Strona · s. 2strona oryginału ↗
«Ustawa o pięciu kłosach» – sowiecka zbrodnia przeciwko narodowi
Слово Просвіти, №33 за 2020 рік
Wiktor Juszczenko, trzeci prezydent Ukrainy. 7 sierpnia, dokładnie 88 lat temu, lekką ręką Józefa Dżugaszwilego „Stalina” została podpisana krwawa, okrutna, represyjna ustawa, która nie miała precedensu w historii świata i która stała się pierwszym krokiem do Hołodomoru na Ukrainie. W narodzie nazwano ją „ustawą o 5 kłosach” z tego powodu, że nawet za jeden kłos wzięty z pola karą mógł być wyrok śmierci zarówno dla dorosłego, jak i dla dziecka. Oficjalna nazwa dokumentu to ustawa „O ochronie mienia przedsiębiorstw państwowych, kołchozów i spółdzielni oraz o wzmocnieniu własności społecznej (socjalistycznej)”. Została ona uchwalona wspólnym postanowieniem Centralnego Komitetu Wykonawczego i Rady Komisarzy Ludowych ZSRR, a samo autorstwo dokumentu opracował osobiście Józef Stalin. W szczególności ustawa ta przewidywała karę za rozkradanie mienia kołchozowego i spółdzielczego w postaci rozstrzelania z konfiskatą całego mienia. W okolicznościach łagodzących wyrok ten mógł zostać zmieniony na pozbawienie wolności na okres nie krótszy niż 10 lat z konfiskatą całego mienia. Amnestia w takich przypadkach była wykluczona. Dla porównania: według ówczesnego ustawodawstwa nawet umyślne zabójstwo karane było więzieniem do 10 lat, a za kradzież cudzego mienia zasądzano trzy miesiące prac przymusowych. Oprócz ustawy istniała również tajna instrukcja z 13 września 1932 roku o trybie stosowania postanowień aktu normatywno-prawnego. Analiza 20 tysięcy spraw pokazuje, że wśród skazanych było 83% kołchoźników oraz chłopów indywidualnych i tylko 15% – „elementów kułacko-zamożnych”. Zatem ustawa ta była skierowana przeciwko chłopom, którzy ratując dzieci przed śmiercią głodową, zmuszeni byli nieść do domu z pola kilogram czy dwa ziarna, przez nich samych wyhodowanego. Na lato 1933 roku na mocy tej ustawy skazano 150 tys. osób. W szczególności karano dzieci, które próbowały znaleźć choć jakiekolwiek pożywienie. Ludność znalazła się w błędnym kole: z jednej strony działały plany dostaw zboża, które często były nierealne i skazywały chłopów na śmierć głodową, z drugiej – wszelkie próby ratowania się przed nią blokowane były konfiskatą wszystkiego, co jadalne (za niewykonanie dostaw zboża) oraz wskazaną ustawą. Ustawa ta obowiązywała do 1947 roku, ale szczyt jej stosowania przypadł właśnie na lata 1932-1933, lata Hołodomoru na Ukrainie. Według szacunków Instytutu Demografii i Badań Społecznych straty demograficzne Ukrainy w wyniku Hołodomoru w latach 1932-1933 wynoszą około 8 mln osób, w tym 3,9 mln – straty związane z nadumieralnością, a jeszcze 600 tys. – z deficytem urodzeń. Przy tym w tamtych latach ZSRR kontynuował eksport zboża za granicę (w 1932 r. – 1,73 mln ton, w 1933 r. – 1,68 mln ton; w ciągu kolejnych lat wyższy wskaźnik osiągnięto dopiero w 1938 r.). Tego w zupełności wystarczyłoby, aby nakarmić wszystkich głodujących. Dla Kremla „ustawa o pięciu kłosach” stała się ważnym instrumentem zapewnienia sukcesu kampanii skupu zboża, a dla Ukrainy – Stalin 7 sierpnia 1932 roku faktycznie podpisał wyrok śmierci na miliony ukraińskich chłopów… O strasznych zbrodniach sowieckiego reżimu przeciwko narodowi ukraińskiemu musi wiedzieć każdy, kto nie rozumie, po co Ukrainie ustawy o dekomunizacji. Hołodomor był wspierany różnorodnymi środkami, które wszystkie razem wyryły w świadomości ukraińskiego etnosu fakt jego całkowitej zależności, jego pełnej niesuwerenności w sensie państwowym, społecznym, bytowym. Tak samo niesuwerenna od tamtych czasów miała czuć się i jednostka: do końca życia musiał ukraiński człowiek dziękować za to, że go po prostu nie zabili. A najlepiej – miał stać się takim, jakim był potrzebny w nowej wersji „jednego narodu radzieckiego”. Stąd też wywodzi się nowszy „chochoł” – narodowy, kulturowy i społeczny potwór, który zgadza się sprzedać i swój kraj, i ojczystą ziemię. Stąd pochodzi ten słaby błazen przed rzekomo potężniejszymi sąsiadami, okolicznościami czy kulturami. Przeciwko niemu, przeciwko temu nędznemu „chochołowi”, w sercu musi stać opór u każdego z nas. Opór musi być w sercu przeciwko każdemu przejawowi braku szacunku do naszego państwa, jego historii, przeciwko każdemu zagrożeniu dla naszej wielkiej i wspólnej wolności. To musi być ten opór, który Ukraińcy stawiali nawet w skazanych na zagładę okolicznościach Hołodomoru 1932-1933 lat. Słowa o Hołodomorze, o odpowiedzialności, o wewnętrznym oporze, wolności, o narodzie – są ciężkie. Ciężka jest ich droga. Proszę Pana Boga o przebaczenie i ratunek dla każdej naszej duszy. Proszę o życie i błogosławieństwo dla nas i naszej wielkiej, wolnej i potężnej drogi. Chwała naszemu narodowi. Wieczna pamięć ofiarom czerwonego terroru.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
