Strona · s. 9strona oryginału ↗
Znają ją i czytają w ojczystym kraju…
Слово Просвіти, №33 за 2011 рік
…naście lat Lesia Chrapliwa wydawała dla maluchów-nowicjuszy czasopismo „Hotujsia”. Ten magazyn wychował nie jedno pokolenie Ukraińców na obczyźnie. Po przeprowadzce do Kanady Lesia Chrapliwa prowadziła zajęcia na kursach ukrainoznawstwa, kierowała (podobnie jak wcześniej znani pisarze Jurij Tyszczenko-Syryj, Bohdan Hoszowski, Olha Mak, Iwan Bodnarczuk, Antonina Horochowycz) Zrzeszeniem Pracowników Literatury dla Dzieci i Młodzieży (OPŁDM), pomagała w sprawach kościelnych, troszczyła się o rozpowszechnianie ukraińskich wydawnictw na świecie, ich reedycje i wysyłkę do szkół oraz bibliotek na Ukrainie, a od 1990 roku pracowała również w Światowej Koordynacyjnej Radzie Wychowawczo-Oświatowej przy Światowym Kongresie Wolnych Ukraińców, gdzie przejęła redagowanie biuletynu dla pedagogów „Odgłoś się!”. Oczywiście najdroższa dla Lesi Chrapliwej jest jej własna twórczość, która nie mieści się w tych 17 książeczkach, jakie pisarka wydała w Niemczech, Kanadzie i Ameryce. Dla dorosłego czytelnika wydała jeden zbiór wierszy „Dalekim i bliskim”, wszystko pozostałe to książki dla dzieci. Jej zbiór opowiadań „Wiatr z Ukrainy”, porywające powieści „Kozak Niewmyraka”, „Ataman Wola”, „Czarodziejski samochód” zyskały miłość ukraińskich dzieci na różnych kontynentach świata. Pisarka często zabierała głos w prasie z artykułami na temat literatury dla dzieci, uzasadniając swój wybór tego gatunku. „Literatura dziecięca, a precyzyjniej literatura dla dzieci, to nierozerwalna i w żadnym razie nie mało ważna część literatury każdego narodu. Książka przygotowuje dziecko, już od najmłodszego wieku, do czytania i właściwego odbioru napisanego tekstu. Im staranniej człowiek jest do tego przygotowany, tym lepiej zdoła przyswajać skarby literatury swojego narodu i połączyć się ze swoim dziedzictwem narodowym. Bo zaradny i zainteresowany czytelnik jest równie niezbędny w procesie tworzenia literatury narodu, jak jej twórca — pisarz, poeta, krytyk”. Warto wspomnieć, że książka „Ukraińskie obyczaje ludowe we współczesnym życiu” (ze słowniczkiem ukraińskich imion) była już dwukrotnie wznawiana na Ukrainie, a teraz nie sposób jej znaleźć — bardzo szybko się rozeszła, ponieważ w pierwszych latach niepodległości stała się swoistym podręcznikiem z zakresu etnografii. Cenne dla naszego czytelnika są też dwie kolejne książki — deklamator „Na cały Boży rok” (z wycinankami samej autorki) oraz zbiór dla najmłodszych czytelników „Pisanka dla ukraińskich dzieci”, który ukazał się dwoma wydaniami na obczyźnie i trzecim — w Kijowie, w pięknej artystycznej oprawie wybitnego ukraińskiego malarza emigracyjnego Petra Andrusiwa. W jednym z listów Lesia Chrapliwa pisze: „Czy mogłoby być większe marzenie dla nas, emigrantów, niż to, by nas znano i czytano w ojczystym kraju?!” I oto na naszych oczach marzenie naszych rodaków-emigrantów się spełnia. Dystans między nami coraz bardziej maleje i powoli stajemy się jedną rodziną literacką. Imię Lesi Chrapliwej w tej rodzinie jest wzorem poświęcenia, pracowitości i nieustannej wrażliwości na wszystkie wyzwania czasu, które do dziś stają przed Ukrainą.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
