Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Zrodzeni z Niepodległości

Слово Просвіти, №33 за 2013 рік

Przed spotkaniem przeczytałam stronę RUN-owców w Internecie. Poczułam szczere przejęcie autorów wpisów losem naszego państwa, gotowość do aktywnego włączenia się w wydarzenia, które dzieją się wokół — od walki przeciwko samowoli budowlanej i przebudowie historycznych terenów, wycinaniu skwerów i parków, po wyjaśnianie korzyści płynących z przystąpienia do Unii Europejskiej: „Z punktu widzenia Europy: lepiej zła Ukraina z Europą, niż taka sama gdzie indziej, a tym bardziej z Rosją. I to jest słuszne. Komunikując się z lepszym, sam stajesz się lepszy”. Albo: „Siła narodu zawsze zwycięża bandę bandytów! Jedyne, co jest do tego potrzebne — to na kilka godzin wyłączyć komputer, wyjść na ulicę i odzyskać swoje miasto”. Zatem poznajemy aktywistę RUN. Serhij Zamiłuchin urodził się w Kijowie w 1968 roku. Ukończył szkołę nr 216 na Obołoniu, potem Instytut Inżynierów Lotnictwa Cywilnego (obecnie NAU). Pracować w zawodzie nie musiał w związku ze znanymi okolicznościami początku lat 90. Zajmował się biznesem. Powstała wewnętrzna potrzeba samorealizacji — Panie Serhiju, „Rosyjskojęzyczni ukraińscy nacjonaliści” brzmi nieco dziwnie, to jakiś oksymoron, jak „gorący śnieg”. Jak powstała ta wspólnota? — Organizacja zaczęła się formować nie dlatego, że tak było zaplanowane na początku, a dlatego, że powstała wewnętrzna potrzeba samorealizacji. Ludzie jednoczyli się w portalach społecznościowych pod nazwą „Rosyjskojęzyczni ukraińscy nacjonaliści”, ponieważ to jest ich myślenie, ich światopogląd. Według naszych szacunków takich ludzi jest teraz na Ukrainie niemało. Niektórzy nie od razu domyślają się, jak nazwać swoje uczucia, czasem wstydzą się nawet przyznać krewnym: jak to — rosyjskojęzyczny, a Banderę uważa za bohatera, podziela myśli ukraińskich nacjonalistów. Powstał pomysł, by się zjednoczyć. Kiedy pokazać, że jest nas wielu, to politycy pokroju Kolesniczenki przestaną manipulować rosyjskojęzycznością Ukraińców. W ten sposób dowodzimy: nie wszyscy rosyjskojęzyczni to adepci Kremla i „ruskiego miru”. Kiedy takich ludzi w portalu społecznościowym zebrało się wystarczająco dużo, zastanowiliśmy się: trzeba działać, robić coś pożytecznego. — Od czego zaczęliście? — Zorganizowaliśmy akcję kulturoznawczą: na 70-lecie UPA za własne środki wydrukowaliśmy dziesięć tysięcy kolorowych ulotek w języku rosyjskim dla rosyjskojęzycznej ludności Południa i Wschodu, w których odczarowywaliśmy stworzone przez komunistów mity o naszych bohaterach, o UPA, które nam narzucano. Ogłosiliśmy akcję, rozesłaliśmy pocztą ulotki, a nasi sympatycy z 16 miast zgłosili się, by je wziąć i rozpowszechnić. Akcja była udana. Ludzie brali, z zainteresowaniem czytali. To nas zainspirowało, dlatego stworzyliśmy organizację społeczną, oddziały w terenie, aby zajmować się pracą oświatową. To, co wiemy my, przekazujemy rosyjskojęzycznym Ukraińcom. Idee ukraińskiego nacjonalizmu na Wschodzie lepiej podawać w języku, do którego tam przywykli. Język to ważny atrybut narodu, ale trzeba rozumieć też to, jak najszybciej nam wszystkim do tego dojść. Kiedy rosyjskojęzyczni Ukraińcy zrozumieją, że są Ukraińcami, przejmą się prawdziwą historią Ukrainy, tymi znęcaniami nad ukraińskim narodem, które działy się przez wieki, to pojmą to, nad czym wcześniej się nie zastanawiali. Kiedy ta część Ukraińców mentalnie przyjdzie do ukraińskości, wtedy pociągną do języka. Będzie zrozumienie: masz swoją historię, język, z którego warto być dumnym. Dla zrusyfikowanego Ukraińca językiem ojczystym jest język jego narodu. Przecież jego przodkowie w którymś pokoleniu zapewne byli ukraińskojęzyczni. U nas według statystyk jest 45 % rosyjskojęzycznych, ale 2/3 z nich to etniczni Ukraińcy, potomkowie Ukraińców zrusyfikowanych. Naszym zadaniem jest to, aby tę część etnicznych Ukraińców zwrócić na łono swojego narodu. Kiedy staną się częścią potężnego kręgosłupa, który nazywa się etniczny naród ukraiński, wtedy łatwiej tworzyć tak zwaną wspólnotę polityczną, do której przyłączą się reszta narodów: Rosjanie, Żydzi, Grecy i inni. Wtedy stworzymy silne państwo mononarodowe, wtedy za granicą człowiek będzie nazywał siebie nie „Jestem obywatelem Ukrainy”, a „Jestem Ukraińcem”, niezależnie od tego, do jakiego narodu należy. Formowanie ukraińskiego narodu to główne strategiczne zadanie dla ukraińskich nacjonalistów. Opanowanie języka — kwestia czasu — Co wspólnego macie z ukraińskojęzycznymi nacjonalistami, a co was różni? — Wspólne — ukraiński naród. I pracujemy dla jego zachowania, rozwoju. Różnic prawie nie ma, poza tym, że w życiu codziennym wielu z nas jeszcze mówi po rosyjsku. Są ludzie, którzy już komunikują się po ukraińsku, inni nad tym pracują. Ja przez 44 lata życia prawie nigdy nie mówiłem po ukraińsku. Uczyłem się tylko w szkole jako drugiego języka za czasów radzieckich. Mieszkałem w Kijowie, uczyłem się w rosyjskiej szkole, po rosyjsku uczyłem się w instytucie, tak samo komunikowałem się w pracy. Dzięki dostępowi do prawdziwych informacji o Ukrainie i Ukraińcach uświadomiłem sobie, że jestem częścią tego wielkiego narodu. Poczułem, że język ukraiński jest ojczystym i opanowanie go to tylko kwestia czasu. Znacznych różnic ideologicznych między nami a tradycyjnym nacjonalizmem nie ma. Pewne różnice są, ale nawet ukraińskie organizacje nacjonalistyczne „Tryzub im. Stepana Bandery”, „Swoboda” nie są całkiem tożsame w poglądach, czymś się różnią. Nasi ludzie promują idee nacjonalizmu i jednocześnie doskonalą swój język ukraiński. Ważne jest, aby rozumieć, że nawet mówić — jeszcze nie oznacza stać się ukraińskojęzycznym. Ukraińskojęzycznym człowiek staje się wtedy, kiedy zaczyna myśleć po ukraińsku. Nie każdy może to zrobić szybko. — Osobiście Pana jaka informacja skłoniła do przemyślenia wartości życiowych? — Pierwsza książka, dzięki której zacząłem interesować się tymi kwestiami — „Kraina Moksel” Wołodymyra Bilińskiego. Dużo czytam w Internecie faktów historycznych w kompaktowym ujęciu. Na przykład, przeczytawszy po raz pierwszy szereg ustaw o zakazie języka ukraińskiego, pojawia się myśl: „I jak tylko w takich okolicznościach ten naród zdołał przetrwać?”. Przeczytawszy to samo po miesiącu, robisz odkrycie, że te ustawy były skierowane na zniszczenie tożsamości twoich przodków, twojej osobowości. A kiedy jeszcze po miesiącu czytasz to trzeci raz, rozumiesz: „Z tym trzeba coś zrobić, coś zmienić!”. — Pana stosunek do Niepodległości Ukrainy. Jakie są osiągnięcia? Co stracono? — Stracono czas. Przez 22 lata można było zrobić znacznie więcej dla Ukrainy, dla rozwoju narodu. Przyczyna, moim zdaniem, w tym, że nasza tak zwana elita nie jest zainteresowana rozwojem Ukrainy jako samowystarczalnego państwa. Głównym, co zdobyliśmy przez te lata — wyrosło nowe pokolenie, które nie myśli o sobie bez Ukrainy. Przeważająca większość młodych, którzy urodzili się w Niepodległej Ukrainie, nigdy nie zgodzi się stać częścią innego państwa. Obywatelom, którzy urodzili się wcześniej, Niepodległość dała poczuć się Ukraińcami, patriotami tego państwa. Właśnie 22 lata życia w Niepodległej Ukrainie zrodziły też tę warstwę, którą nazywamy obecnie RUN, a ona w rzeczywistości jest bardzo duża. Kiedy ktoś po raz pierwszy czyta informacje o takim zjawisku, zaczyna rozumieć: przecież to ja! Wtedy otwarcie o tym mówi, staje się częścią tego zjawiska. Naszym zadaniem — obudzić uczucia narodowe, które u niektórych jeszcze śpią. Wkrótce zobaczymy, że wśród rosyjskojęzycznych jest znacznie więcej proukraińskiej ludności. — W jakim języku mówią Pańskie dzieci? — Moja córka ma dwa i pół roku. Oddaliśmy ją do ukraińskojęzycznego przedszkola, zdecydowaliśmy z żoną, że córka powinna być wychowywana jako Ukrainka. Choć moja żona jest z Białorusi, mamy pełne porozumienie. Od samego początku, kiedy jeszcze tylko tutaj przyjechała, oglądała filmy w języku ukraińskim, rozumiała prawie wszystko. Kiedy bywamy na Białorusi, proszę teściową, która wykłada białoruski, aby uczyła wnuczkę także języka białoruskiego. — Jaka jest sytuacja językowa na Białorusi? — Bardzo zła. Mieszkałem rok w Homlu. Miasto jest zrusyfikowane. Kiedy zdarzało się, że ktoś mówił po białorusku, wszyscy z podziwem słuchali. Ale mówi mało kto. Dlatego jesteśmy przekonani, że drugi język rosyjski nie jest nam potrzebny. Widzimy jaskrawy, pouczający przykład Białorusi, gdzie od 12 lat rosyjski jest językiem państwowym. Przez ten czas zniszczył on białoruski. W innym mieście był taki fakt: rodzice przyszli do przedszkola z inicjatywą zorganizowania białoruskojęzycznej grupy. Dyrektorka mówi: „Wy co, jesteście nacjonalistami?”. Po rozmowie, wyjaśnieniach, powiedziała już bardziej pokojowo: „Zrozumcie, nawet jeśli zbierzecie dwa tuziny podań od chętnych do utworzenia tej grupy, gdzie ja w mieście znajdę białoruskojęzyczną wychowawczynię?”. Nie chciałbym, aby taka sytuacja kiedykolwiek zaistniała na Ukrainie. Nie jestem przeciwny językowi rosyjskiemu, urodziliśmy się z nim, powinniśmy odnosić się do niego z szacunkiem. Ale najważniejsze dla naszego narodu teraz — nie stracić języka ukraińskiego, aby stał się on językiem komunikacji naszego narodu. W domu każdy może rozmawiać, jak mu się podoba. Ale państwowy, oficjalny musi być ukraiński. Główny kierunek — oświata — Co doradzicie kolegom? — Zrozumieć, że praca oświatowa jest strategiczna i nie daje szybkiego rezultatu. Dlatego w każdej organizacji nacjonalistycznej musi być skrzydło oświatowe. Rozumiejąc to, planujemy akcentować właśnie na oświacie. Być może z czasem włączymy się do walki politycznej — życie nastraja do takich myśli. — Jak zareagowali patriotycznie nastawieni rosyjskojęzyczni Ukraińcy na ustawę Kiwałowa-Kolesniczenki? — Niektórych moich znajomych popchnęła ona do szybszego przejścia na język ukraiński. Tylko gdy ustawa weszła w życie, nasz kierownik oddziału zaporoskiego od razu zaczął rozmawiać po ukraińsku. Takich przykładów jest niemało. (Historyczna paralela: tak samo kiedyś Ołena Teliha, usłyszawszy od swoich znajomych wyrażenie o „psim języku”, od razu zerwała z tym kręgiem i zaczęła rozmawiać po ukraińsku, oddała życie za Ukrainę). Było mi bardzo nieprzyjemnie, kiedy przyjechawszy do Odessy, zobaczyłem wiele plakatów w rodzaju: „Partia Regionów zwróciła język rosyjski Odessie” itp. Uważam, że ci działacze osiągnęli odwrotny efekt: rozbudzili nastroje protestacyjne, nastawili odesytów przeciwko narzucaniu tego zjawiska. Nasz kierownik oddziału odeskiego zauważył: „Partia Regionów przygotowała grunt pod to, aby RUN w Odessie stał się popularny”. Rozmawiała Nadija KYRIAN. Ruch społeczny „Rosyjskojęzyczni ukraińscy nacjonaliści” powstał stosunkowo niedawno. Obecnie tę organizację planują zarejestrować, utworzono oddziały w wielu obwodach Wschodu i Południa. „Bez Niepodległości Ukrainy RUN mógłby nie istnieć” — słusznie zauważa jeden z jego założycieli, kijowianin Serhij ZAMILUCHIN, który uprzejmie zgodził się opowiedzieć nam o ich historii.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn