Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

BANDYTOM — MANDAT POSŁERSKI

Слово Просвіти, №33 за 2005 рік

REZONANS NA ZMIANĘ DYKTATURY MIAŁY PRZYJŚĆ RZĄDY PRAWA “Bandytom — więzienia!” Proste, kategoryczne, maksymalnie pojemne i trafne w warunkach kryminalno-oligarchicznego reżimu hasło wyborcze Wiktora Juszczenki bardzo przypadło do gustu spragnionemu sprawiedliwości narodowi. Raz po raz Wiktor Andrijowycz rzucał tym hasłem w twarz ówczesnemu prezydentowi Leonidowi Kuczmie oraz jego spadkobiercy Wiktorowi Janukowyczowi, pragnąc rozwiać swój wizerunek uległego, bezcharakternego, zbyt kompromisowego człowieka. Jednocześnie ulubieniec narodu nieustannie podkreślał przestępczość Kuczmy, Janukowycza i ich popleczników oraz obiecywał należycie ocenić ich działania po zdobyciu władzy. W tym samym kontekście brzmiała obietnica ukarania zabójców dziennikarza Gii Gongadzego, którzy, zgodnie z “taśmami Melnyczenki”, otrzymali rozkaz porwania dziennikarza bezpośrednio od Leonida Kuczmy. Mowa była także o innych głośnych sprawach dotyczących zabójstw niewygodnych dla poprzedniej władzy polityków, biznesmenów i dziennikarzy, o zwrocie narodowi nielegalnie sprywatyzowanych przedsiębiorstw, ziemi itp. JUSZCZENKO ROZWIĄZUJE ZBRODNIĘ? Po inauguracji prezydent Wiktor Juszczenko stał się aktywnym uczestnikiem wyjaśniania zbrodni przeciwko Gongadzemu. Jakże inaczej można wyjaśnić codzienne długie narady prezydenta z prokuratorem generalnym Swiatosławem Piskunem, rozmowy z ministrem spraw wewnętrznych Jurijem Łucenką, ciągłe prezydenckie komentarze dla prasy na temat śledztwa w tej sprawie? I nie chodzi tylko o to, że zabójstwo Gongadzego stało się najbardziej głośną zbrodnią poprzedniego reżimu na Ukrainie, a Juszczenko wielokrotnie deklarował Zachodowi swoją gotowość postawienia wszystkich kropek nad “i”. Już dziś można mówić, że pan prezydent z punktu widzenia rządów prawa i Konstytucji nie miał prawa ingerować w kompetencje śledztwa i organów ścigania oraz jako pierwszy pospiesznie ogłosić, że “zabójstwo Gongadzego zostało rozwiązane”. Jeszcze 1 marca Wiktor Andrijowycz ogłosił światu, że zabójcy zostali znalezieni, a sprawę można uznać za zamkniętą. Obiecał, że za miesiąc zabójcy staną przed sądem, potem — za kolejny miesiąc, później — w lipcu. Bez wątpienia prezydent nie mógł składać takich oświadczeń samowolnie, czyli nie opierając się na informacjach S. Piskuna. Prawdopodobnie słusznie zauważają (zarówno rodzina zmarłego Gongadzego, jak i Mykoła Melnyczenko oraz Hryhorij Omelczenko), że pana Juszczenkę prokurator generalny po prostu “podstawia”, działając przede wszystkim z pobudek politycznych. Nawiasem mówiąc, panu Piskunowi, który faktycznie nielegalnie powrócił na swoje stanowisko, jeszcze w 2003 roku komisja śledcza Rady Najwyższej z ramienia H. Omelczenki i J. Łucenki przekazała listę milicjantów, na której znajdowali się wszyscy, którzy obecnie są aresztowani i oskarżani o bezpośrednie zabójstwo dziennikarza. Ciekawe jest również to, że pan Omelczenko i inni niedługo przed śmiercią Jurija Krawczenki wprost błagali Prokuraturę Generalną, aby aresztować byłego ministra spraw wewnętrznych oraz inne osoby zamieszane w zabójstwo, dla ich własnego bezpieczeństwa. Pozostaje otwarte pytanie, czy S. Piskun, który publicznie ogłosił wezwanie byłego ministra na przesłuchanie, jest winny śmierci pana Krawczenki i ucieczki za granicę generała Ołeksija Pukacza? Czy przypadkiem zginęła właśnie