Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału

Na granicy rozłamu i zdrady

Слово Просвіти, №33 за 2012 рік

Iwan ZACHARCZENKO, członek NSPU, obwód kijowski. Rozłam i zdrada to tragiczne strony naszej historii. Nie będziemy się w nie zagłębiać, bo i dzisiaj na tej granicy stoją ludzie, którzy dają przykład rozłamu i zdrady. Odwróćmy się od takich, oni, niczym szaleńcy, idą drogą zła, ziemia pod nimi ugina się, nie chce ich trzymać. Dlatego nikt nie dziwił się, że na tej granicy znalazła się osoba, która zapewniała, że jest niby potrzebna Ukrainie. Teraz stoi przed Ukrainą i płochliwie mruga oczami. Wstyd można przełknąć, a hańbę — nigdy. Kiedy lud bieduje, cierpi krzywdę i znęcanie, władni urzędnicy, którzy rozumieją to, nigdy nie rzucą się na język, aby poszarpać duchowe ciało narodu. My nieuchronnie zsuwamy się do przepaści, ale nie wszystko mądrze ważymy — wagi rozumu są zepsute. Aby przyspieszyć tragedię, kiwałowie i kolesniczenki pragną zrujnować językową podstawę naszego istnienia. Wtedy im będzie łatwiej dusić nas. Istotnie ci, którzy pokazują swoje kły, nigdy nie poznają, czym jest język pełen czarów swoich, kim i z jakiego materiału ona jest utkana? Tutaj potrzeba wielkiego serca, a kto ma je, nie stanie deptać językowego Edenu, a będzie zachowywać i szanować jego Bożą istotę. Lecz przygaszona grzechami elita nie spodziewała się, że język, który wymyślili uwięzić, zdolny jest jednym słowem obudzić narodowy gniew, który nie cichnie do dziś. Niech strzegą się, ognisko, które sami rozpalili, spopieli ich. I czas zapłaty nadejdzie. Ludzie zmęczyli się cierpieć i żyć na ruinach, a władczemu molochowi, który szaleje, nie oddamy w ofierze ojczystego języka. Drażni powiedziane głównym dyrygentem regionałów: “Ocenite krasotu igry. My ich razwieli, kak kotiat…” To nie mowa męża stanu, a szulerski “język” watahy, która służy bałwanowi, którego uważają za niedoścignionego. Naprawdę on jest słaby, a jeszcze słabsi ci, którzy gną się i dogadzają. Dlatego słowna pewność siebie pana Czeczetowa jest pospieszna i porażkowa. “Tuszki” i narodowych przechrztów, może i rozwodzą “jak kociąt”, ale naród, który jeszcze stoi za waszymi plecami, nie rozwieść. To twierdza, nieskorena moc, o którą rozbijają się jeszcze gorsze zamysły. Czasem wydaje się, że za triumfalnym machnięciem ręki, grzmi komenda: “Bratwa, naprzód!”, ale główna “bratwa” nie siedzi tam, ona ma własne kłopoty, wszystko przekazali trenowanym przyciskowcom, którzy, niczym zaprogramowani, naciskają potrzebną… W taki niechlujny, nieodpowiedzialny sposób rozwiązują los kraju, narodu i każdego człowieka. Obok przyciskowców dyslokują się czerwonolice działania, które stale w żywe ciało kraju wbijają swoje trujące żądła. Kłamstwo i sprzedajność — główna taktyka ich przeżycia. My nacierpieliśmy się, doznaliśmy od nich mąk i cierpień, ale szkoda, że nie wyrównaliśmy rachunków z nimi. Teraz oni bezczynszują, przejawiają bandyckie nawyki — łapać za gardło i dusić. Dziedziczność! Ponad 70 lat czynili okrutne represje naprzemian z obłudnym kłamstwem o świetlanej przyszłości. Oto i mamy tego! Dzisiaj, pchając się do władzy, aby czynić bezład, wykorzystują z bolszewickiego arsenału wytarte hasła i frazy, aby zatkać, zatrwożyć nimi zmęczony lud. Prawda, teraz oni są nikim, lokaje, których wykorzystują w swoich celach ciemne siły. Służąc im, czynią prowokacje, na swoich zgromadzeniach pompatycznie honorują zbrodniarzy minionego wieku, którzy czekają na sąd narodowy. Niewinnie przelana krew nie wybacza się… Takim, oczywiście, niepotrzebna nasza mowa. Oni, szalejąc, razem z zatwardziałymi rusyfikatorami, ciągną Ukrainę na Golgotę. Pragną, jak to było, wszystko przekręcić, przewrócić do góry nogami. Żółciowa zachłanność nadto szkodzi naszej suwerenności. Lecz to brodzenie, tę sztuczną żywiołowość wzburzenia mógłby jednym palcem pohamować gwarant państwa. Ale on nie w tę stronę patrzy. Wyczekuje. Jednak Rosja, która pilnuje Ukrainę, niczym kot złapaną mysz, nie śpieszy się oceniać starania janczarów. Teraz, przed obliczem zagrożenia, nam należy jednoczyć się, wzmacniać narodowe pozycje, bo życie bez ojczystego języka może stać się naszym końcem. Dwujęzyczność — trucizna, która nieodmiennie spowoduje dwulicowość, i Ukraina przekształci się w Babilon. My i tak upadliśmy, a takiego rozgardiaszu, który odbywa się obecnie, nie było wiekami. Ukrainę zagryźli do kości. Pożar nie wyrządziłby takiej szkody, jaką zadali swoi sprzedajni wraz z przybłędną hołotą. Im nie cierpi się, ryją pod naszą ziemię i język. Będziemy drzemać, wezmą nas gołymi rękami. Ciężką będzie dola najmitów. Oprócz wszystkiego, nas pozbawiają jedynej możliwości, aby język państwowy stał się poręką jedności i niezłomności Ukrainy oraz jej narodu. Uruchomiono wrogie podstępy i zamiary. Ludzi, zgorzkniałych życiem, zderzają czołami, drażnią, szczują, a oni, gdzie by zjednoczyć się, gryzą się między sobą, depczą jeden drugiego. Ten bajzel, który tworzy władza, spadnie Bożym kamieniem kary na nią. Widzą wszyscy jak “…oni chleb bezbożności jedzą i wino grabieży popijają”. Luksusy, przez które oni zapomnieli. Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki o państwie i społeczeństwie, to praca okradzionych i znękanych. Patrzysz na bajeczne posiadłości i czujesz, że to nie od Boga, a od diabła, który szpeci człowieka, zaćmiewa rozum i sumienie, budzi drapieżne instynkty. I dzieje się niewiarygodne, człowiek traci poczucie miary, zagarnia, zagarnia, a jemu wciąż mało… Myślisz: czy było coś podobnego w tym świecie? Przypomina się Ceaușescu, rumuński dyktator… Lecz ta zgubna nienasyconość, jakkolwiek pięknie by się nie zaczynała, ma tragiczny koniec. Mnie niepokoi młodzież, która nie jest gotowa do decydujących działań. Na stadiony, różne zbiegowiska przychodzą tysiące, a pod Ukraińskim Domem, który w tym groźnym czasie musiałby wulkanem kipieć, stoją jednostki, ale niepowstrzymane, prawdziwe i odważne, które głodowym protestem przypominają władzy: zejdźcie z drogi, nie do końca niszczcie Ukrainę! To nie fałszywi korczagińcy, oni są przepełnieni miłością do swojej Ojczyzny. W tej ciemnej godzinie tylko młodzi muszą dbać i myśleć o jutrzejszym dniu, o swojej przyszłości, która nagle została zabrana i sponiewierana. Socjalna apatia, która obecnie się zakorzenia, jest wrogiem młodego ducha. Ona męczy serce, zaćmiewa rozum, i człowiek nie widzi i nie słyszy oszustwa, nie powstaje, nie ratuje siebie od pełzającego zła i nieszczęścia. Bezczynność i niezdecydowanie skrzywiły, przywiędły młode pędy. A Ukraina czeka na młodą siłę, żywego ducha, bez których nie podniesie się z ruin łez i cierpienia. Moralny upadek jest od złego, którego nasadzają apologeci światowego panowania: „Będziemy brać się za ludzi od dziecięcych, młodzieńczych lat, główną stawkę będziemy robić na młodzież, zaczniemy rozkładać, demoralizować, rozpustzać ją. Zrobimy z nich cyników, prostaków, kosmopolitów”. Ta ludzko-nienawistna brednia, która chodzi po świecie, nie zrodziła się w jasnej głowie. Od niej, która szpeci życie, należy się odżegnać, jak od złej siły, która prowadzi ludzi labiryntem bez nadziei i bez prześwitu. Ludzie nie wytrzymują, padają od alkoholu i narkotyków, grzęzną w błocie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn