Strona · s. 14strona oryginału ↗
NA SWOIM MIEJSCU
Слово Просвіти, №33 за 2008 рік
Andrij TOPACZEWSKIJ. Kontynuacja. Początek w nr 3, 5, 8, 10, 12, 14, 17, 19, 22, 24, 26, 28, 31 za 2008 rok. Arab tam nie rozbije namiotu i pasterze tam nie odpoczną ze swoją trzodą. Lecz będą tam legły dzikie zwierzęta pustyni... I będą się tam spotykać dzikie zwierzęta pustyni z hienami... Izajasz, 13:20-21; 34:14. Wielki prorok maluje obraz spustoszenia imperialnej stolicy, Babilonu, tego wyzyskiwacza i kata narodów. Głęboka obrazowa wyrazistość Izajasza, właściwa klasycznym utworom Starego Testamentu, zmusza czytelnika do wyobrażenia sobie, jak luksusowe miasto zamieni się w ruinę, którą zawładną drapieżne zwierzęta... Jakieś sto lat później, w VII wieku przed Chrystusem, prorok Jeremiasz, przewidując upadek nowej imperium babilońskiego, powtarza: Dzikie zwierzęta pustyni będą tam siedzieć z szakalami. Widocznie Jeremiasz był dobrze zaznajomiony z proroctwami Izajasza, które nie tylko znajdowały potwierdzenie w jego Księdze, ale i wpływały na jej język oraz obrazowość. Aby dowiedzieć się, kto kryje się pod alegorią „dzikie zwierzęta pustyni”, badacze Biblii musieli porównać nawyki i zwyczaje zwierząt, które mogły w tamtym czasie „legać” czy „siedzieć” na pustynnych terenach, prowadząc skryty tryb życia. Mogły to być dzikie koty, niezrównani myśliwi, którzy dobrze czują się w całkowicie bezludnych miejscach. Pogardliwie wspomniano o nich razem z szakalami i hienami, które również uważano za zwierzęta nieczyste. Do takiego wniosku doszli niedawno angielscy uczeni bibliści. Ale jeszcze w latach 60. ubiegłego wieku 14. werset 34. rozdziału Księgi proroka Izajasza w przekładzie Iwana Chomenki (pod redakcją Ihora Kosteckiego i konsultacjach Mychajła Oresta Zerowa) zabrzmiał tak: Dzikie. Jewhen CYMBALUK, obwód rówieński. „IKONĘ MAMA WYRWALA Z OGNIA”. — Historię odnowionej ikony należy zacząć od wsi Ostrożec, skąd pochodzi mój ojciec — opowiada Maria Omelczuk. — Rodzice, kiedy się swatał, przekazali mu ten święty obraz, który najprawdopodobniej kupili w Ławrze Poczajowskiej, bo chodzili tam na pielgrzymkę. Dlaczego i kiedy rodzinna relikwia pociemniała — nie pamiętam. Tata zmarł w 1941 roku, jeszcze przed wojną. Mamie zostało czworo dzieci — najstarsza moja siostra Kateryna miała 14 lat, Sofijka — 10, a nam z Niną — po cztery. Pewnego razu podczas wojny w naszej chacie zebrało się zgromadzenie — mieszkańcy wsi razem z kilkoma żołnierzami UPA omawiali, jak bronić dorobku przed Niemcami, których obławy stawały się coraz częstsze. Ale nie obyło się bez prowokatora. Kiedy do wsi zawitali Niemcy z Polakami, to od razu skierowali się do naszej chaty. Już od progu, jak opowiadała mama, zaczęli: „Gdzie banderowcy? Kiedy się zbierali? Dokąd poszli?”. I choć mama uparcie dowodziła, że u niej ludzie zbierali się nie na zgromadzenie, a na kościelne śpiewy, oni nie chcieli nawet słuchać. Podpalili chatę. A przedtem, jak palić, pobili wszystkie obrazy, portret Tarasa Szewczenki. Obrazu, który teraz się odnowił, jak na dziwo, nie pobili. Kiedy chata zajęła się ogniem, mama przypomniała sobie, że w środku została ikona. Mama pobiegła, wyrwała ikonę z ognia, a potem schowała w piwnicy. KOUPAK, SPOJRZAWSZY NA CIEMNY OBRAZ, ZDZIWIŁ SIĘ: „I CO WY NA NIM WIDZICIE?”. Chata spłonęła doszczętnie. A nad nami, bezdomnymi, zlitowała się ciotka, która mieszkała w ładnej i dużej chacie na obrzeżach Swyszczewa, bo ja już na tamten czas byłam inwalidką. Jakoś uciekałyśmy przed bombardowaniem na wozie, starsza siostra nie utrzymała mnie, spadłam i uszkodziłam kręgosłup. Lekarza w tamtym czasie we wsi nie było i kręgi zaczęły zrastać się nieprawidłowo.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