ta osoba, która jako pierwsza mogła wskazać na Kuczmę jako głównego organizatora zabójstwa? Czy prokurator generalny nie pracuje na to, aby organizatorzy zbrodni właśnie nie zostali wykryci? Być może dzieje się to za wiedzą urzędującego prezydenta, który pragnąc “legalnie” przejąć władzę jesienią ubiegłego roku, za pośrednictwem Zachodu mógł dać gwarancje nietykalności zarówno Kuczmie, jak i W. Łytwynowi (prawdopodobnemu podżegaczowi do zabójstwa Gongadzego). Tymczasem Prokuratura Generalna na początku tego miesiąca ogłosiła zakończenie pierwszej części śledztwa w sprawie zabójstwa Gongadzego i gotowość przekazania materiałów śledztwa do zapoznania się stronie poszkodowanej, czyli matce zabitego Łesi Gongadze oraz wdowie Myrosławie Gongadze. Ze swojej strony Łesia Gongadze niedawno oświadczyła, że znęcanie się naszych organów ścigania, w szczególności Prokuratury Generalnej, nad nią trwa i że będzie składać pozew do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. BORYS KOŁESNIKOW ZJEDNOCZYŁ I AKTYWIZOWAŁ WSZYSTKIE SIŁY OPOZYCYJNE? Walkę nowej władzy z bandytami ilustruje oczywiście również nie mniej głośna “sprawa Kołesnikowa”, którą opozycja jednoznacznie nazywa represjami politycznymi przeciwko zwolennikom Wiktora Janukowycza. Najwyraźniej jeszcze urzędujący przewodniczący Rady Obwodowej w Doniecku Borys Kołesnikow zrobił bardzo wiele, aby Wiktora Fedorowycza fanatycznie pokochał Donbas: od “karuzelowych” wycieczek z zaświadczeniami o prawie do głosowania po całej Ukrainie, “mobilizacji” ledwo żywych emerytów i chorych do lokali wyborczych, “naciskania” i wyganiania przedstawicieli Juszczenki w lokalach wyborczych, aż po akcje protestacyjne w Donbasie i stolicy. To ten sam Kołesnikow, który na separatystycznym zjeździe w Siewierodoniecku 9 grudnia 2004 r. ogłosił inicjatywę referendum w sprawie utworzenia “nowego ukraińskiego państwa południowo-wschodniego w formie republiki federacyjnej” ze stolicą w Charkowie… Jednak pan Kołesnikow, mimo wysokiego stanowiska w regionie, jako polityk nigdy się nie eksponował i wykorzystywał swój status, jak świadczą poinformowani doniecczanie, jako parasol ochronny dla swojej i całego potężnego lobby, włącznie z Achmetowami, działalności komercyjnej. Dlatego całkiem logiczne jest, że po tym, jak struktury siłowe poniosły porażkę w próbie znalezienia przestępstw politycznych Kołesnikowa, do sprawiedliwości zaczęła apelować rodzina Penczuków, oskarżając przewodniczącego Rady Obwodowej w Doniecku o wymuszenie z groźbą zabójstwa w 2002 roku. Dzięki głośnej sprawie karnej, którą ogromny segment mediów pracujących na “donieckie lobby” przekształcił w antyrządową kampanię PR, “bohater”-Kołesnikow, aresztowany 6 kwietnia tego roku, stał się drugą osobą w Partii Regionów. Faktycznie przez prawie 5 miesięcy byliśmy świadkami kampanii na rzecz stworzenia dożywotniej kariery politycznej Borysowi Kołesnikowowi, któremu nawet Wiktor Janukowycz może pozazdrościć. Nieudolne działania MSW, a zwłaszcza Prokuratury Generalnej, tylko wzmocniły nieufność społeczeństwa do działań władzy. W warunkach podwyższonego napięcia politycznego w państwie minister Jurij Łucenko nie zdołał nawet zapewnić przestrzegania wszystkich proceduralnych Hija Gongadze norm zatrzymania Kolesnikowa, chociaż oczywiście rozumiał wagę i rezonans każdego kroku. Natomiast młody rewolucjonista w duchu swojej epatującej tradycji kładzie nacisk na dwa ostrzały z broni automatycznej i jeden wybuch, którymi próbowano zabić Penczuka z powodu jego niechęci do oddania akcji przewodniczącemu Donieckiej Rady Obwodowej, i podaje to jako główne uzasadnienie zatrzymania Kolesnikowa. Chociaż, jak okazało się później, na Borysa Penczuka napadano w 1999 roku, a Kolesnikow w wszczętej wtedy sprawie karnej (która, nawiasem mówiąc, zniknęła) jeszcze nie figurował. Nie na korzyść naszych organów ścigania wybrzmiało również oświadczenie naszej ombudsman Niny Karpaczowej, że w protokole zatrzymania B. Kolesnikowa nie ma żadnej umotywowanej podstawy do aresztowania. Tymczasem Kolesnikow, w istocie jednocząc i aktywizując wszystkie siły opozycyjne, na tle ciągłych akcji protestacyjnych swoich donieckich fanatyków i okresowych blokad trybuny przez opozycyjnych deputowanych 8 kwietnia oświadczył, że niedługo przed zatrzymaniem wzywano go do Sekretariatu Prezydenta i żądano włączenia do list wyborczych Partii Regionów „potrzebnych władzy ludzi”. Bezsensowne, oczywiście, oskarżenie nawet w późniejszych, już przekształconych interpretacjach pana Kolesnikowa, ale media postarały się je rozkręcić. Sytuację zaostrzyło to, że nagle przed telewidzami pojawia się „terrorysta”, który z groźbą wysadzenia Kijowskiej Elektrowni Wodnej żąda wypuszczenia Kolesnikowa. W rezultacie o „terroryście” wspomniały tylko opozycyjne media, oświadczając, że okazał się nim pracownik milicji Kolei Południowo-Zachodniej. Mówiono, że to sprawka samych siłowików… Opozycja organizuje także przyjazd do Kijowa krewnych Penczuków, w szczególności Oksany i Serhija Martynowych, którzy oświadczają, że akcje centrum handlowego „Biały Łabędź” (przedsiębiorstwo rodzinne Penczuków na czele z ojcem Wołodymyrem Penczukiem) zostały sprzedane w 2002 roku dobrowolnie. Media praktycznie nie zauważają oświadczenia Wołodymyra i Borysa (jego syna i swego czasu dyrektora generalnego „Białego Łabędzia”) Penczuków, że rodzina Martynowych faktycznie nie ma z nimi żadnego związku z powodu konfliktu i dlatego nic nie wiedziała o wymuszeniach Kolesnikowa. Opozycja w końcu, choć nie uwolniła Kolesnikowa, dopięła jednak swego, że sprawę maksymalnie przeciągnięto. Chociaż Prokurator Generalny Piskun od samego początku oświadczał, że po miesiącu sprawa zostanie zamknięta („jeszcze wcześniej niż sprawa Gongadze”) i przekazana do sądu, Prokuratura Generalna, zabierając praktycznie już zamkniętą sprawę z Głównego Zarządu Śledczego MSW, zrobiła wszystko, by sprawę dociągnąć bliżej wyborów. Przez cały ten czas zmieniło się 4 śledczych, każdy zmuszony był za każdym razem od samego początku studiować sprawę, przesłuchiwać poszkodowanych, oskarżonego i świadków, wykonywać mnóstwo innych formalności. Zresztą potężni donieccy przyjaciele pana Kolesnikowa nie drzemali. W lipcu udało im się doprowadzić do przedłużenia śledztwa już zamkniętej sprawy, bo, jak oświadczyła Raisa Bohatyriowa i adwokat Andrij Fedur, „znaleziono niepodważalne dowody niewinności pana Kolesnikowa”, w szczególności to, że Kolesnikow po sprzedaży akcji przez Penczuków przelał im na konto 500 tysięcy dolarów — realną cenę akcji, a nie zaniżoną, jak twierdzili sami Penczukowie. Kolejną sensację i „dowód uczciwości” Kolesnikowa podchwytują media, mimo że Prokuratura Generalna wszczęła sprawy karne przeciwko Bohatyriowej i Fedurowi za ujawnienie poufnych informacji. Charakterystyczne, że Kolesnikowa gotowych było wziąć na poręczenie 73 deputowanych ludowych i proponowano kaucję w wysokości 2,6 miliona (!) hrywien. Wyłącznie pod niego opozycyjni deputowani lobbują i przyjmują ustawę, która pozwala przedstawicielom ludu brać na poręczenie aresztowanych. W każdym razie, nawet bez tej ustawy 2 sierpnia 2005 roku pana Borys Kolesnikow Kolesnikowa Apelacyjny Sąd Kijowa zwalnia z aresztu za poręczeniem osobistym, nie otrzymawszy od Prokuratury Generalnej poważnych podstaw do przedłużenia terminu zatrzymania o kolejne 6 miesięcy (?!). Pół godziny po zwolnieniu osobiście na Borysa Kolesnikowa czeka już samolot, który dostarcza „zakładnika represji politycznych” do Doniecka. Jeszcze nie zdążyły wszystkie media ogłosić zwolnienia Kolesnikowa, jak jego adwokaci, wśród nich Amerykanin Richard Haighby, oświadczyli, że to praktyczny dowód niewinności przewodniczącego Donieckiej Rady Obwodowej i że wkrótce zostanie uniewinniony. Tymczasem sam Borys Wiktorowycz natychmiast trafia na reanimację, prawda, arytmia serca na szczęście nie zagraża jego życiu, ale gorący news dla mediów i współczucie publiczności dla pana Kolesnikowa jest zapewnione. Wszystko to nie przeszkadza Borysowi Kolesnikowowi od razu aktywnie pracować na stanowisku przewodniczącego Donieckiej Rady Obwodowej. PROKURATURA GENERALNA ZNĘCA SIĘ NAD PENCZUKAMI Za tym wszystkim opinia publiczna, niestety, nie dowiedziała się prawdziwych istotnych faktów, które świadczyłyby o jakichś przestępstwach Kolesnikowa. MSW i Prokuratura Generalna ograniczyły się do sprzecznych i półpolitycznych oświadczeń, a rodzina Penczuków nie chciała publicznie „świecić”. Na szczęście Borys Penczuk w zeszłym tygodniu dał szeroką konferencję prasową w Kijowie, prawda, donieckie lobby świetnie się do niej przygotowało, tworząc za pomocą swoich przedstawicieli — podległych mediów, biura prasowego, adwokatów — po prostu wybuchową atmosferę w pomieszczeniu. Jednak przez hałas i mnóstwo agresywno-prowokacyjnych wykrzykników-„pytań”, komentarzy rzeczników Kolesnikowa i adwokata Fedura opinia publiczna usłyszała od Borysa Penczuka i jego adwokata Wiktora Czewhuza istotę problemu i oskarżenia Kolesnikowa. Wiktor Czewhuz tymczasem poinformował, że zgodnie z prawem na śledztwo w sprawie karnej daje się 2 miesiące, a minęło już 5 miesięcy i sprawa karna nie jest w sądzie. Adwokat zaznaczył, że „Biały Łabędź” był rodzinnym przedsiębiorstwem Penczuków. Ojciec rodziny, Wołodymyr Penczuk, ponad 20 lat poświęcił temu przedsiębiorstwu, on je zbudował. W ten biznes włączył się syn i inni członkowie rodziny. Corocznie rodzina otrzymywała dywidendy — około 50 tysięcy dolarów. „Powiedzcie, proszę, kto dobrowolnie sprzedawałby to przedsiębiorstwo? Czy były jakieś podstawy? Tym bardziej, rosną dzieci i wnuki. Borys nawet drugą wyższą uczelnię ukończył, żeby zajmować się tą sprawą. Nasuwa się jeden wniosek — zmuszono ich do sprzedaży” — podsumował pan Czewhuz. Kontynuacja na s. 4 Miliony ludzi podczas Narodowej (czy Pomarańczowej — dla tych, którzy boją się pierwszego słowa i wolą sprowadzić tamte wydarzenia do walki wyborczej między kandydatami) rewolucji walczyły właśnie przeciwko zbrodniczemu systemowi, o to, żeby bandyci wszystkich rang i gałęzi władzy wreszcie odpowiedzieli za to, co popełnili w ciągu 13 lat ogłoszonej niepodległości, a nawet za czas poprzednich dziesięcioleci represji politycznych przeciwko ukraińskości. Na zmianę dyktaturze, samowoli urzędniczej i kapitałowi kryminalnemu miało przyjść rządy prawa i ustawy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn