Strona · s. 12strona oryginału ↗
JAK W WIELKIEJ RODZINIE
Слово Просвіти, №33 за 2011 рік
Dyrektor pensjonatu geriatrycznego Antonina URBANOWSKA przyjęła mnie niezbyt chętnie. Mówi: „Oto przychodzą reporterzy z telewizji, powiem zdanie: „Mamy dużo owoców. Teraz ich nie ma”. To oni wytną pierwsze zdanie i zrobią wszystko, żeby reportaż był negatywny”. Jednak dowiedziawszy się o szczerych intencjach „Słowa Proświty”, złagodniała i zechciała podzielić się wieloletnim doświadczeniem pracy z osobami starszymi, wszak w systemie opieki społecznej pracuje od 35 lat. — Antonino Michajłowno, jak obecnie żyje pensjonat? Kto pomaga? — Trudności mamy takie, jak w całym państwie: ciężko, ale przetrwamy. Młodych wolontariuszy nie ma, gdyż młodzi nie są przyzwyczajeni myśleć, że będą starzy i, być może, będą przebywać w takim zakładzie. Sponsorów nie ma. Nam przeważnie pomagają organizacje religijne, które opiekują się leżącymi chorymi, organizują koncerty. — Czy wymieniają się Państwo doświadczeniami z zagranicznymi kolegami? — Byłam w placówkach geriatrycznych Niemiec i Polski. Wymiany doświadczeń nie może być, bo mamy absolutnie różne warunki materialne, poziom wyposażenia medycznego, finansowanie — nam do nich jeszcze daleko. Chociaż w naszym pensjonacie byli przedstawiciele wszystkich krajów europejskich, którzy ocenili nasze warunki mieszkaniowe znacznie wyżej niż ich, bo średnio w Europie mieszkanie w podobnym pensjonacie kosztuje od 5 tysięcy euro miesięcznie. Po to, żeby człowiek poszedł do takiego jak nasz pensjonatu, musi być zamożny. U nich nie ma państwowych placówek geriatrycznych, należą one do osób prywatnych, a w Niemczech, na przykład, większość zakładów dla starszych należy do parafii kościelnych. Na dzień dzisiejszy mamy warunki bytowe i wyżywienie na należytym poziomie, a wyposażenie medyczne — nie. — Chyba osoby starsze najbardziej cierpią z powodu samotności i braku kontaktu? — Samotni ludzie, którzy przychodzą do pensjonatu, nie myślą o kontaktach, wszak nie są one dla nich najważniejsze. U wielu z nich pozostało jeszcze „sowieckie” postrzeganie — my zarobiliśmy i nam są winni. Mamy dużą salę widowiskową na 320 miejsc, gdzie kilka razy w miesiącu odbywają się koncerty i wykłady, i jeśli jest tam 30—50 osób, to już dobrze. Osobom starszym to nie jest interesujące, być może jeszcze dlatego, że w każdym pokoju jest telewizor z anteną satelitarną. Ludzie idą do naszego zakładu nie dla kontaktów, a dlatego, że nie mogą się sami obsłużyć, przygotować sobie jedzenia, brakuje środków, by żyć samemu. Smutno, kiedy masz 80 lat, a stale przebywasz w zamkniętym pomieszczeniu i nie możesz samodzielnie zejść na pierwsze piętro. Inni trafiają do nas przez konflikty rodzinne, bo nie mogą ułożyć sobie życia z członkami rodziny. Zdarzają się konflikty i tutaj, między mieszkańcami pensjonatu, wszak każdy ma swoje interesy, upodobania, pod względem poziomu wykształcenia, poglądów politycznych są różni. Bywa, że po wyborach przez trzy miesiące ze sobą nie rozmawiają. W pensjonacie są osoby starsze, które nadużywają napojów alkoholowych, stąd wiele problemów i kłótni. Jest pewna aktywna część osób starszych, które czymś się interesują, coś robią, a są całkiem bierni, których nic nie interesuje. U nas, jak w wielkiej rodzinie — wszyscy są różni. W Europie zaś w placówkach geriatrycznych mieszkańcy nie siedzą po prostu tak sobie, a są czymś zajęci, coś robią, mają jakieś zainteresowania. Naszych ludzi bardzo trudno poruszyć, zaangażować do pracy. Teren pensjonatu to 4 hektary, co tydzień jest co sprzątać, ale osoby starsze niechętnie się do tego włączają. — Proszę opowiedzieć, z jakich rodzin przychodzą do pensjonatu osoby starsze? — Do takich zakładów człowiek z dobrego życia i dobrej rodziny nie przychodzi. To w Europie od dawna jest przyjęte, że dzieci mieszkają oddzielnie od rodziców i rodzice z własnej woli idą do placówek geriatrycznych, gdzie dobrze żyją. U Słowian dzieci mieszkają z rodzicami i opiekują się nimi. W naszym pensjonacie niewielu jest tych, którzy mają dzieci. Ze szczęśliwych rodzin jest bardzo mało, w większości to emeryci, których nie ma z kim zostawić, a dzieci są bardzo zajęte. Wielu jest takich, których synowie i córki wyjechali za granicę, a oni nie zgodzili się z nimi przeprowadzić. Inni — z różnych przyczyn samotne osoby starsze w wieku do 96 lat. Mężczyzn u nas jest znacznie mniej niż kobiet, dlatego odczuwają oni szczególną kobiecą uwagę. Mamy 108 podopiecznych — leżących, którzy nie mogą się sami obsłużyć, nie wychodzą z pokoju lub poruszają się na wózkach. Chcę podkreślić: u wielu jedno słowo „dom-internat” wywołuje negatywne odczucia, mówiąc, że lepiej umrę w domu z głodu, niż tam pójdę. Przyzwyczaili się, że kiedyś w internatach mieszkało po pięcioro w pokoju, nosili jednakową odzież, ale tego dawno nie ma. Teraz są zupełnie inne warunki mieszkaniowe. — Antonino Michajłowno, proszę opowiedzieć o rozkładzie dnia i warunkach mieszkaniowych osób starszych. — Zbliżamy mieszkanie do warunków domowych, nie stawiamy żadnych ram, rozkładu dnia nie ma. Wszystkie cztery piętra pensjonatu są absolutnie jednakowe. Dzieli się on na dwa korpusy: w jednym mieszkają ludzie, którzy mogą samodzielnie się obsłużyć, a w drugim — leżący. Każdy ma swój pokój: dla jednego — 13,5 metra, dla dwojga — 18. U nas mieszka wiele par małżeńskich. W każdym pokoju balkon, łazienka. Na każdym piętrze pokój wypoczynkowy, kuchnia. Podopieczni otrzymują całodobową opiekę medyczną. W pensjonacie funkcjonują gabinety fizjoterapii, masażu, fizykoterapii, diagnostyki funkcjonalnej, speleoterapii, laboratorium, apteka. W ciągu dnia emeryci zajmują się tym, czym chcą. Ktoś jedzie do miasta, ktoś odpoczywa. Ale kiedy człowiek jedzie na kilka dni do bliskich, to pisze oświadczenie, żebyśmy wiedzieli, gdzie się znajduje. Mamy mikrobus, żeby wozić osoby starsze na wycieczki, do miasta na zakupy. Razem z Antoniną Michajłowną robimy wycieczkę po pensjonacie geriatrycznym. Idziemy do kuchni. Wyżywienie jest rozpisane dokładnie: o 9 godzinie — śniadanie, o 12 — drugie śniadanie, o 14 — obiad, o 16 — podwieczorek, o 18 — kolacja. Jest menu zwykłe i dietetyczne. Rozpisane są daty urodzin wszystkich mieszkańców, żeby w święto pogratulować, upiec ciasto. Przy wejściu do jadalni widzimy ciekawy stojak, gdzie wskazano, w jakiej odzieży wchodzić, taki sobie dress-code. „Mamy młodych inwalidów, którzy chodzą do jadalni w szortach. Osoby starsze denerwują się, — mówi dyrektor pensjonatu. — Za tym śledzi samorząd lokalny, oni prowadzą swój dziennik”. Chodzimy po pensjonacie, wchodzimy do pary małżeńskiej. Przyjazna kobieta zajmuje się rozsadą na balkonie. Leonid Iwanowicz i Wiera Tierientiewna mieszkają tu już pięć lat. On — kandydat nauk biologicznych, ona — agronom wyższej kategorii. Wiera Tierientiewna opowiada: „Poszliśmy na emeryturę, zachorowaliśmy, po operacji na sercu mąż stał się słaby, i ja silnie choruję, dlatego zdecydowaliśmy się pójść do pensjonatu. Mieliśmy działkę, ale z każdym rokiem coraz trudniej o nią dbać, dlatego tam nie jeździmy. Podtrzymujemy zdrowie tutaj, gdzie nam pomagają wykwalifikowani lekarze i otrzymujemy jakościową konsultację”. Leonid Iwanowicz uzupełnia opowieść żony: „Karmią nas normalnie. Kierownik”
Spokój… Niespieszność… Właśnie te słowa przyszły mi na myśl, gdy trafiłam na teren stołecznego pensjonatu geriatrycznego. Jest on położony w rejonie swiatoszyńskim. Przy bramie znajduje się przystanek autobusowy, niedaleko jest strefa leśno-parkowa, a po drugiej stronie drogi — ogromna nowa zabudowa, z której plakatów uśmiechają się gwiazdy, zapraszając do kupna nowych mieszkań. Pensjonat zbudowano w 1992 roku. Jest to stacjonarna placówka socjalno-medyczna przeznaczona do stałego zamieszkania obywateli w podeszłym wieku, weteranów wojny i pracy, inwalidów, którzy wymagają opieki osób trzecich, obsługi bytowej i medycznej. Do pensjonatu przyjmowani są tylko kijowianie zgodnie ze skierowaniem Głównego Zarządu Ochrony Socjalnej Ludności miasta Kijowa.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
