Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

WIEC CZYTELNICZY

Слово Просвіти, №34 за 2008 рік

Czasem można usłyszeć, że niepodległość przyszła nam łatwo, bez walki, niemal spadła z nieba, a to, co przychodzi łatwo, nie jest cenione. W rzeczywistości jednak o nasze państwo walczyło i ginęło niejedno pokolenie patriotów. Wielu z nich prześladowano za życia, ich nazwiska przemilczano po śmierci i dopiero w ostatnim czasie są one zwracane narodowi. Jest ich wielu: tych, którzy w większym lub mniejszym stopniu przysłużyli się Ukrainie na przestrzeni naszej tragicznej historii, oraz tych, którzy mimo trudności uparcie pracują na rzecz budowy państwa teraz. Zmieniają się okoliczności, zmieniają się priorytety… Za to, co dzisiaj stało się już zwyczajne, jeszcze całkiem niedawno można było trafić do więzienia: na przykład nawet codzienne łączenie żółtego z niebieskim uważano za herezję, a podniesienie takiej flagi — tym bardziej. Dobierając listy do tego numeru, chcieliśmy opowiedzieć o patriotach, którzy byli zdolni do czynu kiedyś, którzy bronią ukraińskiej odrębności teraz, co nie zawsze jest łatwe.

s. 5 · strona oryginału ↗

wtedy zobaczyłem trzy lub cztery samochody osobowe, które z trasy Kirowohrad—Zaporoże skręciły do grobu Iwana Sirki. W jednym samochodzie z okna ktoś z pasażerów trzymał rozwiniętą żółto-niebieską flagę. OMON zatrzymał kolumnę. Wiktor Szlachow o czymś rozmawiał z ludźmi, którzy wysiedli z aut i podnieśli żółto-niebieską flagę. Tego, kto trzymał nad głowami drzewce flagi, rozpoznałem: był to Anatolij Nosenko, którego funkcjonariusze organów ścigania w obwodzie znali jako przywódcę ukraińskich nacjonalistów. Anatolij Pawłowycz o czymś przekonywał dowódcę OMON-u i podpułkownika milicji Wiktora Szlachowa, potem chwalił pieriestrojkę Gorbaczowa, opowiadał o znaczeniu niebieskiego i żółtego koloru flagi narodowej. Po kilku minutach grupa „przestępców”, obdarowawszy funkcjonariuszy ulotkami agitacyjnymi, zwinęła swoją flagę i wsiadła do samochodów. Ale zaledwie przejechawszy milicyjną blokadę, nad nadwoziem przedniego samochodu znów załopotała niedozwolona ukraińska flaga. Nie wiem, o czym meldował Szlachow swojemu kierownictwu. A mi Wiktor Wasylowycz wtedy powiedział: „I mimo wszystko oni podnieśli na grobie Sirki swoją flagę. Ale gdybyśmy chcieli, to odebralibyśmy ją jeszcze na zakręcie z trasy”. Ani ja, ani potomek kozackiego rodu Wiktor Szlachow nie wiedzieliśmy wtedy, że miną mniej niż dwa lata i żółto-niebieska flaga stanie się państwowym symbolem niepodległej Ukrainy. Ale flaga, którą 7 listopada 1988 roku grupa miejscowych patriotów pod wodzą Anatolija Nosenki podniosła nad grobowcem atamana Iwana Sirki, była zwiastunem tego, że nasze państwo już niepowstrzymanie szło do swojej niepodległości. I dobrze, że funkcjonariusze nie wzięli wtedy grzechu na duszę, pomimo wytycznych instancji nie przeszkadzali patriotom Ukrainy wywalczać niepodległość państwa. Może ktoś z nas i naruszył służbowe instrukcje. Prawo w tamtej sytuacji rzeczywiście wymagało od oficerów milicji aresztowania sprawców, sporządzenia protokołu, skonfiskowania flagi. Ale zapewne istnieje coś więcej niż prawo.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn