Strona · s. 13strona oryginału ↗
OLEKSANDR SUDAKOW: TCHNIENIE WIECZNOŚCI I OJCZYSTEJ ZIEMI
Слово Просвіти, №33 за 2008 рік
Oczywiście nie przypomina schimnika. Przeciwnie — jest bardzo swobodny i otwarty w rozmowie, a do tego obdarzony niezwykłym talentem literackim. Album-katalog, wydany przed nową wystawą, uzupełnia słowem reprodukcje — wyznanie artysty o jego drodze twórczej, o doświadczeniu. Oleksandr Sudakow nie ukrywa ani tych wspólnych dla całego naszego narodu wydarzeń, które kształtowały wrażliwość jego artystycznej duszy, ani tajemnic swojego rzemiosła, które dziś, jak i w czasach późnego średniowiecza i renesansu, pomagają przekazać odległym potomkom artystyczne objawienia o obcowaniu Człowieka z Naturą. Jego twórczość jest dla nas szczególnie cenna dzisiaj: w mętnych, a czasem po prostu obrzydliwych strumieniach informacji, które zalały społeczeństwo przez ekrany telewizorów, stopniowo się stępia, zwłaszcza u jeszcze niezaprawionych młodych ludzi, którzy potrzebują piękna i harmonii. A prawdziwa, uduchowiona sztuka jest zdolna wyhamować i zatrzymać proces samozniszczenia ludzkości.
Swoją ojczyznę Ołeksandr Sudakow odczuwa i maluje w taki sposób, że otwierają się Ziemia i Niebo, wylewając niewidzialnym strumieniem błogosławioną Miłość na każdego, kto potem spojrzy na ukończony obraz. Białe pagórki — żywe ciało ziemi — ukoronowane złotogłowymi cerkwiami pod bezmiarem nieba, gdzie chmury, jak żywe istoty, splatają się ze sobą i z nami. Są pokryte dywanami kwitnących traw, i nawet słychać woń macierzanki oraz górsko-słodką mieszankę piołunu i miodunki. Niespieszne ruchy zwierząt na pastwiskach — w zagłębieniach i wąwozach, a nad nimi unosi się, jak anioł, artystyczne i widzowskie spojrzenie, albo też zupełnie blisko, na słońcu, z ciekawością i ufnością spogląda na człowieka cielę lub biała koza… To są obrazowe opowieści, epickie i liryczne, zawarte w etiudach-miniaturach. We wszystkim tym nie ma sentymentalności, jest natomiast wzniosłość, która daje poczucie stabilności i bogactwa, wzbudza wiarę w dzień jutrzejszy i pojutrzejszy oraz w nowe tysiąclecia, bo cała ta doskonałość świata stworzonego przez Wszechmogącego jest dostępna człowiekowi; istnieje ona na pomoc i rozkosz dla sprawiedliwych i grzeszników. Właśnie ona wskazuje proste i zrozumiałe jasne drogi, zdolne wyprowadzić z bezdroży na rozstajach własnego losu. Na wystawie z okazji 65-lecia artysty zaprezentowano ponad sto prac, wykonanych w różnych technikach. Jednak Ołeksandr Sudakow przyznaje, że mimo wszystko preferuje lewkas, który jest najbardziej odporny na czas. Szczególnie zimowe pejzaże artysty jakby korespondują z dziełami malarzy połowy minionego stulecia, lecz nie pojawia się mistyczna myśl o wędrówce dusz — wręcz przeciwnie, czuje się, że wszystko na świecie istnieje jakby jednocześnie — trzeba jedynie włączyć się w to lub owo nakładanie się płaszczyzn czasowych. Osiąga się to długą pracą, nie tylko talentem. O. Sudakow maluje obraz, następnie szlifuje wyobrażenie, ponieważ kazeina — jeden z ważnych składników farb temperowych — staje się nadzwyczaj twarda i nadaje długotrwałą świeżość barwom na obrazie. Dalej artysta znów maluje, a dopóki obraz się utrwala, „kamienieje”, znowu
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
