium. Wypełzasz z przodka i od razu – zabiegi. Ja zabiegów nie przyjmowałam. I nie dlatego, że nie zasłużyłam, ale… „leczyli się” tam przeważnie miejscowi mężczyźni, a prywatnych wanien dla gości wtedy jeszcze nie było… Nie wpisałam się w sanatoryjny reżim, więc błąkałam się po górach. Wtedy, w mojej dniu urodzin, moi gruzińscy przyjaciele nakryli świąteczny stół na niewielkiej górze obok dawnego chramu: zamiast talerzy – chleb puri, warzywa, zielenina, ser owczy, domowe wino z kwewri… Od tych rustykalnych luksusów stołu, ludzkiego ciepła i niewysłowionego piękna krajobrazu serce latało jak ptak – zresztą do nieba było tak blisko, siedzieliśmy na samym szczycie. Odeszłam nieco dalej i położyłam się na ziemi. Była taka ciepła i pachnąca – żywa. Niebo przykrywało mnie lekkim kocem, między moim ciałem, ziemią i niebem nie było ani szczelinki i poczułam… swoją nieobecność. Tylko strumienie miłości między ziemią i niebem. Już rok mieszkałam we Lwowie i, dziwne, wcale nie myślałam o Kijowie. Tak, jakbym wiedziała, że muszę być tutaj i nie ma co rozdrapywać duszy niepotrzebnymi nostalgicznymi wspomnieniami. One zresztą nie zamierzały mnie męczyć, sama wybrałam Lwów jako miasto, w którym chciałam być. Ale w tamte urodziny poczułam, że wszystkie moje ochronne tamy zaczęła rwać ciemna woda powrotu. Tego dnia błąkałam się samotnie wąskimi lwowskimi ulicami i marzyłam o przestrzeni, Dnieprze i urwiskach, tęskniłam za kijowskim wiatrem jak za ukochanym… cała ta „narodnicka gadanina” była ucieleśnioną rzeczywistością, wszystko wewnątrz mnie bolało… tak bardzo chciałam do domu, choć krzycz… Domu wtedy nie miałam… tylko siebie. Rodzimy się ze szczęścia i z bólu, kiedy do gardła podchodzi ciemna woda subiektywnego czasu wieczności… rodzimy się sami, trzeba tylko znaleźć miejsce, gdzie jest to naprawdę możliwe… Nataliia SZEWCZENKO Tymofij Bojczuk. Przy jabłoni. 1919–1920 r. nie mogli ich ochronić, nawet ci, którzy wrócili „od białych niedźwiedzi”. Do tej pory nie mogę pojąć, po co „wyzwoliciele” niszczyli sady, wycinali winnice? Czyżby wierzyli, że z korzeniami sadu wykarczują także samych gospodarzy? A może bali się wrócić do dzieciństwa i zobaczyć, kim się stali? z Mariia KRYSZTOPA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn