Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

RZADKA IKONA ODNOWIŁA SIĘ PO 70 LATACH CIEMNOŚCI

Слово Просвіти, №33 за 2008 рік

W domu Marii Omelczuk ze wsi Swyszcziw w rejonie młynowskim odnowiła się ikona, która nosi rzadki i zarazem symboliczny tytuł „Narodzenie Twoje, Chryste Boże nasz”. A wcześniej święty obraz przeszedł prawdziwie męczeńską drogę — prawie 70 lat był całkowicie ciemny, cudem ocalał podczas pożaru wznieconego w czasie wojny przez hitlerowców; trafiał w pole widzenia znanego dowódcy partyzanckiego Sydora Kowpaka; o mało nie wylądował na śmietniku. Ciekawostką jest również to, że choć ikona odnowiła się nagle, Maria Fedoriwna wierzyła w jej zmartwychwstanie przez całe życie. Przynajmniej, jak sama zaznacza, z powodu przeczucia nadchodzącego cudu stale trzymała „ciemny” obraz na widoku. W 1943 roku przez naszą wieś przechodzili partyzanci kowpakowcy. Na podwórku ciotki postawili kuchnię polową i stąd przez jakieś trzy miesiące niemal codziennie zaglądał tu sam Kowpak. Już podczas pierwszych odwiedzin zapytał ciotkę Matronę, czyje to małe dzieci i dlaczego ja leżę. „Ona jest kaleką” — usłyszał w odpowiedzi. „To zabierzmy ją do szpitala. Tam być może dziecko wyleczą, jeszcze dziewczyna za mąż wyjdzie” — te słowa Kowpaka do dziś wspominam. Ale babcia z jakiegoś powodu odpowiedziała, że nie odda dziecka nigdzie. Wtedy dowódca partyzancki wykonał jeszcze jeden szlachetny krok — rozkazał kucharzowi, aby dawano nam jeść to samo, co partyzantom. Oni mieli i konserwy, i mięso. Ikona nie lada zdziwiła Kowpaka przede wszystkim swoją ciemnością. Mama z ciotką myślały, że wojskowy rozkaże zdjąć „przeżytek przeszłości”. Ale on tylko zdziwiony wzruszył ramionami, patrząc na ciemny obraz: „I co wy na nim widzicie? Ja na przykład nic”. Dalej niespodziewanie wyznał, że nie zabrania partyzantom mieć ikonek i nosić krzyżyków. Niech, powiada, wierzą, że Bóg ich zachowa… LUDZKIE SERCE WIERZYŁO Maria Omelczuk od ośmiu lat mieszka sama. Zmarli mama, siostra. Ze starej chaty Maria Fedoriwna przeprowadziła się do porządniejszego domu, który kupiła od siostrzeńca. — Kiedy się tu przeniosłam — kontynuuje opowieść kobieta — to ikonę powiesiłam nad swoim łóżkiem. Zawsze się do niej modliłam. Jeśli coś było potrzebne — prosiłam Pana o pomoc, dziękowałam Mu. A niedawno spojrzałam na obraz — i po plecach aż przeszedł mnie dreszcz: „Boże, ona przecież się odnowiła”. Jednak początkowo nikomu nie wyjawiłam tajemnicy, bałam się. Myślałam: kiedy ksiądz będzie święcił dom, wtedy mu pokażę. W końcu jednak nie wytrzymałam, wyjawiłam tajemnicę duchownemu wcześniej. On też poradził, aby obraz poświęcić i procesją przenieść do cerkwi, żeby każdy z parafian mógł mu się pokłonić. Zabrałam ikonę do swojego domu, bo przez cały ten czas czułam się samotna. Teraz mam inne odczucie: w domu nie jestem sama, tutaj jest Duch Boży. Ikona cudownie się odnowiła: ponad połowa wizerunku nabrała jasnego i żywego wyglądu. I pieczara, i aniołowie u góry, i Maria z Józefem przy Dzieciątku, i mędrcy, którzy pochylili się nad żłobem. Mało tego, kiedy ikona wisi, to aż mieni się kolorami. Odnawianie się ikon to obecnie zjawisko nieodosobnione. Ale to, co wydarzyło się w domu Marii Omelczuk, jest naprawdę szczególne. Jest przesiąknięte męczeńską historią i niezachwianą wiarą. Przez dziesięciolecia ludzkie serce wierzyło, że święty obraz ożyje, i w końcu te nadzieje się spełniły. Czyż nie ma tu związku między tym, co ziemskie, a tym, co niebiańskie?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn