Strona · s. 1strona oryginału ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 33 (1085), 13—19 sierpnia 2020 Dlaczego niektórym rosyjskojęzycznym obywatelom Ukrainy obraźliwie jest należeć do mniejszości narodowej i jak pozbyć się tego kompleksu? Znowu o języku? DZIŚ Z WAMI MARYNA GRYMYCZ
Слово Просвіти, №33 за 2020 рік
Wiaczesław HNATIUK, kandydat nauk filologicznych, Lwów
Wydawałoby się, błahy kazus – brak rosyjskojęzycznego menu w McDonaldzie – wywołał ostrą reakcję niektórych naszych rosyjskojęzycznych współobywateli, którzy w tym fakcie dopatrzyli się „dyskryminacji” całej swojej wspólnoty i naruszenia jej praw. Doszło do gróźb bojkotu sieci, a nawet użycia broni, jeśli rosyjskojęzyczni na Ukrainie nadal będą „poniżani”.
Od tak poważnych zarzutów nie warto lekkomyślnie machać ręką, jak robią to niektórzy komentatorzy i blogerzy – wygłoszone oskarżenia dotykają głębokich podstaw relacji międzyetnicznych w ukraińskim społeczeństwie i dlatego wymagają gruntownego rozpatrzenia i postawienia kropek nad „i”, co spróbuję zrobić w tym szkicu.
Do analizy wybrałem kilka odzewów na incydent w McDonaldzie – post na Facebooku dziennikarki kanału telewizyjnego „112 Ukraina” Kateryny Żarkych, artykuł szefa redakcji portalu „Chwyla” Jurija Romanenki oraz jego wywiad z Rusłanem Biziajewem.
Dlaczego właśnie te materiały przykuły moją uwagę?
Przede wszystkim dlatego, że należą do zawodowych dziennikarzy znanych wydawnictw, którzy a priori powinni być zdolni do rozumienia procesów społecznych i dawania im mniej więcej adekwatnej oceny. Po drugie, te publikacje dobrze uzupełniają się nawzajem i pozwalają odtworzyć dość pstry obraz nastrojów i myśli krążących w niektórych segmentach naszego społeczeństwa…
I coż ja zobaczyłem w tych materiałach? Absolutne niezrozumienie tendencji światowego rozwoju społecznego, głównych trendów ukraińskiej sytuacji, egoizm narodowy, imperialną pychę wobec tubylców, irracjonalność, alogizm, jakieś po prostu dziecięce strachy i… wezwania do broni!!!
A teraz wszystko – od nitki do kłębka. Zacznę od postu K. Żarkych, zatytułowanego przez autorkę „Mowa i jazyk”. Tekst wpisu jest jakiś rozczochrany, napisany pod wpływem ekstremalnych emocji; autorka ciągle przeskakuje z tematu na temat, uogólniające sentencje przerywa mało znaczącymi szczegółami, po prostu wyrzuca z siebie na czytelnika wszystko, co w niej nagromadziło się – urywanie i niezdarnie. A, jak mówią na Ukrainie, czym garnek nasiąkł, tym śmierdzi.
Więc spróbujmy rozwikłać tę kaszę, którą wylała w swoim poście K. Żarkych.
Dziennikarka mówi o sytuacji językowej w naszym państwie nie jako intelektualistka-analityczka, a na poziomie skrajnie ograniczonego, przerażonego rosyjskojęzycznego mieszkańca-imperialisty, przyzwyczajonego do monopolistycznego panowania swojego języka na Ukrainie, który nagle zauważył, jak w dawno zajętą przez niego miejską przestrzeń językową – do sklepów, restauracji, kina – wdziera się zuchwały i bezczelny język ukraiński. Dla K. Żarkych, rdzennej, jak mówi, kijowianki, która wychowywała się w rosyjskojęzycznej rodzinie w niemal całkowicie rosyjskojęzycznej stolicy, taka „agresywność” języka ukraińskiego jest oburzająca i nie do zniesienia. Choć autorka rzekomo nie jest przeciwna językowi autochtonów, który w jej opinii jest piękny i emocjonalny, ale rozszerzenie użycia „mowy” w sferze obsługi z jakiegoś powodu dziennikarkę bardzo drażni, i fakt takiego rozszerzenia – wraz z kwotami w TV, zakazem sprowadzania książek z Rosji („o jelitach”) – odbiera jako dyskryminację.
Największy jej strach – że rosyjskojęzycznych na Ukrainie zrobią „mniejszością narodową”, i to dla niej jest absolutnie nie do przyjęcia! Autorka uważa za brednię, kiedy mieszkańców Ukrainy zmusza się (nie wiadomo kto i w jakich sytuacjach!) do mówienia po ukraińsku.
Od razu chcę uspokoić K. Żarkych, że nikt i nigdy nie będzie zmuszał rosyjskojęzycznych do mówienia po ukraińsku, ale zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, oni, jak wszyscy inni obywatele Ukrainy, zobowiązani są używać języka państwowego przy wykonywaniu obowiązków służbowych – na przykład pracując jako sędzia czy kasjer w supermarkecie. Jest to ogólnoświatowa praktyka państw narodowych, w tym także Rosji, gdzie przedstawiciele wszystkich mniejszości narodowych – Ukraińcy, Uzbecy, Gruzini zobowiązani są znać rosyjski – to znaczący wkład w ukraińską sprawę. Więc podajemy Państwu nasze dane bankowe:
SA „Alfa-Bank”, r/r UA 30 300346 0000026002016994001; odbiorca: Organizacja Społeczna „Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki; kod EDRPOU/INN: 00031756.
Cel płatności wypełnia płatnik tak, aby przekazać pełną informację o płatności.
W zeszłym tygodniu na naszą prośbę o pomoc dla gazety „Słowo Proświty” odpowiedzieli:
jak w Niemczech – niemiecki, a w Polsce – polski, inaczej nie mogliby tam pracować i w ogóle się porozumiewać. Przykro, że trzeba tłumaczyć dziennikarzowi tak elementarne rzeczy.
I jeszcze jedno wyjaśnienie dla pracownicy pióra – odnośnie mniejszości narodowej. Należą do niej na Ukrainie tylko ci rosyjskojęzyczni, którzy identyfikują się jako Rosjanie, a rosyjskojęzyczni z ukraińskimi korzeniami, którzy uważają się za Ukraińców, należą do tytularnego etnonarodu – ukraińskiego.
Dostało się w gniewnym poście także poprzedniej władzy i osobiście Zełenskiemu, który szedł na urząd jako „rosyjskojęzyczny prezydent”, jednak nie chroni „ogromnej” części kraju (chodzi, najwyraźniej, o rosyjskojęzycznych).
K. Żarkych uważa, że między ukraińsko- a rosyjskojęzycznymi na Ukrainie panuje nienawiść, władza skłóca ludzi ze sobą, napuszcza ich na siebie w celu pozbawienia rosyjskojęzycznych ich praw (chociaż oni, jak wszyscy, płacą podatki) i w ostatecznym rozrachunku chce zmusić ich do wyjazdu z kraju, bo tutaj mogą zginąć od pięści rosyjskojęzycznych „patriotów”, którzy jeszcze przeklinają po rosyjsku).
Zakończenie na str. 4
TARAS MARUSYK
MARIJA MATIOS
LUDMYŁA ZINEWYCZ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
