Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

Wartości własnego życia

Слово Просвіти, №33 за 2020 рік

Natalia ANTONIUK, Kijów. Są ludzie, którzy nieustannie używają frazy „trzeba trochę pocierpieć”. Dotyczy to wszystkich sfer życia. Na przykład niepowodzeń w życiu rodzinnym, braku rozwoju kariery, braku pieniędzy czy czegoś innego. Mówią: „Teraz jest trudna sytuacja ekonomiczna. Nie trzeba zmieniać pracy, trzeba trochę pocierpieć”. A także tak: „Nic nie szkodzi, że w rodzinie są problemy. Trzeba trochę pocierpieć, wszystko się ułoży”. Wśród tego typu ludzi jest wiele kobiet, które znoszą przemoc, zarówno fizyczną, jak i psychiczną. Przecież trzeba pocierpieć — mąż się zmieni. Pamiętacie to „cierpliwość popłaca”? Cierpliwość to daleko nie zawsze pozytywna cecha. Często graniczy ze słabością i depresją. Kiedy ktoś mówi, że trzeba trochę pocierpieć, może to oznaczać również coś takiego: „Mam okropne życie. Wszystko mi się nie podoba, jednak lepiej się pogodzić, niż czymś ryzykować czy zaczynać coś nowego”. Cierpliwość trwa latami, a nawet dziesięcioleciami. Kobiety znoszą swoich mężów-alkoholików, pracownicy swoich szefów-despotów, a wszyscy razem — takie czy inne polityczne szczyty władzy. Cierpliwość powoli wyżera. Czasami dochodzi do wybuchu, jednak częściej — do wegetacji, depresji, zwątpienia, rozczarowania. Słyszę tę frazę dość często od różnych ludzi. I zawsze pytam: „A ile czasu cierpieć? A co zmieni się za rok, pięć, dziesięć?”. A nic. Cierpieć — to często odmawiać sobie życia. Takie sobie moralne samobójstwo. Zatem zanim użyjecie frazy „trzeba pocierpieć” i wcielicie ją w życie, odpowiedzcie na pytanie: „Ile będzie was kosztować cierpliwość?”. *** Kochać siebie — oznacza wsłuchiwać się w swoje marzenia. Gdyby ktoś zapytał mnie o to, co jest najważniejsze w małżeństwie, odpowiedziałabym jednoznacznie: wspólne marzenia. To jest podstawa. Jednak bywa tak: uczucia udaje się trochę okiełznać i skierować na spokojniejsze tory, a okazuje się, że oboje marzą o czymś innym. On — o domowym spokoju, ona — o pełnym wrażeń życiu lub odwrotnie. On marzy o małym domku gdzieś pod Kijowem, a ona o mieszkaniu w centrum stolicy — lub odwrotnie. On chce troje dzieci i tradycyjnego podziału ról, a ona marzy o zbudowaniu udanej kariery — lub odwrotnie. On chce nauczyć się angielskiego i wyjechać do Kanady, a ona nie chce zbędnych ruchów, marzy o spokojnym życiu w prowincjonalnym miasteczku — lub odwrotnie. On w weekendy marzy o wyspaniu się, a ona o podróżowaniu po Ukrainie — lub odwrotnie. I tak w nieskończoność. Myślisz, że miłość jest w stanie łączyć marzenia. I tak rzeczywiście bywa, kiedy oboje są na to gotowi. Jednak znacznie częściej bywa tak, że para zaczyna dewaluować marzenia drugiej osoby. — Jaka tam Kanada, przecież ty po angielsku ani be, ani me! — A spójrz na siebie, dom zaniedbałaś, tylko o karierze myślisz! — Po co nam te podróże! Na weekend lepiej posprzątać i zrobić zakupy na tydzień! I oto ktoś ustępuje ze swoich marzeń i zaczyna żyć cudzymi. Stopniowo gasną oczy i życie rodzinne zamienia się w szarość. Jakby ktoś siedział z pieczątką i na kartach życia wypisywał: „Jeszcze jeden dzień przeżyty”. I oto pośród tego wszystkiego czasami pojawia się myśl: „Czyżby to było to wymarzone życie rodzinne?”. Olśnienie, rozczarowanie, ucieczka... A u niektórych — egzystencja przez mnóstwo lat w labiryncie cudzych marzeń... Nauczyć się szanować marzenia drugiej osoby — to jeden ze składników rodzinnego szczęścia. Bez tego ani rusz. A jeszcze lepiej znaleźć kogoś, kto podziela twoje marzenia, zainteresowania i dążenia. *** Nie po prostu fotel. Kiedy miałam sześć lat, wzięłam maminą szminkę i pociągnęłam po nim — zostały dwie czerwone linie, niczym blizny. Szorowali, tarli, wymywali — nic nie pomogło. Farba mocno wżarła się w tkaninę. Początkowo fotel stał w pokoju, starannie przykryty świąteczną narzutą. Siadano na nim bardzo rzadko, służył jako taki atrybut uroczystych chwil. Potem, po pewnej liczbie lat, fotel zaczęto rozkładać. Uwielbiałam na nim spać: wygrzewałam się między jego poręczami, niczym między dwiema chmurkami, było mi przestronnie i wygodnie. W dzień fotel znów ubierano w świąteczne odzienie, a ja odrabiałam na nim lekcje, wyszywałam krzyżykiem czy po prostu czytałam. Rosłam — i stawał się coraz ciaśniejszy. Potem rodzice kupili łóżko i zapomniałam o swoim starym przyjacielu. Fotel zaczął nudzić, kradł życiowo ważną przestrzeń, zasłaniał swoimi niezdarnymi bokami nową meblościankę. Postanowiono wynieść go na balkon. Tam, pośród słoików, starych książek i zeszytów, otrzymał drugą szansę, by stać się użytecznym. Na balkonie spano w duszne letnie noce. Mijały lata, a dobra rodzinna tradycja odeszła w niepamięć. Fotel zakurzył się, zastawiono go starymi drukarkami, kasetami wideo i innym rupieciem. Zapomniano by o nim w ogóle, gdyby nie dwie blizny, które widniały przez zwały rzeczy, niczym światła drogowe, i okresowo wywoływały pytanie: „Co z nim zrobić?”. Fotel przeżył z nami w mieszkaniu 27 lat. I oto dzisiaj załadowaliśmy go do samochodu i wywieźliśmy na daczę. Mój syn, który ma sześć lat, przeciągnął ręką po jego zmęczonym ciele, dotknął paluszkami dwóch czerwonych kreseczek i zapytał: „Mamo, co to jest?”. — To, synku, historia. Jeden nieprzemyślany krok — i na całe życie. ...A w ogóle stare rzeczy, z którymi przeżyło się mnóstwo lat, które wrosły w naszą przeszłość, niezwykle trudno wyrzucać. Znasz historię każdej plamki, każdej rysy. Kiedy żegnasz się z przeżytymi rzeczami, zawsze jest trochę smutno.... Jednak nie warto trzymać się starego, mimo wszystko lepiej trzymać wspomnienia w sercu — tak pewniej i to nie kradnie życiowo ważnej powierzchni. *** Spacerujemy z Władem. Trochę narzekam na to, że jest dużo spraw i nie wszystko wychodzi tak, jak trzeba. — Mamo, dlaczego?! Wszystko jest wspaniale! Życie trwa — mówi pięcioletni syn. Uśmiecham się. Dzieci uczą nas tego, o czym często zapominamy: żyć. Bądźmy razem! PRENUMERATA—2 0 2 0 Koszt prenumeraty TYGODNIKA OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA „PROŚWITA” (z dostawą i kosztami pocztowymi):

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn