Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Dzień Niepodległości jako Dzień urodzin

Слово Просвіти, №33 за 2013 рік

— Czyż nie siła tolerancji przeszkodziła nam stać się niezależnym państwem już kilka razy w ciągu naszej historii? — Staniemy się normalnym państwem, kiedy zdyscyplinujemy się wobec swojego państwa. Okoliczności rozpadu ZSRR to okoliczności, kiedy samo pchało się w ręce. A mimo to trzeba go było dokonać. Dlatego w kraju jest tak wiele protestów: dlaczego on stał się bogatszy, a ja nie? — Ile lat potrzebujemy, aby dojść do Europy? — Zbyt wychwalamy Europę jako idealny system. Tam nieustannie trwa walka. Ale jednocześnie istnieje pewien poziom obowiązków i praw. — Pamiętamy, jak do Ukrainy odniosła się Europa, na przykład w 1918 roku. Wszystkie narody otrzymały prawo do samodzielnego istnienia, a nas, Galicję, powiedzmy, oddano w „użytkowanie” spragnionemu sąsiadowi. — O prawo zawsze przelewała się krew. Ukraińcy nie mieli takiego potężnego krwotoku. Czwarty Uniwersał, na przykład, został napisany w wagonie, bo Niemcy mówili, że będą bronić Ukraińskiej Republiki Ludowej. Więc go napisali i ogłosili w wagonie… W końcu, nieustannie sami siebie sprzedajemy. Jeśli spojrzeć na całą naszą historię, to tam jest ciągła sprzedaż. Okres hetmański charakteryzuje się sprzedażą, okres URL — niezdecydowaniem, tak samo, jak i okres lat 90. Dlatego przełom 1991 roku był bardzo radykalny. — A nie dopuszcza Pan myśli, że gdyby nie M. Gorbaczow był prezydentem ZSRR, gdyby nie B. Jelcyn kierował Federacją Rosyjską — a na przykład obecny władca — Ukrainę „obroniono” by przed niepodległością? — Związek już szedł ku rozpadowi. Gorbaczow musiał się pojawić — i się pojawił. Jelcyn był prawdziwym wielkim Rosjaninem. — Mimo wszystko działania tych dwóch ludzi dały dobry rezultat. Dla Ukrainy. — I nie tylko oni — już i społeczeństwo wtedy dojrzało. — Tak naprawdę nasze społeczeństwo jeszcze do tej pory nie może dojrzeć. — Ale jest „dojrzeć”, a jest „budować państwo”. To dwie rzeczy. A praca społeczna zakłada dyscyplinę, która składa się z dwóch części: wewnętrzna dyscyplina i przemoc. Otóż, wewnętrzna dyscyplina to bardzo skomplikowana sprawa, kiedy żyje się w czasach niekontrolowanego rozpadu bogactwa. Znika własność państwowa. Znika rozliczalność za procesy, które zachodzą z własnością państwową. Znika dyscyplina państwowa. A wtedy narusza się dyscyplina wewnętrzna. Przy czym całkowicie. Możliwość wzbogacenia się w tym ogłoszonym państwie różnymi drogami staje się wszechdozwolona, niekontrolowana. Nie ma latarni. I wtedy albo przychodzi wódz, albo nastaje liberalna demokracja: powstają grupy oligarchów, a także pojawiają się ich antypodzi — komuniści. I te dwie siły rozdrabniają Ukrainę: oligarchowie — wszechwładzą, komuniści — swoją utopijnością. Zatem mamy to, z czym trzeba sobie poradzić. Czyli zbudować społeczeństwo z dominującą klasą średnią. I jedną z dróg do tego jest przystąpienie do Wspólnoty Europejskiej. Rozmawiał Bohdan ZALIZNIAK. Zakończenie. Początek na str. 1. Duch narodu jest niezwyciężony. Łarysa CHOROLEC, artystka ludowa Ukrainy, pisarka. Święta chwila ogłoszenia Niepodległości Ukrainy jest ze mną na zawsze. Prześwieciła w przeddzień moich urodzin. W tamtym czasie byłam ministrem kultury i razem z artystką ludową Ukrainy Taisiją Łytwynenko otwierałyśmy Międzynarodowe forum dziecięce Krymu. Złociło się niebo i góry, Morze Czarne i morze dziecięcego dźwięcznego głosu, winszując narodziny nowej wolnej Ukrainy. Wywalczyliśmy. Spełniło się. Duch narodu jest zaiste niezwyciężony, wola jego wszechmocna. Bezmierna radość i duma ogarnęły mnie. Uświadomienie wielkości tysiącletniego ofiarnego czynu przodków, dziadów, bliskich i dalekich, mojej babci Jefrosynii Kelbycz, mojego ojca Iwana Jakowycza Chorolca, nauczyciela, bojownika i obrońcy języka ukraińskiego, ukraińskich pisarzy. W tamtym dniu przysięgłam święcie wypełniać misję utrwalacza ukraińskiego ducha, tym żyję do dzisiaj. I dziękuję Bogu za łaskę bycia Ukrainką w tym państwie. Wszystko zależy od nas z wami. Ołeksandra NYMCZENKO, dziennikarka, m. Chersoń. Urodziłam się z Ukrainą w sercu. Moja mama miała urodzić 25 sierpnia, ale ja miałam swoje plany. Dlatego już 24-go o 5 rano lekarze w szpitalu położniczym w Wełykiej Lepesysze (obwód chersoński) nie spali, mój wrzask wszystkich podniósł na nogi. Nie po prostu krzyczałam, a chciałam powiadomić, że Ukraina w tym dniu stała się Niepodległym państwem. Jestem patriotką swojego państwa! Od wielu rówieśników słyszę, że chcą żyć w innym kraju. A ja wierzę, że Ukraina jeszcze podniesie się z kolan i rozkwitnie wszystkim na dziw… Wszystko zależy od nas z wami. Nad moim imieniem rodzice długo nie myśleli i nie spierali się. Tata przekazał mamie do sali karteczkę: „No, dobrze, niech będzie Saszeńką”. Na co mama odpowiedziała: „Ja to zdecydowałam dawno!”. A upartości mojej mamusi można pozazdrościć! Toż trzeba, wymyślić imię córeczce jeszcze w 1. klasie! Właśnie wtedy, pod koniec lat 70., wyszedł film „Moskwa nie wierzy łzom” (córkę głównej bohaterki nazywano Sasza). Oto tak urodziłam się ja: w nowym państwie z symbolicznym imieniem. Za 18 lat będę miała 40. Jak mówiła bohaterka filmu „Moskwa nie wierzy łzom”: „W 40 lat życie dopiero się zaczyna!”. Mam nadzieję, że wtedy moje dzieci będą żyć w sprawiedliwym, uczciwym kraju! Dziennikarstwo dla mnie to zawód i hobby. Czy zmienię coś na lepsze w kraju czy nie — nie wiem, ale piszę prawdę, choćby jak gorzka by ona była. A Saszkowi — trzy lata! Nasz kolega, dziennikarz „Słowa Proświty” Petro Antonenko ma sześcioro wnuków: pierwszych pięciu — chłopcy, najmniejsza — dziewczynka. Sasza Piwtorackyj (na zdjęciu z dziadkiem), syn córki Tetiany i jej męża Serhija, urodził się właśnie w Dzień Niepodległości Ukrainy, 24 sierpnia 2010 roku. Tak że dla małego i jego rodziny to podwójne święto. A zdjęcie to zrobiła mama Saszka, Tetiana. [Fragment tekstu:] reczenia Hołodomoru jako ludobójstwa narodu ukraińskiego, jego prawa do walki o wolność i państwowość, zagrożenie utraty perspektywy europejskiej i oznaki międzynarodowej izolacji Ukrainy, niszczenie małego i średniego biznesu na korzyść oligarchów — takie są realia naszych czasów. A gdzież my jesteśmy? „A my patrzyliśmy i milczeli, i w milczeniu drapaliśmy się po głowach — niemi, podli niewolnicy!” To o kim pisał Szewczenko? O wielu obecnie żyjących. Przekupność i zdrada, chciwość, chruniwstwo — stołeczne, donieckie i miejscowe (od koryta nie oderwiesz), bierność stały się oznakami naszych czasów. Więc gdzież nasza niby zdobyta państwowa niepodległość! Niestety, nie zdobyta, a jedynie ogłoszona (chociaż wiele zrobiono dla niej). Trzeba ją wytrwale utrwalać swoimi działaniami, trzeba o nią walczyć wszystkim, przede wszystkim — młodzieży, walczyć codziennie. Walczmy — zwyciężymy! Ściska się dusza, boli serce. A mimo to — z Dniem Niepodległości! Stepan WOŁKOWECKYJ, przewodniczący Iwano-Frankiwskiego obwodowego zjednoczenia WUT „Proświta” im. T. Szewczenki, deputowany Rady Najwyższej Ukrainy I–II kadencji, ówczesny pełnomocnik grupy deputowanych w Radzie Najwyższej z Iwano-Frankiwszczyzny

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn